เมื่อตอนเราแย่ที่สุด ครอบครัวเท่านั้นที่จะอยู่ข้างๆเรา ทำให้มีแรงต่อสู้อยากอยู่เคียงข้างพวกเขาไปนานๆ
ถึงแม้จะอกหักสักกี่ครั้งแม่ก็บอกเสมอ "ใครไม่รักลูกแม่ชั่งเค้า แต่แม่รักลูกเสมอ" ทุกครั้งจะร้องไห้แล้วก็มีแม่ค่อยปลอบ แต่พักหลังไม่กล้าร้องไห้ให้ท่านเห็นเพราะไม่อยากให้แม่ไม่สบายใจ
แต่แม๋ก็ถามเสมอว่าเมื่อไรลูกแม่จะมีแฟนกับเค้านะเราเข้าใจแม่นะ แม่เป็นห่วงลูกสาวอย่างให้มีคนมาดูแล ไม่อยากให้เหงาแล้วเที่ยวหาความสุขไปเรื่อยอยากให้มีครอบครัวอะไรประมาณนี้ ก็ไม่มีให้ทำยังไง อยู่เป็นโสดอย่างนี้ก็ได้ ปลอบใจตัวเองเสมอคะแต่ลึกอยากมีใครสักคนมากๆ เพราะเพื่อนๆก็มีกัน ทุกคนยกเว้นเราเนี่ยละ เพื่อนบ้างคนถึงกับค่อยถามถมเราว่า เมื่อไรจะแต่งงานละโอ๊ยอยากจะไปตีปากมันจริงๆไม่มีแฟนแล้วจะแต่งงานได้ไง!
เหมือนกับประสบการณ์ความรักมันเยอะมากมายซะเรากลัวไปหมดเราอาจจะเป็นคนที่คิดมากเกินไปทุกครั้งที่มีความรักก็หวังว่าอยากจะหยุดกับทุกคน แต่คนที่เราคิดจะหยุดเค้าไม่เคยหยุดอยู่ที่เราเลย
เรามีความรัก ครั้งที่ 1 ตอน ม.3 คบกัน 6 ปีก็เลิกรา
ครั้งที่ 2 ตอน ปี2 คบกัน 2 ปีก็เลิกรา
ครั้งที่ 3 ตอน ปี3 คบกัน 1 ปีก็เลิกรา
ครั้งที่ 4 ตอนปีที่แล้ว คบกัน3เดือนเลิกรา
ครั้งที่ 5 ปีนี้เลย คบกัน 8 เดือนเลิกรา
ครั้งที่5 เราเพิ่งโดนบอกเลิกวันนี้ ทุกความรักที่ผ่านทุกคนพูดคำเดียวกันหมดว่าขอโทษ เราอาจจะรักเค้ามากเกินไปจนยอมให้อภัยทุกคนแล้วปล่อยเค้าไป
เราบอกทุกคนได้แค่ว่าโชคดี ทุกครั้งที่โดนทิ้งเราหาเหตุผลที่ตัวเราผิดมีน้อยมากส่วนมากเค้าจะไปเจอะคนใหม่ที่ดีกว่า เหตุผลที่ให้มักจะบอกว่าไม่มีเวลาให้เราเลยจะเลิก เอ่อเราก็ไปต่อไม่ถูกอ่ะนะคนจะไปรั้งไปก็เท่านั้น ไม่ทันได้ทะเลาะกันเลยก็บอกเลิกกันดื้อๆ เฮ้อชีวิต
สมัยก่อนเคยร้องไห้นะ แต่มีพักหลังร้องไห้ไม่ออกเหมือนรู้สึกชิน เหมือนเช่นวันนี้สวดมนต์อยู่ก็สะอึนเหมือนเรากลั้นไว้ไม่ให้น้ำตาไหลออกมา
ตอนนี้ก็นั่งคิดถึงแต่หน้าแม่แล้วคิดเลยว่าจะไม่เสียใจให้กับคนที่เค้าไม่รักเราปล่อยให้เค้าไปเถอะ ดีกว่าเราต้องมานั่งเจ็บเพราะเราต้องการรั้งเค้าให้อยู่
เพื่อนๆ พี่ๆ ในนี้มีใครกำลังเหงาเหมือนเราอยู่รึป่าวบ้างนะ ทุกคนใช้แรงผลักดันความรักในครอบครัวเหมือนกันไมคะถึงจะถูกคนอื่นทิ้งแต่ครอบครัว
ไม่เคยทิ้งเราจริงนะ
(เป็นครั้งแรกที่ลองโพลอาจจะออกแนว เพ้อหน่อยแต่อยากให้ทุกคนสู้เหมือนเรานะ) บางที่ความโสดมันก็เฟี้ยวนะ
คุณลืมตอบคำถามที่ * จำเป็นต้องตอบ
รักแท้ไม่มีจริงกับคนอื่น แต่รักแท้ที่สุดคือครอบครัวเราต่างหาก
ถึงแม้จะอกหักสักกี่ครั้งแม่ก็บอกเสมอ "ใครไม่รักลูกแม่ชั่งเค้า แต่แม่รักลูกเสมอ" ทุกครั้งจะร้องไห้แล้วก็มีแม่ค่อยปลอบ แต่พักหลังไม่กล้าร้องไห้ให้ท่านเห็นเพราะไม่อยากให้แม่ไม่สบายใจ
แต่แม๋ก็ถามเสมอว่าเมื่อไรลูกแม่จะมีแฟนกับเค้านะเราเข้าใจแม่นะ แม่เป็นห่วงลูกสาวอย่างให้มีคนมาดูแล ไม่อยากให้เหงาแล้วเที่ยวหาความสุขไปเรื่อยอยากให้มีครอบครัวอะไรประมาณนี้ ก็ไม่มีให้ทำยังไง อยู่เป็นโสดอย่างนี้ก็ได้ ปลอบใจตัวเองเสมอคะแต่ลึกอยากมีใครสักคนมากๆ เพราะเพื่อนๆก็มีกัน ทุกคนยกเว้นเราเนี่ยละ เพื่อนบ้างคนถึงกับค่อยถามถมเราว่า เมื่อไรจะแต่งงานละโอ๊ยอยากจะไปตีปากมันจริงๆไม่มีแฟนแล้วจะแต่งงานได้ไง!
เหมือนกับประสบการณ์ความรักมันเยอะมากมายซะเรากลัวไปหมดเราอาจจะเป็นคนที่คิดมากเกินไปทุกครั้งที่มีความรักก็หวังว่าอยากจะหยุดกับทุกคน แต่คนที่เราคิดจะหยุดเค้าไม่เคยหยุดอยู่ที่เราเลย
เรามีความรัก ครั้งที่ 1 ตอน ม.3 คบกัน 6 ปีก็เลิกรา
ครั้งที่ 2 ตอน ปี2 คบกัน 2 ปีก็เลิกรา
ครั้งที่ 3 ตอน ปี3 คบกัน 1 ปีก็เลิกรา
ครั้งที่ 4 ตอนปีที่แล้ว คบกัน3เดือนเลิกรา
ครั้งที่ 5 ปีนี้เลย คบกัน 8 เดือนเลิกรา
ครั้งที่5 เราเพิ่งโดนบอกเลิกวันนี้ ทุกความรักที่ผ่านทุกคนพูดคำเดียวกันหมดว่าขอโทษ เราอาจจะรักเค้ามากเกินไปจนยอมให้อภัยทุกคนแล้วปล่อยเค้าไป
เราบอกทุกคนได้แค่ว่าโชคดี ทุกครั้งที่โดนทิ้งเราหาเหตุผลที่ตัวเราผิดมีน้อยมากส่วนมากเค้าจะไปเจอะคนใหม่ที่ดีกว่า เหตุผลที่ให้มักจะบอกว่าไม่มีเวลาให้เราเลยจะเลิก เอ่อเราก็ไปต่อไม่ถูกอ่ะนะคนจะไปรั้งไปก็เท่านั้น ไม่ทันได้ทะเลาะกันเลยก็บอกเลิกกันดื้อๆ เฮ้อชีวิต
สมัยก่อนเคยร้องไห้นะ แต่มีพักหลังร้องไห้ไม่ออกเหมือนรู้สึกชิน เหมือนเช่นวันนี้สวดมนต์อยู่ก็สะอึนเหมือนเรากลั้นไว้ไม่ให้น้ำตาไหลออกมา
ตอนนี้ก็นั่งคิดถึงแต่หน้าแม่แล้วคิดเลยว่าจะไม่เสียใจให้กับคนที่เค้าไม่รักเราปล่อยให้เค้าไปเถอะ ดีกว่าเราต้องมานั่งเจ็บเพราะเราต้องการรั้งเค้าให้อยู่
เพื่อนๆ พี่ๆ ในนี้มีใครกำลังเหงาเหมือนเราอยู่รึป่าวบ้างนะ ทุกคนใช้แรงผลักดันความรักในครอบครัวเหมือนกันไมคะถึงจะถูกคนอื่นทิ้งแต่ครอบครัว
ไม่เคยทิ้งเราจริงนะ
(เป็นครั้งแรกที่ลองโพลอาจจะออกแนว เพ้อหน่อยแต่อยากให้ทุกคนสู้เหมือนเรานะ) บางที่ความโสดมันก็เฟี้ยวนะ