นั่งอ่านประวัติกับดูยูทูบเหตุการณ์พฤษภาทมิฬอยู่ เลยอยากทราบว่าตอนนั้น พี่ๆน้องๆ เพื่อนๆอยู่ที่ไหนกันบ้างคะ มีใครเข้าร่วมชุมนุมบ้างมั้ย เหตุการณ์เป็นยังไงบ้าง อยากให้มาเล่าให้ฟังบ้างจัง
ส่วนของเราตอนนั้นน่าจะขึ้น ป.5 จำได้เลยวันเปิดเรียน ปกติพ่อต้องนอนดึก ไม่งั้นคงรู้ข่าวเเล้ว แต่วันนั้นนอนเร็วทั้งบ้าน ตื่นเช้ามาแต่งตัวออกมาจะขึ้นรถเมล์ มีมอเตอร์ไซร์ขับผ่านมา ถามจะไปไหน แม่เลยบอกไปทำงาน เค้าบอก เอ้า !!! ไม่รู้หรอ เค้าประกาศหยุดเรียน มีประท้วง
เรา 3 คน พ่อแม่ลูก หน้าตาเหว๋อ เอางัยอ่ะ คือถ้าเป็นคนอื่นคงหันหัวเรื่อกลับฟังข่าว เเต่บ้านเรา ไม่ !! แม่บอก ไม่ได้ยังงัยก็ต้องไป ...คิดในใจ เออ แม่กูนี่รักงานสุดๆ แต่ป่าวหรอก แม่บอกต้องไปดูยาย คือเรามีบ้านอีกบ้านนึงที่ฝั่งธนงัย เป็นบ้านยาย ยายเปิดร้านข้าวแกงข้างโรงเรียนประถมเรา ซึ่งโรงเรียนประถมเราอยู่แถวเสาชิงช้า แล้วแกก็ตื่นแต่เช้าาาาา มาเปิดร้านแต่ตี 5 แกคงไม่ได้ดูข่าว แม่เลยเป็นห่วง แม่บอกยังงัยก็ต้องไปบอกยาย เราก็ เออๆๆ ไป สุดท้ายส่งยายกลับบ้าน ไอตอนเราต้องกลับบ้านเราอ่ะ ระทึกสุดแระ บ้านเราอยู่บางกระบือ ปกติเราจะนั่งสาย 70 จากสนามหลวง หรือราชดำเนินกลับบ้าน มันจะมาทะลุหลังบ้านเราพอดี วันนั้นก็นั่งตามปกติแหละ จำได้เลยรถเมล์เล็ก สีเขียว จากสนามหลวงตอนนั้นถนนโล่งมาก พอขับมาถึงตรงกองสลาก มีรถเมล์คันนี้เดี่ยวๆเลยจ้าาาา และข้างหน้าตรงเลยแยกไปเป็นฝูงชน คือคนขับหน้าตาเหว๋อ เอางัยอ่ะ มัยมีกูคันเดียว กูจะไปยังงัย เข้าใจว่าตอนนั้นคนที่ร่วมชะตากรรมเป็นพวกออกจากบ้านแต่เช้า ข่าวอะไรไม่ได้ฟัง ไม่ได้ดูทั้งนั้น เค้าคงคิดว่ากลับได้ตามปกติ จอดอยู่ซักพัก จำไม่ได้ว่าเสียงปืนรึป่าว หรือความจำผิดพลาด ดังขึ้น เหมือนยิงขึ้นฟ้าอ่ะ ผู้โดยสารบอก ขับย้อนเหอะ ไปทางอื่นๆๆ จำได้แค่นี้ ความจำถูกตัดไป ป๊าดดด ไม่เคยคิดว่าจะได้เข้าไปอยู่ในเหตุการณ์แบบนั้น หลังจากวันนั้นก็อยู่บ้าน นั่งดูทีวีปกติ แต่ความทรงจำสีจางเหลือเกิน
[SR] เหตุการณ์พฤษภาทมิฬ ตอนนั้นพวกคุณอยู่ที่ไหนกันคะ
ส่วนของเราตอนนั้นน่าจะขึ้น ป.5 จำได้เลยวันเปิดเรียน ปกติพ่อต้องนอนดึก ไม่งั้นคงรู้ข่าวเเล้ว แต่วันนั้นนอนเร็วทั้งบ้าน ตื่นเช้ามาแต่งตัวออกมาจะขึ้นรถเมล์ มีมอเตอร์ไซร์ขับผ่านมา ถามจะไปไหน แม่เลยบอกไปทำงาน เค้าบอก เอ้า !!! ไม่รู้หรอ เค้าประกาศหยุดเรียน มีประท้วง
เรา 3 คน พ่อแม่ลูก หน้าตาเหว๋อ เอางัยอ่ะ คือถ้าเป็นคนอื่นคงหันหัวเรื่อกลับฟังข่าว เเต่บ้านเรา ไม่ !! แม่บอก ไม่ได้ยังงัยก็ต้องไป ...คิดในใจ เออ แม่กูนี่รักงานสุดๆ แต่ป่าวหรอก แม่บอกต้องไปดูยาย คือเรามีบ้านอีกบ้านนึงที่ฝั่งธนงัย เป็นบ้านยาย ยายเปิดร้านข้าวแกงข้างโรงเรียนประถมเรา ซึ่งโรงเรียนประถมเราอยู่แถวเสาชิงช้า แล้วแกก็ตื่นแต่เช้าาาาา มาเปิดร้านแต่ตี 5 แกคงไม่ได้ดูข่าว แม่เลยเป็นห่วง แม่บอกยังงัยก็ต้องไปบอกยาย เราก็ เออๆๆ ไป สุดท้ายส่งยายกลับบ้าน ไอตอนเราต้องกลับบ้านเราอ่ะ ระทึกสุดแระ บ้านเราอยู่บางกระบือ ปกติเราจะนั่งสาย 70 จากสนามหลวง หรือราชดำเนินกลับบ้าน มันจะมาทะลุหลังบ้านเราพอดี วันนั้นก็นั่งตามปกติแหละ จำได้เลยรถเมล์เล็ก สีเขียว จากสนามหลวงตอนนั้นถนนโล่งมาก พอขับมาถึงตรงกองสลาก มีรถเมล์คันนี้เดี่ยวๆเลยจ้าาาา และข้างหน้าตรงเลยแยกไปเป็นฝูงชน คือคนขับหน้าตาเหว๋อ เอางัยอ่ะ มัยมีกูคันเดียว กูจะไปยังงัย เข้าใจว่าตอนนั้นคนที่ร่วมชะตากรรมเป็นพวกออกจากบ้านแต่เช้า ข่าวอะไรไม่ได้ฟัง ไม่ได้ดูทั้งนั้น เค้าคงคิดว่ากลับได้ตามปกติ จอดอยู่ซักพัก จำไม่ได้ว่าเสียงปืนรึป่าว หรือความจำผิดพลาด ดังขึ้น เหมือนยิงขึ้นฟ้าอ่ะ ผู้โดยสารบอก ขับย้อนเหอะ ไปทางอื่นๆๆ จำได้แค่นี้ ความจำถูกตัดไป ป๊าดดด ไม่เคยคิดว่าจะได้เข้าไปอยู่ในเหตุการณ์แบบนั้น หลังจากวันนั้นก็อยู่บ้าน นั่งดูทีวีปกติ แต่ความทรงจำสีจางเหลือเกิน