สวัสดีค่ะ เพื่อนๆพันทิป เราเป็นคนหนึ่งที่เล่นพันทิปมาตลอด เคยโพสอยู่สองครั้ง ส่วนมากจะอ่าน หรือติดตามข่าวค่ะ
หากว่าเราพิมพ์อะไรตกไป หรือเขียนไม่ดี เขียนตก ก็ขออภัยด้วยนะคะ
วันนี้เราจะมาเล่าเรื่อง ที่พึ่งเกิดกับเราสดๆร้อนๆ ค่ะ เป็นเรื่องของเรา แล้วก็แฟน (ผู้หญิง) ที่คบกันมาจะ 2 ปีแล้วค่ะ
อ้อ เราอยู่ปี 4 นะคะ ส่วนแฟนทำงานแล้ว อายุห่างกัน 1 ปี เราไม่ขอย้อนความ หรือเล่าอะไรให้มันมากมายนะคะ
จะเข้าประเด็นหลักที่เราโดนบอกเลิกเลยค่ะ เราโดนบอกเลิกเมื่อวานนี้ ซึ่งตรงกับวันครบรอบเราพอดีค่ะ
เรากับแฟนไม่ได้อยู่หอด้วยกัน เรามีหอ ส่วนแฟนเราก็มี (หอใกล้ที่ทำงาน) แต่เราจะไปอยู่กับแฟนเราแทบจะทุกวันเลยค่ะ
เราอยู่ด้วยกันมาตลอด ไปไหนด้วยกัน คือเอาง่ายๆว่า เวลาไหนที่ว่าง เราก็จะอยู่ด้วยกันค่ะ เราไปอยู่กับแฟน ตอนเช้าก็ไปส่ง
แล้วเราก็กลับหอ เตรียมไปเรียน ถึงเวลาเราจะไม่ค่อยว่างกันเท่าไร แต่เราก็มีความสุขกันมากนะคะ พอว่างเราก็ไปเที่ยวกันตามปกติ
ซึ่งก็เหมือนคู่อื่นๆ ทั่วๆไป ไม่มีอะไร ..แต่มันกลับเกิดเหตุการณ์ ที่เราคาดไม่ถึง (มากๆ) แฟนเราบอกเลิกเราค่ะ
พูดประมาณว่า บ้ายบายนะ โชคดีนะ เรา งง มาก ว่าเกิดอะไรขึ้น อำกันเล่นหรือเปล่า แต่มันคือเรื่องจริง
แฟนเราบอกว่า พอโตขึ้น ความคิดก็เปลี่ยน แฟนเราอยากมีครอบครัวค่ะ อยากมีลูก อยากมีอนาคตทีดี
เราช้อคมากๆ เหมือนติดสตั้นไป 800 วิ งงๆ กลับสิ่งที่แฟนพูด เลยตอบกลับไปว่า "แล้วเค้าไม่ใช่อนาคตของเทอหรอ?"
คำตอบของแฟนเราคือ "มันไม่ใช่ว่ะ" วินาทีนั้นเราสติไม่อยู่กับตัว เราพูดทุกอย่างที่อยากพูด ข้างในใจมันร้อนผ่าวๆ
มันเหมือนจะระเบิด เราถามไปว่า "แล้วที่ผ่านมาคืออะไร เราผ่านอะไรมาเยอะแยะด้วยกันตั้งมากมาย ดูแลกันจนถึงตอนนี้ได้ อยู่ๆ ก็จะทิ้งกันไปแบบนี้หรอ
แล้วเค้าละ เค้าจะเป็นยังไง" คือขอบอกก่อนนะคะ ว่าตลอดระยะเวลาเกือบ 2 ปี เรายุด้วยกันแทบทุกวัน มันมีความผูกพัน มีอะไรหลายๆอย่าง
เราไม่รู้ว่าแฟนเราคิดยังไงแล้วคะตอนนี้ แต่ตลอดมา เราจิงใจ แล้วก็ทุ่มเทที่สุดแล้ว เราไม่เคยคิดเรื่องพวกนั้น (เหตุผลที่แฟนบอกเลิก)
ไม่เคยคิดเลยจิงๆค่ะ เราคิดแค่ว่า ทุกวันนี้เรามีความสุขแล้ว แฟนเราก็มีงานดีๆทำ เราก็เรียนเดี๋ยวก็จบ ได้ไปหางานทำ (คงทำใกล้ๆแฟน)
แต่สิ่งที่เราได้รับ ได้ยิน มันชัดเจนมาก "เค้าคิดถึงอนาคต คิดถึงครอบครัว ที่บ้านเค้าไม่ยอมรับแน่ๆ ถ้าเค้าคบกับเทอ ไม่ช้าก็เร็วเราก็ต้องเลิกกันอยู่ดี"
นั่นคือสิ่งที่ได้ยิน จากปากคนที่รักมากที่สุด อนาค? ครอบครัว? เราเข้าใจนะ ว่าผู้หญฺิงหลายคนต้องการแบบนี้ มีครอบครัว มีลูก
แต่นี่มันก็ยุคสมัยใหม่แล้ว มีหลายคู่ไป ที่อยู่กันแบบพวกเรา พวกเขาก็รักกันได้ แต่ไม่ใช่กับแฟนเราค่ะ เพราะคำว่า "ครอบครัวจะไม่ยอมรับ"
เราจุก พูดไม่ออก ไม่มีคำพูดไหนเลย ที่จะทำให้แฟนเราใจอ่อน ไม่ใช่แค่ผู้ชายเท่านั้นที่จะเลี้ยงดูผู้หญิงได้เสมอไป เราขอพูดตรงนี้เลยว่า
ถึงเราเป็นแบบนี้ เราก็ไม่ยอมแพ้นะคะ เราจะหางานดีๆทำ เราจะดูแลแฟนของเราให้ดี.. แต่เปล่าประโยชน์เลย เราถามแฟนเรานะ ว่าถ้าเราเป็น
ผู้ชาย ก็จะไม่เป็นแบบนี้ใช่ไหม คำตอบคือ ใช่... เราหมดสิ้นทุกอย่าง เราไม่ได้ทำอะไรผิดเลย แต่เรากลับโดนแบบนี้ มันแป๊ปเดียวมาก เราไปหาแฟนที่หอ
เราร้องไห้ฟูมฟาย แต่แฟนเราไม่เลย กลับบอกเราอีกว่า "ไม่ได้รักแล้ว ไม่เจอก็ไม่คิดถึง อยู่ด้วยก็ไม่รู้สึกอะไร"
เราเหมือนล้มทั้งยืน ไม่รู้ว่าแฟนเป็นอะไร อยู่ๆคิดแบบนี้กับเราได้ยังไง ทั้งๆที่เรารักกันมากแท้ๆ เราไม่รู้ว่าจะทำยังไงต่อไป
ไม่รู้เลย ถ้าแฟนจะกลับมา เราพร้อมที่จะไป เพราะเรารักมาก.. แต่คงไม่มีอีกแล้ว เขาตัดเราง่ายขนาดนั้น มันพังหมดแล้ว
"ไม่ว่าจะเลิกตอนนี้ หรือตอนไหน เดี๋ยวมันก็ต้องเลิกกันอยู่ดี" คำนี้จากปากแฟนก้องอยู่ในหัวเรา เราร้องไห้เป็นบ้าอยู่คนเดียว
แล้วก็คิดถึงประโยคนึงที่เคยเห็นผ่านตาบ่อยๆ เราเสียแค่คนที่ไม่รักเราไป แต่เขาเสียคนที่รักเขามากที่สุด ใครกันแน่นะที่เสียเปรียบกว่ากัน?
เราได้เขียนสิ่งที่เราอยากพูด ให้กับแฟนทางไลน์ เราพูดประมาณว่า "เค้าไม่โกรธ ไม่เกลียด ที่เทอจะคิดแบบนั้น และ เค้าหวังนะ
หวังว่าสักวันเทอจะคิดได้ ว่าเทอเสียคนที่รักเทอที่สุดในชีวิต คนที่พร้อมยุข้างเทอ ไปหาเทอได้ทุกเมื่อ ถ้าวันไหนเทอคิดได้ ก็ขอให้มันเป็นบทเรียนละกัน"
โดนแฟนบอกเลิก เพราะเราไม่มีอนาคต..
หากว่าเราพิมพ์อะไรตกไป หรือเขียนไม่ดี เขียนตก ก็ขออภัยด้วยนะคะ
วันนี้เราจะมาเล่าเรื่อง ที่พึ่งเกิดกับเราสดๆร้อนๆ ค่ะ เป็นเรื่องของเรา แล้วก็แฟน (ผู้หญิง) ที่คบกันมาจะ 2 ปีแล้วค่ะ
อ้อ เราอยู่ปี 4 นะคะ ส่วนแฟนทำงานแล้ว อายุห่างกัน 1 ปี เราไม่ขอย้อนความ หรือเล่าอะไรให้มันมากมายนะคะ
จะเข้าประเด็นหลักที่เราโดนบอกเลิกเลยค่ะ เราโดนบอกเลิกเมื่อวานนี้ ซึ่งตรงกับวันครบรอบเราพอดีค่ะ
เรากับแฟนไม่ได้อยู่หอด้วยกัน เรามีหอ ส่วนแฟนเราก็มี (หอใกล้ที่ทำงาน) แต่เราจะไปอยู่กับแฟนเราแทบจะทุกวันเลยค่ะ
เราอยู่ด้วยกันมาตลอด ไปไหนด้วยกัน คือเอาง่ายๆว่า เวลาไหนที่ว่าง เราก็จะอยู่ด้วยกันค่ะ เราไปอยู่กับแฟน ตอนเช้าก็ไปส่ง
แล้วเราก็กลับหอ เตรียมไปเรียน ถึงเวลาเราจะไม่ค่อยว่างกันเท่าไร แต่เราก็มีความสุขกันมากนะคะ พอว่างเราก็ไปเที่ยวกันตามปกติ
ซึ่งก็เหมือนคู่อื่นๆ ทั่วๆไป ไม่มีอะไร ..แต่มันกลับเกิดเหตุการณ์ ที่เราคาดไม่ถึง (มากๆ) แฟนเราบอกเลิกเราค่ะ
พูดประมาณว่า บ้ายบายนะ โชคดีนะ เรา งง มาก ว่าเกิดอะไรขึ้น อำกันเล่นหรือเปล่า แต่มันคือเรื่องจริง
แฟนเราบอกว่า พอโตขึ้น ความคิดก็เปลี่ยน แฟนเราอยากมีครอบครัวค่ะ อยากมีลูก อยากมีอนาคตทีดี
เราช้อคมากๆ เหมือนติดสตั้นไป 800 วิ งงๆ กลับสิ่งที่แฟนพูด เลยตอบกลับไปว่า "แล้วเค้าไม่ใช่อนาคตของเทอหรอ?"
คำตอบของแฟนเราคือ "มันไม่ใช่ว่ะ" วินาทีนั้นเราสติไม่อยู่กับตัว เราพูดทุกอย่างที่อยากพูด ข้างในใจมันร้อนผ่าวๆ
มันเหมือนจะระเบิด เราถามไปว่า "แล้วที่ผ่านมาคืออะไร เราผ่านอะไรมาเยอะแยะด้วยกันตั้งมากมาย ดูแลกันจนถึงตอนนี้ได้ อยู่ๆ ก็จะทิ้งกันไปแบบนี้หรอ
แล้วเค้าละ เค้าจะเป็นยังไง" คือขอบอกก่อนนะคะ ว่าตลอดระยะเวลาเกือบ 2 ปี เรายุด้วยกันแทบทุกวัน มันมีความผูกพัน มีอะไรหลายๆอย่าง
เราไม่รู้ว่าแฟนเราคิดยังไงแล้วคะตอนนี้ แต่ตลอดมา เราจิงใจ แล้วก็ทุ่มเทที่สุดแล้ว เราไม่เคยคิดเรื่องพวกนั้น (เหตุผลที่แฟนบอกเลิก)
ไม่เคยคิดเลยจิงๆค่ะ เราคิดแค่ว่า ทุกวันนี้เรามีความสุขแล้ว แฟนเราก็มีงานดีๆทำ เราก็เรียนเดี๋ยวก็จบ ได้ไปหางานทำ (คงทำใกล้ๆแฟน)
แต่สิ่งที่เราได้รับ ได้ยิน มันชัดเจนมาก "เค้าคิดถึงอนาคต คิดถึงครอบครัว ที่บ้านเค้าไม่ยอมรับแน่ๆ ถ้าเค้าคบกับเทอ ไม่ช้าก็เร็วเราก็ต้องเลิกกันอยู่ดี"
นั่นคือสิ่งที่ได้ยิน จากปากคนที่รักมากที่สุด อนาค? ครอบครัว? เราเข้าใจนะ ว่าผู้หญฺิงหลายคนต้องการแบบนี้ มีครอบครัว มีลูก
แต่นี่มันก็ยุคสมัยใหม่แล้ว มีหลายคู่ไป ที่อยู่กันแบบพวกเรา พวกเขาก็รักกันได้ แต่ไม่ใช่กับแฟนเราค่ะ เพราะคำว่า "ครอบครัวจะไม่ยอมรับ"
เราจุก พูดไม่ออก ไม่มีคำพูดไหนเลย ที่จะทำให้แฟนเราใจอ่อน ไม่ใช่แค่ผู้ชายเท่านั้นที่จะเลี้ยงดูผู้หญิงได้เสมอไป เราขอพูดตรงนี้เลยว่า
ถึงเราเป็นแบบนี้ เราก็ไม่ยอมแพ้นะคะ เราจะหางานดีๆทำ เราจะดูแลแฟนของเราให้ดี.. แต่เปล่าประโยชน์เลย เราถามแฟนเรานะ ว่าถ้าเราเป็น
ผู้ชาย ก็จะไม่เป็นแบบนี้ใช่ไหม คำตอบคือ ใช่... เราหมดสิ้นทุกอย่าง เราไม่ได้ทำอะไรผิดเลย แต่เรากลับโดนแบบนี้ มันแป๊ปเดียวมาก เราไปหาแฟนที่หอ
เราร้องไห้ฟูมฟาย แต่แฟนเราไม่เลย กลับบอกเราอีกว่า "ไม่ได้รักแล้ว ไม่เจอก็ไม่คิดถึง อยู่ด้วยก็ไม่รู้สึกอะไร"
เราเหมือนล้มทั้งยืน ไม่รู้ว่าแฟนเป็นอะไร อยู่ๆคิดแบบนี้กับเราได้ยังไง ทั้งๆที่เรารักกันมากแท้ๆ เราไม่รู้ว่าจะทำยังไงต่อไป
ไม่รู้เลย ถ้าแฟนจะกลับมา เราพร้อมที่จะไป เพราะเรารักมาก.. แต่คงไม่มีอีกแล้ว เขาตัดเราง่ายขนาดนั้น มันพังหมดแล้ว
"ไม่ว่าจะเลิกตอนนี้ หรือตอนไหน เดี๋ยวมันก็ต้องเลิกกันอยู่ดี" คำนี้จากปากแฟนก้องอยู่ในหัวเรา เราร้องไห้เป็นบ้าอยู่คนเดียว
แล้วก็คิดถึงประโยคนึงที่เคยเห็นผ่านตาบ่อยๆ เราเสียแค่คนที่ไม่รักเราไป แต่เขาเสียคนที่รักเขามากที่สุด ใครกันแน่นะที่เสียเปรียบกว่ากัน?
เราได้เขียนสิ่งที่เราอยากพูด ให้กับแฟนทางไลน์ เราพูดประมาณว่า "เค้าไม่โกรธ ไม่เกลียด ที่เทอจะคิดแบบนั้น และ เค้าหวังนะ
หวังว่าสักวันเทอจะคิดได้ ว่าเทอเสียคนที่รักเทอที่สุดในชีวิต คนที่พร้อมยุข้างเทอ ไปหาเทอได้ทุกเมื่อ ถ้าวันไหนเทอคิดได้ ก็ขอให้มันเป็นบทเรียนละกัน"