สวัสดีค่ะ ไม่ได้แวะเข้ามาที่ห้องนี้นานมาก (หลายปี) วันนี้เพิ่งมีโอกาสได้ลองเข้ามา ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ
สืบเนื่องจากเมื่อวันเสาร์ที่ผ่านมาค่ะ วูล์ฟมีโอกาสได้ไปเที่ยวอยุธยากับเพื่อนๆอีก 4 คน มันเป็นการเที่ยวเป็นกลุ่มในแบบที่วูล์ฟไม่ค่อยได้ไปเท่าไหร่ พวกเราก็ไปเที่ยววัดกัน วูล์ฟเดินขึ้นไปบนเจดีย์ของวัดใหญ่ชัยมงคล แล้วมองลงมาด้านล่าง ภาพที่เห็นในตอนนั้นมันสวยมากค่ะ เหมือนจินตนาการมันบังเกิด อยากจะถ่ายภาพขึ้นมา แต่กล้องถ่ายรูปก็ไม่มี เลยหยิบมือถือขึ้นมาถ่ายแทน แบตมือถือก็กำลังจะหมด เลยถ่ายได้แค่ shot เดียว (ตามภาพด้านล่าง) พอถ่ายเสร็จมือถือก็ดับไป
กลับมาถึงบ้านเปิดดูรูป เห็นภาพนี้ที่ตัวเองถ่ายแล้วรู้สึกว่ามันกระทบจิตใจอย่างบอกไม่ถูก มองภาพแล้วเกิดคำถามขึ้นมากมายในหัว
ทำไมเราไม่เอากล้องมา?
ที่บ้านมีกล้อง DSLR 3 ตัวค่ะ แต่ไม่ได้พกมา จำไม่ได้แล้วว่าครั้งสุดท้ายที่ตัวเองพก DSLR ไปเที่ยวน่ะมันตั้งแต่เมื่อไหร่ จำได้แค่ว่าหลังๆมานี้ไปเที่ยวไหนก็จะไม่เอากล้องไปเลย จะไปเที่ยวต่างจังหวัด หรือต่างประเทศ ก็จะถ่ายภาพแค่จากมือถือเท่านั้น
อารมณ์มันเหมือนไม่อยากจะจับกล้อง ไม่อยากจะถ่ายภาพ วูล์ฟจะหยิบกล้องออกมาก็ต่อเมื่อใช้ในงานเท่านั้น ไม่รู้ว่าไอ้ความรู้สึกนี้มันเกิดขึ้นได้ยังไง และจะหลุดไปจากตรงนี้ได้ยังไง มันเหมือนสภาพไร้ซึ่งจินตนาการ ขาดแรงบันดาลใจอย่างรุนแรง
เมื่อก่อนแค่จะไปเที่ยวในกรุงเทพฯ ยังพกอุปกรณ์ไปเป็นกระบุง แต่เดี๋ยวนี้จะเที่ยวไกลแค่ไหนก็ไม่พกไปเลย ก่อนหน้านี้ช่วงปี 2007-2008 วูล์ฟถ่ายภาพอย่างมีความสุข รู้สึกสนุกสนาน เหมือนการถ่ายภาพเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต ถัดมาน่าจะในช่วงปี 2009-2011 ช่วงนี้เป็นช่วงที่รับงานถ่ายภาพอย่างเป็นบ้าเป็นหลัง ถ่ายเยอะจนไม่อยากถ่าย จนต้องเพลาๆการรับงานไปทำอาชีพอื่นบ้าง เพราะรู้สึกว่าชีวิตซ้ำซาก ในตอนนั้นคิดว่า ถ้าเราถ่ายงานน้อยลงและถ่ายภาพท่องเที่ยวให้มากขึ้น จินตนาการและอารมณ์จะกลับมา
แต่มันกลายเป็นว่าพอเราถ่ายภาพน้อยลง ก็ยิ่งไม่อยากถ่ายเข้าไปใหญ่ ช่วงปี 2013 นี่คือปิดตัวเองไม่รับงานถ่ายภาพเลย ไปทำอาชีพอื่นแทน ไปกันใหญ่เลยทีนี้ บางทีไปเที่ยวกับเพื่อน เพื่อนก็ชอบถามว่า "เมิงไม่เอากล้องมาเหรอวะ" วูล์ฟก็ไม่รู้จะตอบยังไงอะค่ะ มันไม่มีอารมณ์จริงๆ 555555 อาการหนักถึงขนาดว่าบางสถานที่ที่ไปก็ไม่ถ่ายอะไรเลย แม้จะมีกล้องมือถือก็ไม่หยิบขึ้นมาถ่าย เอวัง...
สงสัยต้องพบจิตแพทย์ 55555
จนกระทั่งเมื่อวันเสาร์ที่ผ่านมานี่แหละ พอได้เห็นภาพนี้ที่ตัวเองตั้งใจถ่ายด้วยมือถือกะโหลกกะลา มันก็แอบคิดขึ้นมาว่า ทำยังไงเราจะกลับไปมีแรงบันดาลใจในการถ่ายภาพเหมือนเดิม หรือว่าที่ผ่านมาวูล์ฟงานยุ่งเกินไป ปัญหาชีวิตมากไป หรือสุขภาพไม่ค่อยดี เลยส่งผลต่อเรื่องนี้
วูล์ฟควรทำไงดีคะ? ในใจลึกยังคงรักการถ่ายภาพและการเดินทาง แต่มันเหมือนมันขาดแรงกระตุ้นบางอย่าง
พี่ๆน้าๆลุงๆป้าๆ ช่วยแนะนำหน่อยนะคะ ฮือ.....
อันนี้คือภาพจากวัดใหญ่ ที่ถ่ายด้วยมือถือน่ะค่ะ
======================================================
ขออนุญาตโพสต์ภาพถ่ายที่เคยถ่ายไว้ ตอนสมัยที่ยังมีอารมณ์จะถ่ายอยู่นะคะ มันเป็นภาพจากทริปบาหลี ซึ่งในตอนนั้นที่ไปเที่ยวก็ชักเริ่มๆมีอาการไม่อยากถ่ายรูปแล้วค่ะ ภาพมันก็เลยออกมาไม่ค่อยมีอะไรเท่าไหร่ ดูไม่ค่อยทุ่มเทที่จะถ่ายมัน และทริปนี้ก็ถ่ายภาพมาน้อยมากค่ะ ไปบาหลี 4 วัน ถ่ายมา 100 กว่ารูปเอง 55555 เป็นเอามากอะ
กลับมาจากบาหลีในตอนนั้น มานั่งดูภาพที่ตัวเองถ่ายแล้วรู้เลยว่าตัวเองไม่เต็มใจถ่าย ขาดความตั้งใจ ขาดการเอาใจใส่ในรายละเอียด แทนที่จะนั่งถ่ายนานๆ ค่อยๆคิดค่อยให้เวลากับตัวเอง รอแสง รอจังหวะ แต่เปล่าเลย รีบๆถ่าย รีบๆกด เหมือนจะรีบไปไล่ควายที่ไหน 5555
ขอกำลังใจให้ผู้หญิงตัวเล็กๆตาดำๆด้วยนะคะ ฮือๆๆๆ หรือมีใครจะรับวูล์ฟเป็นลูกศิษย์ฝึกวิทยายุทธก็ยินดีนะคะ มันชักจะเข้าหม้อหมดแล้วค่ะ กร๊าาากกก หรือใครจะชวนวูล์ฟออกทริปก็ยินดีค่ะ
ขอบคุณนะคะ
ปล.ขออนุญาตแท็ก "เที่ยวต่างกระเทศ" เนื่องจากมีภาพบาหลีค่ะ แต่ถ้าเพื่อนๆเห็นว่าไม่เหมาะสมก็ลบได้เลยนะคะ
ขาดแรงบันดาลใจ ในการถ่ายภาพ พี่ๆช่วยปลุกสัญชาติญาณหนูหน่อยค่ะ
สืบเนื่องจากเมื่อวันเสาร์ที่ผ่านมาค่ะ วูล์ฟมีโอกาสได้ไปเที่ยวอยุธยากับเพื่อนๆอีก 4 คน มันเป็นการเที่ยวเป็นกลุ่มในแบบที่วูล์ฟไม่ค่อยได้ไปเท่าไหร่ พวกเราก็ไปเที่ยววัดกัน วูล์ฟเดินขึ้นไปบนเจดีย์ของวัดใหญ่ชัยมงคล แล้วมองลงมาด้านล่าง ภาพที่เห็นในตอนนั้นมันสวยมากค่ะ เหมือนจินตนาการมันบังเกิด อยากจะถ่ายภาพขึ้นมา แต่กล้องถ่ายรูปก็ไม่มี เลยหยิบมือถือขึ้นมาถ่ายแทน แบตมือถือก็กำลังจะหมด เลยถ่ายได้แค่ shot เดียว (ตามภาพด้านล่าง) พอถ่ายเสร็จมือถือก็ดับไป
กลับมาถึงบ้านเปิดดูรูป เห็นภาพนี้ที่ตัวเองถ่ายแล้วรู้สึกว่ามันกระทบจิตใจอย่างบอกไม่ถูก มองภาพแล้วเกิดคำถามขึ้นมากมายในหัว
ทำไมเราไม่เอากล้องมา?
ที่บ้านมีกล้อง DSLR 3 ตัวค่ะ แต่ไม่ได้พกมา จำไม่ได้แล้วว่าครั้งสุดท้ายที่ตัวเองพก DSLR ไปเที่ยวน่ะมันตั้งแต่เมื่อไหร่ จำได้แค่ว่าหลังๆมานี้ไปเที่ยวไหนก็จะไม่เอากล้องไปเลย จะไปเที่ยวต่างจังหวัด หรือต่างประเทศ ก็จะถ่ายภาพแค่จากมือถือเท่านั้น
อารมณ์มันเหมือนไม่อยากจะจับกล้อง ไม่อยากจะถ่ายภาพ วูล์ฟจะหยิบกล้องออกมาก็ต่อเมื่อใช้ในงานเท่านั้น ไม่รู้ว่าไอ้ความรู้สึกนี้มันเกิดขึ้นได้ยังไง และจะหลุดไปจากตรงนี้ได้ยังไง มันเหมือนสภาพไร้ซึ่งจินตนาการ ขาดแรงบันดาลใจอย่างรุนแรง
เมื่อก่อนแค่จะไปเที่ยวในกรุงเทพฯ ยังพกอุปกรณ์ไปเป็นกระบุง แต่เดี๋ยวนี้จะเที่ยวไกลแค่ไหนก็ไม่พกไปเลย ก่อนหน้านี้ช่วงปี 2007-2008 วูล์ฟถ่ายภาพอย่างมีความสุข รู้สึกสนุกสนาน เหมือนการถ่ายภาพเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต ถัดมาน่าจะในช่วงปี 2009-2011 ช่วงนี้เป็นช่วงที่รับงานถ่ายภาพอย่างเป็นบ้าเป็นหลัง ถ่ายเยอะจนไม่อยากถ่าย จนต้องเพลาๆการรับงานไปทำอาชีพอื่นบ้าง เพราะรู้สึกว่าชีวิตซ้ำซาก ในตอนนั้นคิดว่า ถ้าเราถ่ายงานน้อยลงและถ่ายภาพท่องเที่ยวให้มากขึ้น จินตนาการและอารมณ์จะกลับมา
แต่มันกลายเป็นว่าพอเราถ่ายภาพน้อยลง ก็ยิ่งไม่อยากถ่ายเข้าไปใหญ่ ช่วงปี 2013 นี่คือปิดตัวเองไม่รับงานถ่ายภาพเลย ไปทำอาชีพอื่นแทน ไปกันใหญ่เลยทีนี้ บางทีไปเที่ยวกับเพื่อน เพื่อนก็ชอบถามว่า "เมิงไม่เอากล้องมาเหรอวะ" วูล์ฟก็ไม่รู้จะตอบยังไงอะค่ะ มันไม่มีอารมณ์จริงๆ 555555 อาการหนักถึงขนาดว่าบางสถานที่ที่ไปก็ไม่ถ่ายอะไรเลย แม้จะมีกล้องมือถือก็ไม่หยิบขึ้นมาถ่าย เอวัง...
สงสัยต้องพบจิตแพทย์ 55555
จนกระทั่งเมื่อวันเสาร์ที่ผ่านมานี่แหละ พอได้เห็นภาพนี้ที่ตัวเองตั้งใจถ่ายด้วยมือถือกะโหลกกะลา มันก็แอบคิดขึ้นมาว่า ทำยังไงเราจะกลับไปมีแรงบันดาลใจในการถ่ายภาพเหมือนเดิม หรือว่าที่ผ่านมาวูล์ฟงานยุ่งเกินไป ปัญหาชีวิตมากไป หรือสุขภาพไม่ค่อยดี เลยส่งผลต่อเรื่องนี้
วูล์ฟควรทำไงดีคะ? ในใจลึกยังคงรักการถ่ายภาพและการเดินทาง แต่มันเหมือนมันขาดแรงกระตุ้นบางอย่าง
พี่ๆน้าๆลุงๆป้าๆ ช่วยแนะนำหน่อยนะคะ ฮือ.....
อันนี้คือภาพจากวัดใหญ่ ที่ถ่ายด้วยมือถือน่ะค่ะ
======================================================
ขออนุญาตโพสต์ภาพถ่ายที่เคยถ่ายไว้ ตอนสมัยที่ยังมีอารมณ์จะถ่ายอยู่นะคะ มันเป็นภาพจากทริปบาหลี ซึ่งในตอนนั้นที่ไปเที่ยวก็ชักเริ่มๆมีอาการไม่อยากถ่ายรูปแล้วค่ะ ภาพมันก็เลยออกมาไม่ค่อยมีอะไรเท่าไหร่ ดูไม่ค่อยทุ่มเทที่จะถ่ายมัน และทริปนี้ก็ถ่ายภาพมาน้อยมากค่ะ ไปบาหลี 4 วัน ถ่ายมา 100 กว่ารูปเอง 55555 เป็นเอามากอะ
กลับมาจากบาหลีในตอนนั้น มานั่งดูภาพที่ตัวเองถ่ายแล้วรู้เลยว่าตัวเองไม่เต็มใจถ่าย ขาดความตั้งใจ ขาดการเอาใจใส่ในรายละเอียด แทนที่จะนั่งถ่ายนานๆ ค่อยๆคิดค่อยให้เวลากับตัวเอง รอแสง รอจังหวะ แต่เปล่าเลย รีบๆถ่าย รีบๆกด เหมือนจะรีบไปไล่ควายที่ไหน 5555
ขอกำลังใจให้ผู้หญิงตัวเล็กๆตาดำๆด้วยนะคะ ฮือๆๆๆ หรือมีใครจะรับวูล์ฟเป็นลูกศิษย์ฝึกวิทยายุทธก็ยินดีนะคะ มันชักจะเข้าหม้อหมดแล้วค่ะ กร๊าาากกก หรือใครจะชวนวูล์ฟออกทริปก็ยินดีค่ะ
ขอบคุณนะคะ
ปล.ขออนุญาตแท็ก "เที่ยวต่างกระเทศ" เนื่องจากมีภาพบาหลีค่ะ แต่ถ้าเพื่อนๆเห็นว่าไม่เหมาะสมก็ลบได้เลยนะคะ