เห็นคนที่เราเกลียดโดนด่าแล้วเรามีความสุข

ผมนั่งมองแก้วเหล้าในมือ น้ำแข็งละลายจนจืดชืด... เหมือนตัวตนของผมในตอนนี้ รอบข้างคือเสียงหัวเราะของเพื่อนเก่าสมัยมัธยม กลุ่มเพื่อนจาก "โรงเรียนติดถนนสุขาภิบาล 3" ที่ผมเคยภูมิใจนักหนา สารภาพ

คือหนูขึ้นรถรับส่ง ซึ่งขึ้นมานานพอสมควร อีกปีนึงจะจบแล้วค่ะ แต่ว่ามีคนบนรถที่ไม่ถูกกับเราโดยไม่มีสาเหตุอะไรเลย นึกจะเกลียดก็เกลียด แล้วประเด็นอยู่ตรงที่ตอนเราลงรถเนี่ยเป็นคนท้ายๆ ซึ่งคนที่ไม่ถูกกับเรา

สวัสดีคับ ผมจะมาเล่าเรื่องของผมที่โดนป้าข้างบ้านเกลียดโดยไม่มีเหตุผลและโดนด่าว่าโรคจิต   (ผมเป็นLGBTQ)ก่อนอื่นผมขอเล่าเหตุการที่หน้าจะเป็นต้นเรื่องของเรื่องนี้ก่อน(ความคิดส่วนตัว)นะคับ เรื่องมันม

สวัดดีครับผม คือวันนี้ผมมาเล่าและถามทุกๆคนนะครับคือผมมีอาการที่รู้สึกเหมือนโดนทุกคนต่อว่าตลอดเวลาเหมือนโดนจ้อง และผมยังอยู่ม.4นะครับพอย้ายขึ้นชั้นม.4มาแล้วก็ต้องทำความรู้จักกับเพื่อนในห้องเข้าไว้ใช่ไห

คือหนูเป็นเด็กวัย14กำลัเข้า15 และทางบ้านหนูฐานะดีอยู่ แต่เพื่นทั้งห้องไม่ชอบหนูตั้งแต่แรกเขาเคยให้เหตุผลหนูว่าเขาเกลียดขี้หน้าหนู หนูก็ไม่อะไร แต่ทั้งหมดเขาชอบเอาเปรียบหนูบูลลี่หนู แกล้งและด่า ช่วงแรก

คือสังคมที่โรงเรียนเรามันเเย่มากเลยอ่ะเเบบไม่กล้าทำไรเลยส่วนตัวเราอยู่เฉยๆก็โดนเกลียดไม่เข้าใจว่าผิดอะไรTTเเล้วทุกคนเกือบในรร.เป็นงี้หมดเลยเข้าใจว่าสังคมหลากหลายเเต่มันรับไม่ได้จริงๆค่ะไม่ชอบใครก็เเซะ

เบื่อหน้ามัน ไม่อยากร่วมงานกับมันด้วย วัน ๆ ไม่ทำอะไร จับผิดแต่คนอื่น อย่างกะคนโรคจิต ต่อไปจะเรียกมันว่าไอ้โรจิต ดีหน่อยสิ้นเดือนสิงหาคม มันลาออกแล้ว ทนเหม็นขี้หน้ามันอีกนิด

คือวันนี้ตอนเช้านะครับผมได้ไปรอรถโรงเรียนประมาณ07:40น. คือวันนี้รถมาสายผิดปกติแล้วจนผ่านไปถึง08:00 สักพัก2พี่น้องที่ผมไม่ชอบขี้หน้าก็ไปทำเป็นว่ารถมาแล้ว เพื่อให้ผมลุกขึ้นแล้วก็ไปดูรถ แต่ผมยังไม่ลุกนะค

ผมเป็นเจ้าของบ้านและคยในบ้านญาติห่างๆ พาคนภายนอกมากินเหล้าเาียงดังทำตัวเป็นเจ้าของบ้าน ด่าท่อลับหลังพูดลอยๆให้อับอาย และติดกล้องในบ้านผม เพื่อแอบดูการกระทำผม ทำให้รู้สึกไม่เป็นอิสระในการทำงาน วาดรูป เ