กว่าจะถึงวันนี้
++รับปริญญา 23 กันยายน 2557 ณ มหาวิทยาลัยทักษิณ วข. สงขลา++
ตลอดช่วงระยะเวลาที่ได้เรียนมหาลัย หลายต่อหลายคนพูดว่า ชิวิตมหาลัยเป็นช่วงชีวิตที่ยากจะเจอเพื่อนดีๆ น้องดีๆ หรืออะรัยก็ตามที่เราไม่สามารถเจอได้หลังจากจบ
ชั้นมัธยม(ซึ่งไม่น้อยที่คิดว่าชิวิตมัธยมนี่ ช่างสุดยอดเสียจริงๆ) แต่หลายต่อหลายครั้ง มันเป็นสิ่งที่ทำไห้ผมคนนี้ ได้เห็นถึงสิ่งที่ตรงกันข้ามกับเรื่องที่ได้ฟังมาทั้งหมด มัน
ไม่จริงแม้แต่น้อยเลยที่
1.เพื่อนทำโปรเจค.. ตลอดช่วงเวลาที่เราเรียนตั้งแต่ปี 1 - 4 เรียนมั่ง เล่นมั่ง (อันหลังน่าจะมากกว่า นะ 55)
จวบจนไกล้จบ ก็ต้องทำโปรเจคจบ อันนี้แหละเป็นเหมือนอุปสรรค ขวากหนาม ที่ทำไห้ผมท้อไปเลยทีเดียว
แต่ในเมื่อคุณเรียนอยู่ในสาขาวิทยาการคอมพิวเตอร์ #15 คุณไม่ต้องกังวลเลยว่างานคุณจะทำไม่ทัน จะไม่จบ จะต้องทำคนเดียว หมดห่วงเรื่องนี้ไปได้เลย เพราะเพื่อน
จะช่วยคุณจนถึงวินาทีสุดท้าย ไม่ยอมทิ้งไห้คุณต้องเดินคนเดียวแน่นอน ผมสาบานได้ ขอถามคุณหน่อย(คนที่ได้อ่านเรื่องนี้) ว่า เคยรึเปล่าที่เลือกเพื่อนทำงานโปรเจค
ถึงรู้ว่าเพื่อนไม่เก่งแต่ก็ยอมทำคู่กัน เพราะอะรัย ก็แค่ต้องการเห็นเพื่อนจบพร้อมกัน ถ่ายรูปหมู่ตอนใส่ชุดครุยเหมือนกัน ตอนเข้าเรียนกี่คนอยากไห้จบออกไปพร้อมกัน
ก็แค่นั้น แถมเอางานเพื่อนมาช่วยทำ จนลืมไปว่างานของตัวเองยังไม่ได้ทำ ช่ายมั้ย #ถึงแม้ว่าสาขาเราจะไม่เก่งกันสักเท่ารัย แต่..ไม่มีทางที่คุณต้องเดินคนเดียวแน่นอน
ผมรับประกัน#
2.บุคลากรตึกโดม จบแล้วก็ไม่วายต้องรบกวนคนอื่นอีกนั่นแหละ ไปทำงานแล้วเอกสารสำคัญทั้งทรานสคริป หนังสือรับรอง ฯลฯ อย่าห่วงเลยถ้าคุณได้งานแล้วไม่
สามารถกลับมาเอาเอกสารเหล่านี้ไปสมัครงานได้ เพราะพี่ๆที่ตึกโดมเค้าช่วยคุณได้ @พี่จา *คนนี้ผมรบกวนเยอะสุดแล้ว 555 ต้องขอขอบคุณพี่ๆบุคลากรด้วยคับ จบ
มาปีกว่าเพิ่งกลับไปรับทรานสคริปตัวจริงเมื่อ 19 กย 57 (เจ๋งป่ะละ) เคยถามนะเพื่อนที่เรียนที่อื่น เค้าบอกว่า (วะ! เก่งนะ มอ 555)
3.น้องรหัส.. อันนี้ก็นะ ได้ฟังแล้วปลื้ม มว๊ากกก
น้องรหัสคัยเป็นแบบนี้บ้างคับ ตั้งแต่เรียน+จบมาก็ 6 ปีกว่าๆ แล้วมั้ง มีสายรหัสตรง 572 แค่ 2 คน 5555 (ขำจริง) สงสัยตอนสมัครพอรู้ว่ามีผมเป็นลุงเป็นปู่รหัสเลยขอ
ลาออกซะดีกว่า เห้ออ เวรกำของน้อง
ก็รู้อะนะว่างานรับปริญญา ม.เราเนี่ย แปลก สุดๆๆ แล้วก็ว่าได้ มีน้องมาร่วมแสดงความยินดีมากที่สุดในโลกนะ 55 เพื่อนผม แม่ผม พี่น้อง หรือคนรู้จักผม พูดเป็น
เสียงเดียวกันเลยว่า "แลตะ ที่จิงช่ายต้องซื้อดอกไม้ของขวัญ ไอ้ไหร มาไห้นิ เห็นน้องที่มหาลัยซื้อมาไห้มันลุยหมด เที่ยวเดินตาม เอาน้ำไห้กินมั้ง รัยมั้งลุยหมด หมาอด
มันมั้ย 555"
สำรับผมกับน้องรหัสก็มีไห้พี่ได้ภูมิใจแหลงไม่ถูก
ผม(ก่อนวันรับ ปรญ.) : บ้านน้องอยู่ไหนแล้วนะ พี่ลืม
น้องรหัส : อยู่ปัตตานี ค่ะ พี่แบงค์จำไม่ได้เหรอ น้องเคยบอกพี่แล้วนะ (ก็พี่มันขี้ลืมนี่นา)
ผม : อ่า .. . น้องไม่ต้องมาก็ได้ อันตราย (ก็รู่ว่าแถวบ้านน้องเค้าปลูกน้อยหน่ากันเยอะ ..)ไม่เป็นรัยหรอก จริงๆนะ
น้องรหัส : พี่รหัสทั้งคนทำไมน้องจะมาไม่ได้ (ได้ยินคำนั้น น้ำตาเหมือนอิไหล)
+คัยโชคดีเหมือนผมมั่งหว่า เชอะๆๆ 555 (ทั้งๆที่ตอนอยู่มอ ไม่ค่อยได้คุยกันเท่ารัย ปีละ เศษ 1 ส่วน 78549 ครั้งได้มั้ง)
และก็น้องหลายๆคนที่รู้จักทั้งโทรทักแชทมาถาม ว่า "พี่แบงค์ ไห้น้องช่วยถือของช่วยอะรัยก็บอกน้องได้เลยนะ ไม่ต้องเกรงใจ" (อันนี้ก็ทำไห้พี่รู้ว่าน้องๆทุกคนต้องการ
ช่วยเหลือคนแก่ อย่างพี่จิงๆ เอ๊ยยย พูดเล่น นะ 55)
4.ติดเรียน/ติดสอบ/ควิช/อาจารย์ไม่ไห้มา/มหาลัยไม่ปิด/บ้านไกล/ไม่มีที่อยู่/เหมารถกันมา/หนีเรียนกันมา
ในเมื่อคุณเรียนจบ และกำลังจะเข้าพิธีรับ ปรญ. เตรียมตัวเป็นพี่บัญฑิต ตอเช้าตอรือ ซึ่งสถานที่รับ ปรญ.เป็นสถานศึกษาที่ไกลกว่าที่น้องๆเรียนอยู่ถึง 142 กม. อย่าคิด
ว่าน้องๆของคุณไม่สามารถมาร่วมแสดงความยินดี กับพี่บัญฑิตได้ เพราะปัญหาเหล่านั้นแค่จิ๊บจ้อย !! ช่ายมั้ยคับน้องๆ
คุณเคยเจอแบบนี้หรือเปล่า
-พี่แบงค์ อาจารย์เค้าอิสอบ เค้าไม่ปิด เค้าไม่ไห้ไป น้องไปไม่ได้ แต่น้องต้องไปไห้ได้ค่อยแล ตะ
-พี่แบงค์ น้องน่าว่าไม่ได้ไปอะ แน่นอนเลย นิ น้องอยากไปอะ
คุณเชื่อมั้ยว่า ล้าน% คุณได้เจอหน้าเค้าอย่างแน่นอน
-เจอกันตอนเช้าวันรับจริง บอกพี่ว่าน้องต้องกลับก่อนเหมารถไว้แล้ว ตอนบ่ายน่าจะไม่ได้เจอพี่ๆ
เชื่อมั้ยต่อไห้คุณรับ ปรญ.เสร็จดึกแค่ไหน เค้าก็รอถ่ายรูปกับเรา จนกว่าเรากลับบ้าน
5.นัดกัน 4 ไปเกือบ 30-->
ผมกับเพื่อนจะพาน้องไปเลี้ยงกันทั้งหมด 4 คน เดินไปเดินมาเชื่อมั้ยว่าคุณจะได้น้องไปปาร์ตี้กับคุณ เกือบ 30 คน**อันนีเรื่องจริงนะไม่ได้โม้ . แถมเดินกันไปเกือบ 10
โล ..อันนี้เรื่องโม้นะ ไม่ได้จริง 55 (คิดถึงไม่หาย)
มอ คุณ มี ปะล่ะ!!!!!!!
-เพื่อนอะรัย ทั้งฉุด ทั้งกระชาก ทั้งลาก ทั้งดึง เพื่อไห้คุณได้จบพร้อมกัน มีรัยก็ช่วยเหลือกันตลอด
-ต่อไห้อยู่กับเพื่อนทั้งอาทิตย์ก็มีเรื่องคุยได้ทุกวินาที ถ่ายรูปจนการ์ดเต็ม ก็ยังไม่หายคิดถึง
-ไม่ต้องไปเดินห้าง กิน MK แค่เล่นน้ำคลอง สกปรก ทั้งน้อง ทั้งพี่ แค่นี้ก็โคตรสุข
-จบแล้วไม่ได้กลับไปเอาเอกสารการจบ ลฯ เพื่อสมัครงาน ลองไห้พี่บุคลากร งานทะเบียนที่ตึกโดม ช่วยคุณซิ ส่ง หรือทำเรื่อง แทนคุณได้ป่าว
-น้อง หลาน เหลน รหัส น้องที่รู้จัก ยอมทิ้งงานทั้งหมดธุระต่อไห้สำคัญมากแค่ไหนก็ทิ้งมันมา เพื่อมาช่วยคุณถือของ/ถ่ายรูป/ซื้อข้าว/รีดครุย/ซื้อแฟ๊บซักผ้า แค่เนี้ย
ได้ป่าว
-น้องๆติดเรียน/ติดสอบ เชื่อมั้ยว่าได้เจอตอนวันรับ ปรญ. แน่นอน
-มีมั้ยเดินๆ จะไปกินรัยกัน จาก 4 กลายเป็น 30 เอาแบบว่าร้านนั้นมีแต่พวกเรา อะ
***** ถ้าคุณไม่ได้เรียนที่นี่ เชื่อผม ว่าคุณไม่มีวันได้เจอเรื่องราวแบบนี้ ได้แน่นอน
แต่สิ่งเหล่านี้ใช่ว่าจะเกิดขึ้นกับทุกคนได้ หากตัวเราเองซึ่งเป็นพี่ ยังคิดแค่รุ่นพี่รุ่นน้อง ไม่ไห้ความรักความจริงใจ ความเป็นเพื่อน เชื่อผม ว่าคุณไม่มีวันได้เจอสิ่งนี้ได้
ทุกสิ่งทุกอย่างที่เขียนมา เป็นเรื่องราวที่เกิดขึ้นกับตัวเองทั้งหมด อยากไห้ทุกคนที่กำลังเรียนอยู่ในรั้วมหาลัย ขอแค่เปิดใจ จริงใจ กับน้องกับเพื่อน สิ่งที่คุณได้เยอะกว่าที่
คุณคิด ถึงสถานที่จะไม่ไฮโซ โนเนม บ้านนอก เชื่อผมว่าเรื่องอื่นเราไม่แพ้เค้าเลย อย่าคิดว่าเราเจอกันแค่ในมหาลัย อยู่ข้างนอกจบออกไป คุณอาจต้องพึ่งน้องๆก็ได้
รัก คิดถึง เสมอ
*น้องพี่ ม.ทักษิณ พัทลุง*
25-กันยา-57
ศิริพงศ์ ยงคณะ
ชิวิตมหาลัย ใครโชคดีเหมือนผมบ้าง (ห้ามอิจฉา นะ) ชวนคุยหน่อยครับ
++รับปริญญา 23 กันยายน 2557 ณ มหาวิทยาลัยทักษิณ วข. สงขลา++
ตลอดช่วงระยะเวลาที่ได้เรียนมหาลัย หลายต่อหลายคนพูดว่า ชิวิตมหาลัยเป็นช่วงชีวิตที่ยากจะเจอเพื่อนดีๆ น้องดีๆ หรืออะรัยก็ตามที่เราไม่สามารถเจอได้หลังจากจบ
ชั้นมัธยม(ซึ่งไม่น้อยที่คิดว่าชิวิตมัธยมนี่ ช่างสุดยอดเสียจริงๆ) แต่หลายต่อหลายครั้ง มันเป็นสิ่งที่ทำไห้ผมคนนี้ ได้เห็นถึงสิ่งที่ตรงกันข้ามกับเรื่องที่ได้ฟังมาทั้งหมด มัน
ไม่จริงแม้แต่น้อยเลยที่
1.เพื่อนทำโปรเจค.. ตลอดช่วงเวลาที่เราเรียนตั้งแต่ปี 1 - 4 เรียนมั่ง เล่นมั่ง (อันหลังน่าจะมากกว่า นะ 55)
จวบจนไกล้จบ ก็ต้องทำโปรเจคจบ อันนี้แหละเป็นเหมือนอุปสรรค ขวากหนาม ที่ทำไห้ผมท้อไปเลยทีเดียว
แต่ในเมื่อคุณเรียนอยู่ในสาขาวิทยาการคอมพิวเตอร์ #15 คุณไม่ต้องกังวลเลยว่างานคุณจะทำไม่ทัน จะไม่จบ จะต้องทำคนเดียว หมดห่วงเรื่องนี้ไปได้เลย เพราะเพื่อน
จะช่วยคุณจนถึงวินาทีสุดท้าย ไม่ยอมทิ้งไห้คุณต้องเดินคนเดียวแน่นอน ผมสาบานได้ ขอถามคุณหน่อย(คนที่ได้อ่านเรื่องนี้) ว่า เคยรึเปล่าที่เลือกเพื่อนทำงานโปรเจค
ถึงรู้ว่าเพื่อนไม่เก่งแต่ก็ยอมทำคู่กัน เพราะอะรัย ก็แค่ต้องการเห็นเพื่อนจบพร้อมกัน ถ่ายรูปหมู่ตอนใส่ชุดครุยเหมือนกัน ตอนเข้าเรียนกี่คนอยากไห้จบออกไปพร้อมกัน
ก็แค่นั้น แถมเอางานเพื่อนมาช่วยทำ จนลืมไปว่างานของตัวเองยังไม่ได้ทำ ช่ายมั้ย #ถึงแม้ว่าสาขาเราจะไม่เก่งกันสักเท่ารัย แต่..ไม่มีทางที่คุณต้องเดินคนเดียวแน่นอน
ผมรับประกัน#
2.บุคลากรตึกโดม จบแล้วก็ไม่วายต้องรบกวนคนอื่นอีกนั่นแหละ ไปทำงานแล้วเอกสารสำคัญทั้งทรานสคริป หนังสือรับรอง ฯลฯ อย่าห่วงเลยถ้าคุณได้งานแล้วไม่
สามารถกลับมาเอาเอกสารเหล่านี้ไปสมัครงานได้ เพราะพี่ๆที่ตึกโดมเค้าช่วยคุณได้ @พี่จา *คนนี้ผมรบกวนเยอะสุดแล้ว 555 ต้องขอขอบคุณพี่ๆบุคลากรด้วยคับ จบ
มาปีกว่าเพิ่งกลับไปรับทรานสคริปตัวจริงเมื่อ 19 กย 57 (เจ๋งป่ะละ) เคยถามนะเพื่อนที่เรียนที่อื่น เค้าบอกว่า (วะ! เก่งนะ มอ 555)
3.น้องรหัส.. อันนี้ก็นะ ได้ฟังแล้วปลื้ม มว๊ากกก
น้องรหัสคัยเป็นแบบนี้บ้างคับ ตั้งแต่เรียน+จบมาก็ 6 ปีกว่าๆ แล้วมั้ง มีสายรหัสตรง 572 แค่ 2 คน 5555 (ขำจริง) สงสัยตอนสมัครพอรู้ว่ามีผมเป็นลุงเป็นปู่รหัสเลยขอ
ลาออกซะดีกว่า เห้ออ เวรกำของน้อง
ก็รู้อะนะว่างานรับปริญญา ม.เราเนี่ย แปลก สุดๆๆ แล้วก็ว่าได้ มีน้องมาร่วมแสดงความยินดีมากที่สุดในโลกนะ 55 เพื่อนผม แม่ผม พี่น้อง หรือคนรู้จักผม พูดเป็น
เสียงเดียวกันเลยว่า "แลตะ ที่จิงช่ายต้องซื้อดอกไม้ของขวัญ ไอ้ไหร มาไห้นิ เห็นน้องที่มหาลัยซื้อมาไห้มันลุยหมด เที่ยวเดินตาม เอาน้ำไห้กินมั้ง รัยมั้งลุยหมด หมาอด
มันมั้ย 555"
สำรับผมกับน้องรหัสก็มีไห้พี่ได้ภูมิใจแหลงไม่ถูก
ผม(ก่อนวันรับ ปรญ.) : บ้านน้องอยู่ไหนแล้วนะ พี่ลืม
น้องรหัส : อยู่ปัตตานี ค่ะ พี่แบงค์จำไม่ได้เหรอ น้องเคยบอกพี่แล้วนะ (ก็พี่มันขี้ลืมนี่นา)
ผม : อ่า .. . น้องไม่ต้องมาก็ได้ อันตราย (ก็รู่ว่าแถวบ้านน้องเค้าปลูกน้อยหน่ากันเยอะ ..)ไม่เป็นรัยหรอก จริงๆนะ
น้องรหัส : พี่รหัสทั้งคนทำไมน้องจะมาไม่ได้ (ได้ยินคำนั้น น้ำตาเหมือนอิไหล)
+คัยโชคดีเหมือนผมมั่งหว่า เชอะๆๆ 555 (ทั้งๆที่ตอนอยู่มอ ไม่ค่อยได้คุยกันเท่ารัย ปีละ เศษ 1 ส่วน 78549 ครั้งได้มั้ง)
และก็น้องหลายๆคนที่รู้จักทั้งโทรทักแชทมาถาม ว่า "พี่แบงค์ ไห้น้องช่วยถือของช่วยอะรัยก็บอกน้องได้เลยนะ ไม่ต้องเกรงใจ" (อันนี้ก็ทำไห้พี่รู้ว่าน้องๆทุกคนต้องการ
ช่วยเหลือคนแก่ อย่างพี่จิงๆ เอ๊ยยย พูดเล่น นะ 55)
4.ติดเรียน/ติดสอบ/ควิช/อาจารย์ไม่ไห้มา/มหาลัยไม่ปิด/บ้านไกล/ไม่มีที่อยู่/เหมารถกันมา/หนีเรียนกันมา
ในเมื่อคุณเรียนจบ และกำลังจะเข้าพิธีรับ ปรญ. เตรียมตัวเป็นพี่บัญฑิต ตอเช้าตอรือ ซึ่งสถานที่รับ ปรญ.เป็นสถานศึกษาที่ไกลกว่าที่น้องๆเรียนอยู่ถึง 142 กม. อย่าคิด
ว่าน้องๆของคุณไม่สามารถมาร่วมแสดงความยินดี กับพี่บัญฑิตได้ เพราะปัญหาเหล่านั้นแค่จิ๊บจ้อย !! ช่ายมั้ยคับน้องๆ
คุณเคยเจอแบบนี้หรือเปล่า
-พี่แบงค์ อาจารย์เค้าอิสอบ เค้าไม่ปิด เค้าไม่ไห้ไป น้องไปไม่ได้ แต่น้องต้องไปไห้ได้ค่อยแล ตะ
-พี่แบงค์ น้องน่าว่าไม่ได้ไปอะ แน่นอนเลย นิ น้องอยากไปอะ
คุณเชื่อมั้ยว่า ล้าน% คุณได้เจอหน้าเค้าอย่างแน่นอน
-เจอกันตอนเช้าวันรับจริง บอกพี่ว่าน้องต้องกลับก่อนเหมารถไว้แล้ว ตอนบ่ายน่าจะไม่ได้เจอพี่ๆ
เชื่อมั้ยต่อไห้คุณรับ ปรญ.เสร็จดึกแค่ไหน เค้าก็รอถ่ายรูปกับเรา จนกว่าเรากลับบ้าน
5.นัดกัน 4 ไปเกือบ 30-->
ผมกับเพื่อนจะพาน้องไปเลี้ยงกันทั้งหมด 4 คน เดินไปเดินมาเชื่อมั้ยว่าคุณจะได้น้องไปปาร์ตี้กับคุณ เกือบ 30 คน**อันนีเรื่องจริงนะไม่ได้โม้ . แถมเดินกันไปเกือบ 10
โล ..อันนี้เรื่องโม้นะ ไม่ได้จริง 55 (คิดถึงไม่หาย)
มอ คุณ มี ปะล่ะ!!!!!!!
-เพื่อนอะรัย ทั้งฉุด ทั้งกระชาก ทั้งลาก ทั้งดึง เพื่อไห้คุณได้จบพร้อมกัน มีรัยก็ช่วยเหลือกันตลอด
-ต่อไห้อยู่กับเพื่อนทั้งอาทิตย์ก็มีเรื่องคุยได้ทุกวินาที ถ่ายรูปจนการ์ดเต็ม ก็ยังไม่หายคิดถึง
-ไม่ต้องไปเดินห้าง กิน MK แค่เล่นน้ำคลอง สกปรก ทั้งน้อง ทั้งพี่ แค่นี้ก็โคตรสุข
-จบแล้วไม่ได้กลับไปเอาเอกสารการจบ ลฯ เพื่อสมัครงาน ลองไห้พี่บุคลากร งานทะเบียนที่ตึกโดม ช่วยคุณซิ ส่ง หรือทำเรื่อง แทนคุณได้ป่าว
-น้อง หลาน เหลน รหัส น้องที่รู้จัก ยอมทิ้งงานทั้งหมดธุระต่อไห้สำคัญมากแค่ไหนก็ทิ้งมันมา เพื่อมาช่วยคุณถือของ/ถ่ายรูป/ซื้อข้าว/รีดครุย/ซื้อแฟ๊บซักผ้า แค่เนี้ย
ได้ป่าว
-น้องๆติดเรียน/ติดสอบ เชื่อมั้ยว่าได้เจอตอนวันรับ ปรญ. แน่นอน
-มีมั้ยเดินๆ จะไปกินรัยกัน จาก 4 กลายเป็น 30 เอาแบบว่าร้านนั้นมีแต่พวกเรา อะ
***** ถ้าคุณไม่ได้เรียนที่นี่ เชื่อผม ว่าคุณไม่มีวันได้เจอเรื่องราวแบบนี้ ได้แน่นอน
แต่สิ่งเหล่านี้ใช่ว่าจะเกิดขึ้นกับทุกคนได้ หากตัวเราเองซึ่งเป็นพี่ ยังคิดแค่รุ่นพี่รุ่นน้อง ไม่ไห้ความรักความจริงใจ ความเป็นเพื่อน เชื่อผม ว่าคุณไม่มีวันได้เจอสิ่งนี้ได้
ทุกสิ่งทุกอย่างที่เขียนมา เป็นเรื่องราวที่เกิดขึ้นกับตัวเองทั้งหมด อยากไห้ทุกคนที่กำลังเรียนอยู่ในรั้วมหาลัย ขอแค่เปิดใจ จริงใจ กับน้องกับเพื่อน สิ่งที่คุณได้เยอะกว่าที่
คุณคิด ถึงสถานที่จะไม่ไฮโซ โนเนม บ้านนอก เชื่อผมว่าเรื่องอื่นเราไม่แพ้เค้าเลย อย่าคิดว่าเราเจอกันแค่ในมหาลัย อยู่ข้างนอกจบออกไป คุณอาจต้องพึ่งน้องๆก็ได้
รัก คิดถึง เสมอ
*น้องพี่ ม.ทักษิณ พัทลุง*
25-กันยา-57
ศิริพงศ์ ยงคณะ