อาจจะเป็นความคิดที่แปลกนะครับ ผมคิดแล้วคิดอีกว่าจะถามดีมั้ยนะกับค่านิยมสังคมไทยที่ต้องมีพ่อแม่ลูก แต่ยังไงก็ปักหลักอยู่เมืองไทยและสังคมไทยเลยอยากขอความคิดเห็นหน่อยครับเพราะจากสังคมตปท.เขาบอกว่าไม่มีปัญหาแต่สำหรับวิถีชีวิตของคนไทยมันต่างกัน

คือผมมีอยากมีลูกมากครับ แต่ว่าไม่อยากแต่งงานมีภรรยามาคอยผูกมัดเพิ่มเงื่อนไขให้ชีวิต เพราะเดี๋ยวนี้คนที่จะอยู่กันไปจนแก่คิดว่ามีไม่ถึง 10% แล้ว
เพราะจากประสบการณ์ที่เคยอยู่กับแฟนเก่ามาถึงไม่เคยทะเลาะกันเลย แต่ปัญหาก็มีเข้ามาตลอด วิถีชีวิตเอย ครอบครัวฝ่ายหญิงเอย แต่ที่เลิกกันก็ไม่ใช่เพราะหนีปัญหาหรือรับปัญหาไม่ได้ แต่มีความคิดเหมือนกันคือถ้ามีลูกแล้วต้องให้ลูกมาพบปัญหาชีวิตคู่ของเราไปด้วย มันทำให้เด็กมีปัญหาซะเปล่าๆก็เลยตัดสินใจเลิกคบกันแบบเพื่อนเหมือนเดิมดีกว่า

ส่วนความคิดส่วนตัวของผมแล้วการที่ลูกจะเติบโตเป็นคนดีได้ไม่จำเป็นต้องมีพ่อ แม่ ตามค่านิยมไทยเสมอไปขึ้นอยู่กับสภาพแวดล้อม การอบรมและสังคมที่อยู่มากกว่า พ่อกับแม่ผมก็ให้คำปรึกษามาแบบนี้เช่นกัน ส่วนจะมียังได้ยังไงเรื่องนี้และปัญหาของเรื่องที่จะมียังไงยกไว้ก่อนครับ ลองวิเคราะห์หลังจากที่มีแล้วค่อยก่อนคิดอีกครั้งว่าจะสร้างครอบครัวแบบนี้ดีมั้ย

เลยอยากได้ความคิดเห็นจากประสบการณ์คุณพ่อเลี้ยงเดี่ยว(ถ้ามี)และจากสังคมไทยหน่อยครับว่ามองกันยังไงบ้างหากลูกมีแค่พ่อ
เด็กหลายๆคนคิดยังไงบ้าง
....................................................................................................................................................................................
ปล. ผมอายุ 26 ครับ มีอาชีพและฐานะทางการเงินมั่นคง มีบ้านมีทรัพย์สินที่เป็นของตัวเองแล้วไม่มีหนี้สิน ปัจจุบันส่งน้องเรียนอีก 3 คนโดยไม่เดือดร้อนพ่อแม่ครับ ส่วนเวลาสามารถหยุดงานดูแลลูกจนเข้าเรียนได้โดยไม่มีปัญหาและคิดว่าสามารถดูแลได้ความอบอุ่นแก่ลูกได้แน่นอนครับ