ตอนนี้ จขกท กำลังเรียนแพทย์อยู่ที่โรงเรียนแพทย์แห่งหนึ่งคร้า
อีกไม่นานก้กำลังจะเป็น Extern กำลังจะก้าวไปเป็น Intern ต่อ
อยากชวนพี่ๆให้มาเล่าประกบการณ์ตอนพี่ๆใช้ทุน
ว่าเป็นยังงัยบ้าง ไปใช้ทุนที่ไหน ทำไมถึงเลือกไปที่จังหวัดนั้นๆ
งานหนักมากมั้ย Staffใจดีหรือดุรึป่าว คนในจังหวัดเป็นยังงัยบ้างน่าร้ากกไหม
มีเหตุการณ์ตอนใช้ทุนที่จะไม่มีวันลืมเลยบ้างไหมค่ะ
จขกท เป็นคนหนึ่งที่เคยไป elective รพ.ในชนบททุรกันดาร พอได้ไปสัมผัสชีวิตชาวบ้าน
แล้วรู้สึกว่า คนชนบทบริสุทธิ์มาก น่ารักมาก มีความเปนกันเองสุดๆ แม้จะลำบากในการสื่อสารก้ตาม
มีความรู้สึกอยากไปพัฒนาชีวิตความเป็นอยู่ในชาวบ้าน ชาวบ้านพวกนี้น่าสงสารมากเลยนะค่ะ
การเข้าถึงการบริการสาธารณสุขยากยิ่งกว่าอะไร กว่าจะเหมารถออกมาส่งได้
คนกรุงเทพนิดหน่อยก้วิ่งมาหาหมอ แต่คนชนบทเค้ารอจนหนักที่สุดถึงจะยอมออกมากัล
อาจจะด้วยการเดินทาง และค่าใช้จ่าย(ในการเดินทางนะค่ะ ส่วนมากรพ.ชนบทไม่ค่อยเก็บค่ารักษาชาวบ้าน)
พอ จนกท ได้ไปสัมผัสแล้ว รู้สึกชอบชีวิตที่เรียบง่าย ชีวิตท่ามกลางรอยยิ้มที่จริงใจ

มันทำให้ จขกท มีความคิดที่ อยากไปใช้ทุนที่ต่างจังหวัดไกลจากกรุงเทพ
แต่ จขกท ก้ยังมีอีกความรู้สึกหนึ่ง คือ ยังอยากใช้ทุนที่บ้านตัวเอง คือ สมุทรสาคร
(ใครเคยใช้ทุน สมุทรสาคร ช่วยเล่าให้ จขกท ฟังหน่อยนะค่ะ )
คือโดยส่วน จขกท ก้ไม่อยากทิ้งครอบครัว ไหนจะมีทั้งปู่ ย่า ตา ยาย ที่ตอนนี้ก้แก่ตัวลงทุกปีๆ
บางคนก้ขึ้นเลขเก้ากันแล้ว อยากมีเวลาให้ท่านได้เต็มที่ ได้รักษาท่านยามท่านเจ็บป่วย
บางครั้งมันทำให้ จขกท สับสน และตัดสินใจลำบากมากเลย
ใครมีประสบการณ์แบบนี้ มีวิธีจัดการกันยังงัยบ้างหรอคร่ะ
อยากชวนให้พี่ๆมาเล่าประสบการณ์ใช้ทุน (^____^)
อีกไม่นานก้กำลังจะเป็น Extern กำลังจะก้าวไปเป็น Intern ต่อ
อยากชวนพี่ๆให้มาเล่าประกบการณ์ตอนพี่ๆใช้ทุน
ว่าเป็นยังงัยบ้าง ไปใช้ทุนที่ไหน ทำไมถึงเลือกไปที่จังหวัดนั้นๆ
งานหนักมากมั้ย Staffใจดีหรือดุรึป่าว คนในจังหวัดเป็นยังงัยบ้างน่าร้ากกไหม
มีเหตุการณ์ตอนใช้ทุนที่จะไม่มีวันลืมเลยบ้างไหมค่ะ
จขกท เป็นคนหนึ่งที่เคยไป elective รพ.ในชนบททุรกันดาร พอได้ไปสัมผัสชีวิตชาวบ้าน
แล้วรู้สึกว่า คนชนบทบริสุทธิ์มาก น่ารักมาก มีความเปนกันเองสุดๆ แม้จะลำบากในการสื่อสารก้ตาม
มีความรู้สึกอยากไปพัฒนาชีวิตความเป็นอยู่ในชาวบ้าน ชาวบ้านพวกนี้น่าสงสารมากเลยนะค่ะ
การเข้าถึงการบริการสาธารณสุขยากยิ่งกว่าอะไร กว่าจะเหมารถออกมาส่งได้
คนกรุงเทพนิดหน่อยก้วิ่งมาหาหมอ แต่คนชนบทเค้ารอจนหนักที่สุดถึงจะยอมออกมากัล
อาจจะด้วยการเดินทาง และค่าใช้จ่าย(ในการเดินทางนะค่ะ ส่วนมากรพ.ชนบทไม่ค่อยเก็บค่ารักษาชาวบ้าน)
พอ จนกท ได้ไปสัมผัสแล้ว รู้สึกชอบชีวิตที่เรียบง่าย ชีวิตท่ามกลางรอยยิ้มที่จริงใจ
มันทำให้ จขกท มีความคิดที่ อยากไปใช้ทุนที่ต่างจังหวัดไกลจากกรุงเทพ
แต่ จขกท ก้ยังมีอีกความรู้สึกหนึ่ง คือ ยังอยากใช้ทุนที่บ้านตัวเอง คือ สมุทรสาคร
(ใครเคยใช้ทุน สมุทรสาคร ช่วยเล่าให้ จขกท ฟังหน่อยนะค่ะ )
คือโดยส่วน จขกท ก้ไม่อยากทิ้งครอบครัว ไหนจะมีทั้งปู่ ย่า ตา ยาย ที่ตอนนี้ก้แก่ตัวลงทุกปีๆ
บางคนก้ขึ้นเลขเก้ากันแล้ว อยากมีเวลาให้ท่านได้เต็มที่ ได้รักษาท่านยามท่านเจ็บป่วย
บางครั้งมันทำให้ จขกท สับสน และตัดสินใจลำบากมากเลย
ใครมีประสบการณ์แบบนี้ มีวิธีจัดการกันยังงัยบ้างหรอคร่ะ