คิดยังไงกับคนที่รับอาสาเป็นที่ปรึกษาให้คนอื่น แล้วเก็บเรื่องที่คุยกันไว้เป็นความลับไม่ได้

ได้คุยกับเพื่อน 2-3 คน ทำให้รู้ว่าเจอปัญหามาเหมือนกัน เวลาที่ทุกข์ใจ อยากมีใครสักคนเป็นที่ปรึกษา คอยรับฟัง
คือ บางทีก็ไม่ได้ต้องการอะไรมากมายนะ ก็อารมณ์อยากระบายมันออกมาบ้างอะ
แต่ก็เหมือนโดนหักหลังจากคนที่ไว้ใจไปคุย ไประบายให้ฟัง
กับเอาเรื่องที่คุยกันไปเม้าท์ ไปเล่าต่อให้คนอื่นๆฟัง มันใช่เหรอ
ถ้าไม่ได้คิดจะช่วยแต่แรก ไม่แน่ใจจะเก็บความลับให้ใครได้ ก็ไม่ควรอาสามาแต่แรกปะ
มันเหมือนสนุกบนความทุกข์คนอื่นเลย