ระหว่างคำว่า "ผู้ขาย" กับ "แม่ค้า" ... หากเลือกได้ โปรดเรียกฉันว่าแม่ค้า
...ที่ตลาดนัดจตุจักร ณ ที่นั่น ฉันเป็นแม่ค้า ฉันชอบคำนี้ หรืออาจเป็นเพราะ "ฉันเป็นหลานแม่ค้า"
..."ยายของฉันเป็นแม่ค้าก๋วยเตี๋ยวมือหนึ่งแห่งลาดพร้าวสะพานสอง ใครก็ชอบกิน สายหน่อยก็หมดแล้ว ยายเหลือเวลาไปเล่นไพ่ได้สบาย บรรดาลูกๆ ก็ช่วยกันเก็บหม้อไปล้างให้สะอาดสำหรับทำหากินวันต่อไป"
ทำไมก๋วยเตี๋ยวของยายถึงขายดี ...
บ้านของยายเป็นแค่เรือนไม้เก่าๆ ไม่ได้ทาสีสวยงามตามแบบบ้านไม้ยุค 80
แต่บ้านของยาย...ใครๆ ก็รู้จัก ก๋วยเตี๋ยวของยายอร่อย??? ลูกชิ้นอร่อย??? หรือในน้ำจิ้มมีกัญชา??? กันแน่
เปล่าหรอก ... บ้านยายมีเสียงหัวเราะดังกว่าบ้านไหนๆ ฮ่า ฮ่า ฮ่า....โฮะ โฮะ โฮะ
ทุกเสียงดังที่ว่านั้นมันเปล่งออกมาจากความรู้สึกจริงๆ บางครั้งก็ดังมาจากวงไพ่ บางครั้งก็มาจากเด็กๆ ที่แวะมาเล่นอยู่แถวนั้น
..ก๋วยเตี๋ยวธรรมดาๆ อร่อยขึ้นได้ เพราะคนขายมีความสุข
.... สิ่งของธรรมดา ดูน่าซื้อกว่าของชิ้นอื่นๆ เพราะสิ่งแวดล้อมที่เป็นมิตร
ในเย็นวันหนึ่ง ณ ตลาดจตุจักรกรีน ตรงแผงขายตุ๊กตามือสอง
...พ่อค้าเป็นเด็กหนุ่มวัยรุ่น ผิวคล้ำ หน้าเหี้ยม กำลังแนะนำตุ๊กตาน่ารักกับลูกค้า เสียงที่บอกเล่าออกมา ทำให้ตุ๊กตาเหมือนมีชีวิต ทุกตัวส่งยิ้มหน้าแป้นเรียกหาผู้เป็นเจ้าของคนใหม่
ฉันนึกอยู่ในใจ "เด็กคนนี้มันเจ๋งว่ะ" แต่ในวินาทีเดียวกัน มีเสียงชายวัยรุ่น อายุคงประมาณเดียวกับพ่อค้า ลอยมาจากด้านหลังว่า "ดูดิ หน้าโคตรเ_ี้ยเลย
ขายตุ๊กตา" ........ ฉันอดไม่ได้ที่จะหันไปยลโฉมเจ้าของเสียง .... ผู้เป็นเด็กหนุ่มหน้าตาดี ... แต่จิตใจคับแคบ และ โลกแคบ
คนหลายคน .... เลือกส่องกระจกเพื่อปรับปรุงใบหน้า
...แต่น้อยคนเหลือเกิน ที่จะหมั่นส่องใจ เพื่อขัดเกลาความคิดและจิตสำนึกของตัวเอง
คนหน้าตาดี ปากเสีย จะขายอะไรได้นอกจากขายหน้าตา ที่มีแต่จะเหี่ยวโทรมและสิ้นค่าไปเรื่อยๆ
คนหน้าตาธรรมดา วาจางาม ขายได้ทุกอย่าง ตราบสิ้นลมหายใจ...
ฉันชอบเป็นแม่ค้า .... ขอบคุณสำหรับการติดตาม
https://www.facebook.com/i.am.pin.a.book
ปล.เรื่องกับภาพ เกี่ยวกันบ้าง ไม่เกี่ยวกันบ้าง ขออภัย
"พ่อค้าตุ๊กตาหน้าโหด กับคนหล่อปากเสีย"
...ที่ตลาดนัดจตุจักร ณ ที่นั่น ฉันเป็นแม่ค้า ฉันชอบคำนี้ หรืออาจเป็นเพราะ "ฉันเป็นหลานแม่ค้า"
..."ยายของฉันเป็นแม่ค้าก๋วยเตี๋ยวมือหนึ่งแห่งลาดพร้าวสะพานสอง ใครก็ชอบกิน สายหน่อยก็หมดแล้ว ยายเหลือเวลาไปเล่นไพ่ได้สบาย บรรดาลูกๆ ก็ช่วยกันเก็บหม้อไปล้างให้สะอาดสำหรับทำหากินวันต่อไป"
ทำไมก๋วยเตี๋ยวของยายถึงขายดี ...
บ้านของยายเป็นแค่เรือนไม้เก่าๆ ไม่ได้ทาสีสวยงามตามแบบบ้านไม้ยุค 80
แต่บ้านของยาย...ใครๆ ก็รู้จัก ก๋วยเตี๋ยวของยายอร่อย??? ลูกชิ้นอร่อย??? หรือในน้ำจิ้มมีกัญชา??? กันแน่
เปล่าหรอก ... บ้านยายมีเสียงหัวเราะดังกว่าบ้านไหนๆ ฮ่า ฮ่า ฮ่า....โฮะ โฮะ โฮะ
ทุกเสียงดังที่ว่านั้นมันเปล่งออกมาจากความรู้สึกจริงๆ บางครั้งก็ดังมาจากวงไพ่ บางครั้งก็มาจากเด็กๆ ที่แวะมาเล่นอยู่แถวนั้น
..ก๋วยเตี๋ยวธรรมดาๆ อร่อยขึ้นได้ เพราะคนขายมีความสุข
.... สิ่งของธรรมดา ดูน่าซื้อกว่าของชิ้นอื่นๆ เพราะสิ่งแวดล้อมที่เป็นมิตร
ในเย็นวันหนึ่ง ณ ตลาดจตุจักรกรีน ตรงแผงขายตุ๊กตามือสอง
...พ่อค้าเป็นเด็กหนุ่มวัยรุ่น ผิวคล้ำ หน้าเหี้ยม กำลังแนะนำตุ๊กตาน่ารักกับลูกค้า เสียงที่บอกเล่าออกมา ทำให้ตุ๊กตาเหมือนมีชีวิต ทุกตัวส่งยิ้มหน้าแป้นเรียกหาผู้เป็นเจ้าของคนใหม่
ฉันนึกอยู่ในใจ "เด็กคนนี้มันเจ๋งว่ะ" แต่ในวินาทีเดียวกัน มีเสียงชายวัยรุ่น อายุคงประมาณเดียวกับพ่อค้า ลอยมาจากด้านหลังว่า "ดูดิ หน้าโคตรเ_ี้ยเลย
คนหลายคน .... เลือกส่องกระจกเพื่อปรับปรุงใบหน้า
...แต่น้อยคนเหลือเกิน ที่จะหมั่นส่องใจ เพื่อขัดเกลาความคิดและจิตสำนึกของตัวเอง
คนหน้าตาดี ปากเสีย จะขายอะไรได้นอกจากขายหน้าตา ที่มีแต่จะเหี่ยวโทรมและสิ้นค่าไปเรื่อยๆ
คนหน้าตาธรรมดา วาจางาม ขายได้ทุกอย่าง ตราบสิ้นลมหายใจ...
ฉันชอบเป็นแม่ค้า .... ขอบคุณสำหรับการติดตาม
https://www.facebook.com/i.am.pin.a.book
ปล.เรื่องกับภาพ เกี่ยวกันบ้าง ไม่เกี่ยวกันบ้าง ขออภัย