สวัสดีครับผมไม่เคยเล่นพันทิปเลยจนเพื่อนผมบอกพันทิปอาจช่วยได้คือเรื่องมันเป็นแบบนี้
ผมไปหาเพื่อนๆที่ศิลปากรตามปกติทุกๆปีแต่บังเญปีนี้ไปตรงกับการประกวดดาวเดือนก็เลยใหนๆก็ไปแล้วไปดูซะหน่อยแล้วก็ไปนั่งอยู่ช่องว่างระหว่าง คณะวิศวะ กับ เภสัช แล้วก็นั้นไปซักพักไไม่รู้อะไรดลใจระหว่างการประกวดผมหันไปมองอีกฝั่งของเวทีซึ่งก็เป็นฝั่งที่เป็นเภสัชผมได้พบน้องผู้หญิงคนนึงเธอกำลังเชียร์เพื่อนๆของเธอด้วยร้อยยิ้มวินาทีนั้นผมรู้ได้เลยว่าจู่ๆคนนับร้อยนับพันก็หายไปจากสายตาของผมดาวทุกดวงบนท้องฟ้าหรือเวทีมืดสนิทลงเสียงดังก้องของการแสดงดัเงียบสงบลงผมเห็นเพียงแต่เธอคนนั้นคนที่ส่องประกายเหนื่อสิ่งใหนทั้งปวงผมก็ได้แต่แอบมองเธออยู่แบบนั้นซักพักและสกิดเพื่อนๆว่า"มืงกรุเจอแล้ววะ"มันก็หันไปมองเฉยๆและพูดว่า"ก็น่ารักดี"เธอคนนั้นอาจไม่สวยสุดในโลกใบนี้เธอคนนั้นอาจจะไม่เจิดจรัญในสายตาใครๆแต่เธอคนนั้นทำให้สายตาและหัวใจของผมจดจ้องเพียงแต่เธอเธอทำให้หัวใจที่เศร้าหมองกับมาพองโตอีกครั้ง ผมก็เผ่าแต่มองดูรอยยิ้มของเธอเวลาเธอการแสดงดำเนินไป เฝ้าดูเวลาเธอตบมือให้กำลังใจเพื่อนๆของเธอ เฝ้าดูสีหน้างง อมยิ้มเล็กๆ เวลามีคนมาเล่นมุขเฟื่อนๆ เฝ้ามิองเธอทำท่าทางต่างๆที่พี่เขาสัง มองดูเธอหยอกล้อกับเพื่อนๆของเธอมันช่างเป็นภาพที่สวยงามจริงๆผมคงไม่มีวันลืมภาพนั้นผมใช่เวลามองเธอนานมากจู่ๆโทรศัพย์ของเธอก็ดังผมอ่านปากของเธอได้ว่า "ค่ะ จะออกไปแล้วค่ะ"และเธอก็ดินหายไปสายตาของผมผมรู้เลยว่าผมกำลังทำสิ่งผิดพลาดครั้งใหญ่ในชีวิตที่จะปล่อยให้เธอไปเฉยๆแต่ผมทำอะไรไม่ได้จริงๆเพราะเขามรการ์ดกั้นอยู่แต่ผมก็ยังไม่ยอมแพ้ผมไปสืบหาข้อมูลมาได้ว่าดาวดวงที่ส่องประกายให้ผมนั้นนะเธอชื่อ"ปาล์ม"เรียน เภสัช มศิลปากร ผมอยากจะรู้จักเธอคนนี้มากๆผมไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อนผมเฝ้าขอให้ผมนั้นได้มีโอกาศทำความรู้จักตัวตนของเธอขอให้ เด็กวิศวะคนนี้ได้มีแค่โอกาศทำความรู้จักกับเธอเท่านน้นเอง
ผมอยากทำความรู้จักผู้หญิงคนนึงน้องเขาเรียน เภสัช ม.ศิลปากร นครปฐม
ผมไปหาเพื่อนๆที่ศิลปากรตามปกติทุกๆปีแต่บังเญปีนี้ไปตรงกับการประกวดดาวเดือนก็เลยใหนๆก็ไปแล้วไปดูซะหน่อยแล้วก็ไปนั่งอยู่ช่องว่างระหว่าง คณะวิศวะ กับ เภสัช แล้วก็นั้นไปซักพักไไม่รู้อะไรดลใจระหว่างการประกวดผมหันไปมองอีกฝั่งของเวทีซึ่งก็เป็นฝั่งที่เป็นเภสัชผมได้พบน้องผู้หญิงคนนึงเธอกำลังเชียร์เพื่อนๆของเธอด้วยร้อยยิ้มวินาทีนั้นผมรู้ได้เลยว่าจู่ๆคนนับร้อยนับพันก็หายไปจากสายตาของผมดาวทุกดวงบนท้องฟ้าหรือเวทีมืดสนิทลงเสียงดังก้องของการแสดงดัเงียบสงบลงผมเห็นเพียงแต่เธอคนนั้นคนที่ส่องประกายเหนื่อสิ่งใหนทั้งปวงผมก็ได้แต่แอบมองเธออยู่แบบนั้นซักพักและสกิดเพื่อนๆว่า"มืงกรุเจอแล้ววะ"มันก็หันไปมองเฉยๆและพูดว่า"ก็น่ารักดี"เธอคนนั้นอาจไม่สวยสุดในโลกใบนี้เธอคนนั้นอาจจะไม่เจิดจรัญในสายตาใครๆแต่เธอคนนั้นทำให้สายตาและหัวใจของผมจดจ้องเพียงแต่เธอเธอทำให้หัวใจที่เศร้าหมองกับมาพองโตอีกครั้ง ผมก็เผ่าแต่มองดูรอยยิ้มของเธอเวลาเธอการแสดงดำเนินไป เฝ้าดูเวลาเธอตบมือให้กำลังใจเพื่อนๆของเธอ เฝ้าดูสีหน้างง อมยิ้มเล็กๆ เวลามีคนมาเล่นมุขเฟื่อนๆ เฝ้ามิองเธอทำท่าทางต่างๆที่พี่เขาสัง มองดูเธอหยอกล้อกับเพื่อนๆของเธอมันช่างเป็นภาพที่สวยงามจริงๆผมคงไม่มีวันลืมภาพนั้นผมใช่เวลามองเธอนานมากจู่ๆโทรศัพย์ของเธอก็ดังผมอ่านปากของเธอได้ว่า "ค่ะ จะออกไปแล้วค่ะ"และเธอก็ดินหายไปสายตาของผมผมรู้เลยว่าผมกำลังทำสิ่งผิดพลาดครั้งใหญ่ในชีวิตที่จะปล่อยให้เธอไปเฉยๆแต่ผมทำอะไรไม่ได้จริงๆเพราะเขามรการ์ดกั้นอยู่แต่ผมก็ยังไม่ยอมแพ้ผมไปสืบหาข้อมูลมาได้ว่าดาวดวงที่ส่องประกายให้ผมนั้นนะเธอชื่อ"ปาล์ม"เรียน เภสัช มศิลปากร ผมอยากจะรู้จักเธอคนนี้มากๆผมไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อนผมเฝ้าขอให้ผมนั้นได้มีโอกาศทำความรู้จักตัวตนของเธอขอให้ เด็กวิศวะคนนี้ได้มีแค่โอกาศทำความรู้จักกับเธอเท่านน้นเอง