ผมเป็นเกย์ครับ ผมอยากเล่าเหตุการณ์ให้เพื่อนๆฟัง
เหตุการณ์ที่ผมเคยแอบชอบรุ่นพี่คนหนึ่งเป็นนักร้อง รร.พี่เขาคือสเป็คผมเลย ดำเนียน หุ่นแน่น หน้าคมมีเสน่ห์ ผมปลื้มพี่เขามาก พี่เขาชื่อเป็ค ชื่อจริงนายอลงกรณ์ ดวนใหญ่ ผมอยู่ ม.2 พี่เป็คอยู่ ม.5 พี่เป็คจะชอบเข้าหอสมุดทุกๆวันไปเล่นกับเพื่อน ซึ่งหลายๆคนก็พอจะทราบนะครับว่าการเกิดมาเป็นเกย์ กะเทย เป็นเพศที่เก็บความรู้สึกเก่งมาก ปลื้มใครชอบใครก็เก็บไว้ในใจไม่กล้าบอกใคร ทุกๆวันผมจะชอบเดินผ่านหอสมุด ผมจำรองเท้าพี่เขาได้ครับ ขาดๆหน่อย แค่ผมไม่เห็นพี่เขาเห็นแค่รองเท้าผมก็ดีใจแล้ว ผมก็ไม่รู้เหมือนกันชอบใครปลื้มใคร เห็นแค่สิ่งของของเขาก็เขิลและมีความสุขมากๆ พอพี่จะจบม.6 วันปัจฉิมนิเทศคือวันที่ผมจะได้เจอหน้าพี่เขาเป็นวันสุดท้าย ผมรู้สึกว่าผมอยากกอดพี่เขามาก แต่มันคงเป็นไม่ได้และยากที่จะเป็นไปได้ เพราะผู้ชายกับผู้หญิงต้องคู่กันใครๆก็รู้ หลังจากวันนั้นผมก็ไม่เจอพี่เขาอีกเลย ทุกๆวันผมได้แต่คิดถึงพี่เขา บางครั้งน้ำตาก็ไหล ซึ่งช่วงนั้นโซเชียลเน็ตเวิร์คยังไม่นิยมมากนักในช่วงนั้น ตอนนนี้ผมเรียนมหาวิทยาลัยปี 3 แล้วครับ 2 อาทิคย์ที่ผ่านมาผมเข้าดูเฟสเพื่อน ไปเห็นเฟสหนึ่งหน้าคุ้นๆเลยเข้าไปดู เลยตกใจมากๆ พี่เป็กนี่เอง ผมเลยแอดพี่เขาไป ตอนนั้นทำไรไม่ถูกเลยนอกจากดีใจมาก ซึ่งก็เป็นเวลา 5 ปีที่ผมไม่ได้เห็นหน้าพี่เขา พอพี่เขารับเฟสผมก็ทักพี่เขาไปผมรู้สึกดีใจมากๆที่ได้คุยกับพี่เขา มันเป็นความจำครั้งหนึ่งในชีวิตเลยครับ ผมชอบพี่เขามากๆในตอนนั้น...............แต่จนมาถึงวันนี้ผมก็ยังคิดถึงพี่เขาเพราะพี่เขาคือคนแรกที่ผมชอบมากๆคนหนึ่ง
ความรู้สึกดีๆ ของเกย์ที่มีให้ ชายคนหนึ่ง
เหตุการณ์ที่ผมเคยแอบชอบรุ่นพี่คนหนึ่งเป็นนักร้อง รร.พี่เขาคือสเป็คผมเลย ดำเนียน หุ่นแน่น หน้าคมมีเสน่ห์ ผมปลื้มพี่เขามาก พี่เขาชื่อเป็ค ชื่อจริงนายอลงกรณ์ ดวนใหญ่ ผมอยู่ ม.2 พี่เป็คอยู่ ม.5 พี่เป็คจะชอบเข้าหอสมุดทุกๆวันไปเล่นกับเพื่อน ซึ่งหลายๆคนก็พอจะทราบนะครับว่าการเกิดมาเป็นเกย์ กะเทย เป็นเพศที่เก็บความรู้สึกเก่งมาก ปลื้มใครชอบใครก็เก็บไว้ในใจไม่กล้าบอกใคร ทุกๆวันผมจะชอบเดินผ่านหอสมุด ผมจำรองเท้าพี่เขาได้ครับ ขาดๆหน่อย แค่ผมไม่เห็นพี่เขาเห็นแค่รองเท้าผมก็ดีใจแล้ว ผมก็ไม่รู้เหมือนกันชอบใครปลื้มใคร เห็นแค่สิ่งของของเขาก็เขิลและมีความสุขมากๆ พอพี่จะจบม.6 วันปัจฉิมนิเทศคือวันที่ผมจะได้เจอหน้าพี่เขาเป็นวันสุดท้าย ผมรู้สึกว่าผมอยากกอดพี่เขามาก แต่มันคงเป็นไม่ได้และยากที่จะเป็นไปได้ เพราะผู้ชายกับผู้หญิงต้องคู่กันใครๆก็รู้ หลังจากวันนั้นผมก็ไม่เจอพี่เขาอีกเลย ทุกๆวันผมได้แต่คิดถึงพี่เขา บางครั้งน้ำตาก็ไหล ซึ่งช่วงนั้นโซเชียลเน็ตเวิร์คยังไม่นิยมมากนักในช่วงนั้น ตอนนนี้ผมเรียนมหาวิทยาลัยปี 3 แล้วครับ 2 อาทิคย์ที่ผ่านมาผมเข้าดูเฟสเพื่อน ไปเห็นเฟสหนึ่งหน้าคุ้นๆเลยเข้าไปดู เลยตกใจมากๆ พี่เป็กนี่เอง ผมเลยแอดพี่เขาไป ตอนนั้นทำไรไม่ถูกเลยนอกจากดีใจมาก ซึ่งก็เป็นเวลา 5 ปีที่ผมไม่ได้เห็นหน้าพี่เขา พอพี่เขารับเฟสผมก็ทักพี่เขาไปผมรู้สึกดีใจมากๆที่ได้คุยกับพี่เขา มันเป็นความจำครั้งหนึ่งในชีวิตเลยครับ ผมชอบพี่เขามากๆในตอนนั้น...............แต่จนมาถึงวันนี้ผมก็ยังคิดถึงพี่เขาเพราะพี่เขาคือคนแรกที่ผมชอบมากๆคนหนึ่ง