เมื่องานอดิเรกผมมาปน ๆ กันมั่ว ๆ

ออกตัวล้อฟรี ปรี๊ด ๆ ก่อนนะครับ ว่าผมไม่ใช่ตากล้องมืออาชีพ เป็นแค่ โปรแกรมเมอร์กับกราฟฟิคดีไซน์กาก ๆ มนุษย์เงินเดือนธรรมดา

ผมเป็นคนชอบดูการ์ตูนครับ เพลินดี โดยเฉพาะพวก ไรเดอร์ ขบวนการห้าสี อุลตร้าแมน พวกนี้จะชอบมาก แต่ชอบเป็นพิเศษจะเป็นแนวหุ่นยนต์ทั้งหลายครับ เช่นพวกซุปเปอร์โรบอท หรือพวกกันดั้มต่าง ๆ

เนื่องด้วยความชอบดูพวกนี้เป็นชีวิตจิตใจ และคลั่งไคล้มาก ไม่ว่าจะตอนเรียนนั่งฟังอาจารย์เล็คเชอร์ หรือ ตอนเป็นมนุษย์เงินเดือนเคาะคีย์บอร์ดบนโต๊ะทำงาน ก็มักจะแอบดูเจ้าพวกนี้อยู่บ่อย ๆ (ไม่ดีเป็นอย่างยิ่ง) ผมจึงชอบสะสมของเล่นจากพวกนี้เป็นงานอดิเรก นานวันเข้ามันก็เยอะขึ้นเรื่อย ๆ

ทีนี้ด้วยความที่ผมมีนิสัยขี้อวด (ตอนเด็ก ๆ ไม่มีพวกนี้ให้เล่นครับ โตมาเลยสนอง Need ตัวเอง) เลยอยากจะถ่ายรูปไปอวดกลุ่มเพื่อน ๆ ในเฟสบ้างอะไรบ้าง นี้คือจุดเริ่มต้นของการก้าวเข้ามาสู่วงการถ่ายรูป (แบบไม่มืออาชีพ) กล้องแรกที่ใช้คือกล้อง Sony A65 สารภาพว่าตอนจะไปซื้อไม่ค่อยได้หาข้อมูลเท่าไหร่ มีถาม ๆ เพื่อนก็แนะนำ Canon Nikon ไป แต่ด้วยที่ผมใช้ของ Sony มาตลอด ไม่ว่าจะมือถือ Xperia ทีวี ชุดเครื่องเสียง อุปกรณ์ไฟฟ้าก็เป็นของ Sony (เกือบ)หมด เลยไปสอยกล้อง Sony มาแบบไม่ได้คิดอะไรเลย แน่นอนครับ ผมเอามาเพื่อถ่ายของเล่นอย่างเดียวล้วน ๆ

[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้








ผมก็ฝึกฝีมือไปเรื่อย ๆ เพราะอยากถ่ายออกมาสวย ๆ เหมือนเพจดัง ๆ ที่ถ่ายของเล่นบ้าง เริ่มบานปลาย ซื้อเลนซ์นู้นนี้นั้น ขาตั้ง บลา ๆ เพื่อมาถ่ายของเล่นอย่างเดียวโดยเฉพาะ นับ ๆ มูลค่าเงินก็เสียไปเยอะโขอยู่ นับแต่นั้นทำให้ผมเป็นคนชอบถ่ายภาพและเริ่มศึกษาอย่างจริงจังจนกลายเป็นอีกงานอดิเรกที่ชอบพอ ๆ กับสะสมของเล่น ... แต่ก็ศึกษามาถ่ายของเล่นอย่างเดียว...

และอีกงานอดิเรกที่ชอบพอ ๆ กับของเล่นและการ์ตูนก็คือ มอไซค์ ครับ อดีต ผมเคยขับบิ๊คไบค์ CB650F และ ER6N มาก่อน แต่ก็เกิด Story นิดหน่อย ทำให้ขาย และขับสี่ล้อมาตลอด ไม่ได้ขับสองล้อเป็นพักใหญ่ ๆ แต่ใจก็โหยหาบรรยากาศตอนขับสองล้อมาตลอด แต่ผู้ปกครองดันไม่อนุมัติแล้วนะซี่ทำไงดี ....

ประจวบกับ R15 ประกาศเปิดตัว !! เห็นครั้งแรกหลงเลย เอาละวะ ลองหัวหมอไปอ้อนดู ยกเหตุผลร้อยแปดสาระพัดมาอ้าง ทุกคนในครอบครัวผมมีอคติกับบิ๊คไบค์ ผมเลยปิดท้ายว่า มันไม่ใช่ Bigbike นะ !! แค่ 150CC เอง เร็วกว่ารถเวฟหน่อยเดียว .... (ในใจคิดถ้าตูได้ต้องอัพแน่ ๆ หึหึ)

สุดท้ายยื่นเรื่องผ่าน เลยกำตังค์ไปสอยวันงานเปิดตัวนั้นเลย ได้เป็นคนแรก ๆ ล็อตแรก ก็ดีใจเล็กน้อย ขึ้นคร่อมขับกลับบ้านทันที รถดับ... เวร ไม่ได้ขับนานลืม...

[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้

แล้วก็ฝึกอยู่เดือนกว่า ๆ ได้ กว่าจะขับคล่อง ช่วงนั้นลืมเรื่องของเล่นไปพักนึงเลยทีเดียว เห่อจัด
ช่วงนั้นงานอดิเรกก็ชน ๆ กันมั่ว ๆ ผมเริ่มลงคอร์สเรียนถ่ายรูปแบบจริงจัง แม้หวังเพียงแค่เอามาถ่ายของเล่นให้สวยขึ้นเท่านั้น แต่คอร์สที่ลงเรียนไป เขาก็สอนแบบแอดวานซ์ขึ้นเรื่อย ๆ จนเกิดอาการเสี้ยน อยากถ่ายอย่างอื่นบ้างที่ไม่ใช่ของเล่น ....
มองไปมองมา ถ่ายอะไรดี เอ่อใช่ !! (ทุบโต๊ะ) ถ่ายรถคันใหม่คู่ใจยังไงละ !! แต่จะถ่ายแต่รถก็ดูจะกากไป เลยมานั่งเอาเท้าก่ายหน้าผากนอนกลิ้งไปมา ลุกขึ้นยืน และอุทาน "Pre-Wedding กับรถยังไงละ!!!" (อันนี้ผมโม้ แค่คิดในใจเฉยๆ)

ได้หัวข้อละ จะทำยังไงต่อไปดู จะเอาเรากับผบมาถ่าย ก็ดูจะเถื่อนเกินไป รึจะมีคนมาจ้างยิ่งเป็นไปไม่ได้ใหญ่ เลยนึกถึงเพื่อนเก่าสมัยเรียนมัธยม ขึ้นคร่อมรถคู่ใจ(คันใหม่) ดิ่งไปหาทันที พร้อมมัดมือชกมันกับแฟนมัน(ซึ่งก็เพื่อนผมทั้งคู่) ให้มาถ่าย Wedding กับผมโดยไม่จ่ายค่าตัว ฮะฮิ และเชิญเพื่อนตัวประกอบมาร่วมถ่ายด้วย (สองสามรูป)

จากนั้นคุยกำหนดการคร่าว ๆ ตกลงวัน เรียบร้อย ก็นอนเกาพุง เคลียร์งานรอวันนัด พอถึงวันนัดก็เริ่มเคลียร์ทุกอย่าง ตั้งกะ แต่งหน้า ใส่ชุดทำผม เหลือบมองดูฟ้า " ฟ้ามืด ตกแน่ ๆ" แต่เนื่องด้วยเตรียมพร้อมมาขนาดนี้แล้ว จะล่มได้ยังไง เอาไงเอากัน ลุยต่อ แต่งองค์ทรงเครื่องเสร็จ บึ่งไปสถานที่ถ่ายรูปทันที โอ้ว อากาศดีจริง ๆ เลยถ่ายรูปตั้งแต่ 10 โมง จนถึงเที่ยง ถ่ายไปสองชั่วโมงได้

[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้










ระหว่างถ่ายกันอยู่ คนก็ผ่านไปมา รถขับสวนไปมา เวลาสวนก็จะชะลอค่อย ๆ ไป เขินมากครับ เลยยกนิ้วโป้งให้รถที่ชะลอแก้เขิน ยกเกือบทุกคันเห็นจะได้ ...

จากนั้น มีพี่ขับมากินลมชมวิวแถวนั้นพอดี นึกอะไรไม่รู้เดินไปสวัสดี และบอก พี่ครับยืมรถถ่ายรูปหน่อยนะครับ พี่แกใจดีมาก ให้ยืมถ่ายด้วย อะชะปะเห้ย ดีใจ

[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้





[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้
อันนี้รูปหลุดครับ จังหวะเจ้าสาวกำลังเช็ดเหงื่อให้เจ้าบ่าวก่อนเข้ากล้อง มันดูไม่เฟคและเป็นธรรมชาติมาก เลยแชะไปหนึ่งชัตเตอร์ ได้ชัตเตอร์เดียว ....



ถ่ายเสร็จ R15 แบตไปเกิดใหม่เรียบร้อย เสียบกุญแจนานไปหน่อย เลยยกขึ้นกระบะกลับ

สรุปวันนั้นได้ประสบการณ์หลายอย่างมากครับ ได้ฝึกฝือมือตัวเอง และสนุกมาก มันคนละฟีลกับตอนถ่ายของเล่น ของเล่นมันจะสนุกตอนแอ็คท่าแล้วถ่ายรูป แต่ตอนถ่ายกะคนจริง ๆ มันมีหลายปัจจัยมาเกี่ยวข้อง ทำให้ได้ประสบการณ์ใหม่ ๆ เพิ่มขึ้นเยอะ ทำให้ผมเริ่มชอบการถ่ายรูปคนจริง ๆ มากขึ้น และเริ่มศึกษาขึ้นอีกนิด

จากนั้นผมก็ได้เข้ากลุ่ม Bigbike เมืองใหม่ไบค์เกอร์ Skip ไปตอนออกทริป นี้ก็อีกหนึ่งประสบการณ์ใหม่ที่ผมจะต้องเจอ นั้นก็คือการ ถ่ายรูปในขณะที่รถมันกำลังวิ่งอยู่จริง ๆ !!!



ตอนจอดอยู่นิ่ง ๆ ก็ไม่เท่าไหร่หรอกครับ ....

[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้





อู้ววว ชุดแรกก็เหนื่อยเลย ปรับตั้งค่าแบบมั่ว ๆ จากนั้นพักรถ เปิดมือถือไล่อ่านเทคนิคอยู่พักใหญ่ ๆ และออกลุยต่อกันทันที

[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้


ลืมบอก ทริปนี้ไปดอนหอยหลอดกันครับ ช่วงอัมพวา แวะจอดถ่ายรูปสะพานข้ามแม่น้ำอะไรซักอย่างจำไม่ได้ละ ....

[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้


ตอนอยู่ในกล้องก็สวยดีอยู่หรอก เพราะลงคอมจะแต่งเท่านั้นละ "ละ ทำไมมันเบลอๆ" ไม่รู้ตั้งค่าอะไรผิดรึเปล่า ไอ้เราก็มือใหม่ซะด้วย จะไปจัดทริปอีกรอบแล้วถ่ายซ่อมก็หนังการ์ตูนเกินไป เลยเอาไงเอากันวะ Process ให้เนียนที่สุดละกัน ค่อยบอกว่ามันเป็นสไตร์ ...

[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้






จากนั้นก็เริ่มเข้าสู่ตัวเมือง กระซิบคนนำว่า ถ้าไฟแดงซัก 100 วิ ผมถ่ายรูปทันนะครับ

ว่าแล้วแกขับช้า ๆ หาไฟแดง 100 วิทันที อะชะปะเห้ย



ตอนลงไปถ่ายนี้โครตอาย แต่ไม่มีใครมองเห็นเพราะผมใส่หมวกอยู่ เหมือนการ์ดป้องกันความอายลดลง 50% สร้างแลนมาร์คต่อได้ ...

[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้






จากนั้นก็แชะ ๆ ไปเรื่อย ๆ จนถึงดอนหอยหลอด นั่งกินนั่งชิวจนถึงเย็นแล้วก็ขับกลับบ้านก็ถ่ายขากลับกันต่อ แต่ไม่ได้ลงเพิ่มเพราะภาพมันก็คล้าย ๆ กัน...

สรุปผมก็ได้ประสบการณ์ใหม่ของการถ่ายรูปไปอีกขั้น นึกไม่ถึงว่าจะมีโอกาสได้มาถ่ายรูปรถที่กำลังวิ่ง และ ตัวเราที่ไม่ได้ยืนนิ่ง ๆ แต่นั่งไปกับรถด้วย ... เรียกว่าถ้าเป็นเกมส์ออนไลน์ก็คง Level Up กระจาย
สุดท้าย งานอดิเรกทั้งสามของผม ก็ปน ๆ กันมั่ว ๆ ถ้าพูดภาษาโปรแกรมเมอร์ ก็เหมือนมีเส้นเชื่อมความสัมพันธ์ต่าง ๆ มาเชื่อมโยงกันอยู่เป็นวงจร (แต่ละอย่างสูบเงินทั้งนั้น)

งานอดิเรกทั้งสามก็ถือเป็นความสุขของผู้ชายธรรมดาในประเทศนี้ ที่บางคนอาจจะมองว่าไร้สาระ แต่ถ้าเรามีความสุขที่ได้ทำและมีเพื่อน พี่น้อง และ คน ที่เข้าใจเราอยู่แล้วก็ไม่จำเป็นต้องกังวลกับข้อครหาของคนอื่น (เก็บของเล่นทำไมไร้สาระ,ถ่ายรูปได้กากมากยังจะเอามาถ่ายอีก,ขับทำไมสองล้อร้อนก็ร้อนโดนฝนอีกต่างหาก) แค่นี้ผมก็สุขใจแล้วครับ มีแรงฮึดสู้ต่อในหลาย ๆ อย่าง

ขอบคุณที่อ่านกระทู้ (ที่ไม่มีอะไรเลย) ของผมจนจบนะครับ