เออ เรื่องจากนี้ผมแค่อยากรู้ความคิดในหลายๆมุมว่าควรทำเช่นไรและเรื่องเหล่านี้เป็นเรื่องจริงทั้งหมดและผมยังคงเผชิญกับปัญหานี้อยู่ปัจจุบันครับ ซึ่งผมไม่รุจำทำเช่นไร
เรื่องมีอยู่ว่าผมกับแฟนคบกันมาปีจะสองปีแล้วซึ่งผู้หญิงคนนี้ผมรักมากครับครั้งแรกผมก็ชอบเค้าเลยชอบในแบบที่เค้าเป็นเลยครับ และผมก้อตัดสินใจจีบแล้วสุดท้ายเราได้เป็นแฟนกัน และเมื่อเธอเข้ามาในชีวิตผม เธอก้อมาเปลี่ยนบางอย่างในชีวิตผม ห้ามคุยกับผู้หญิง ห้ามสังสรรบ่อย ลบเฟสเพื่อนผู้ ญ บางคน ทั้งที่เป็นเพื่อน แน่นอนครับ สังคมผมแคบลงทันทีแต่ผมก็เปลื่ยน และก้อรู้ว่าผมรักมากขึ้นทุกวัน เพราะเราเข้ากันได้ดีในหลายๆเรื่องเธอก้อย้ายมาอยู่บ้านผมครอบครัวเรารู้จักกันหมดทั้งสองฝ่ายเรียกว่าสนิททีเดียว และจนมาเมื่อสองเดือนก่อนบ้านผมทำถนนรถเข้ามาจอดไม่ได้จึงทำให้เธอต้องกลับไปอยู่บ้านชั่วคราวหลังจากนั้นเราไม่ค่อยได้เจอกันแต่โทรคุยลายคุยแต่ผมรู้ได้ทันทีว่ามันมีบางสิ่งบางอย่างแปลกไป ไม่ว่าจะคำตอบทางลาย หรือโทรศัพท์ ความรู้สึกมันบอกแบบนั้น แต่ด้วยความไว้ใจจึงไม่ได้ถามได้แต่เก็บไว้ จนกระทั่งสองอาทิตย์ก่อนแม่เธอชวนผมไปทำงานด้วยและแน่นอนว่าเธอก็ทำงานที่นั่นเช่นเดียวกัน ผมจึงตัดสินใจลาออกจากงานเดิมเพราะเบื่อๆอยู่แล้วเงินก้อมีแค่เงินเดือนสุดท้าย หลังจากออกมาผมก้อไปทำงานได้ สองอาทิตย์ เรื่องราวก้อเกิดขึ้น เธอมานอนบ้านผมแล้วก่อนนอนเธอก้อพูดกับผมเบาๆว่ามีไรจะบอก ผมถามว่ามีอะไรก้อเงียบ ถามอีกว่ามีอะไรก้อบอกมาเลย ก้อเงียบ ผมจึงเป็นฝ่ายถามทันทีว่า “มีคนอื่นใช่มั้ย” เธอเงียบแปบนึงและตอบว่า ใช่ ณ ตอนนั้นไม่รุจะบรรยายยังงัยออกมาเป็นคำพูดครับ และเธอร้องไห้และบอกกับผมว่า เรายังเป็นเพื่อนกันได้มั้ย ผมตอบว่าถ้าเราเลิกกันด้วยดีคงเป็นเพื่อนกันได้ แต่นี่เธอทิ้งผมๆบอกกับเธอว่าเราคงเป็นเพื่อนกันได้แต่ไม่ใช่ตอนนี้ ผมถามว่าให้ผมออกไปจากชีวิตเลยได้มั้ย ผมรับไม่ได้ ผมทนไม่ได้ เธอบอกว่ายังอยากให้ผมอยู่ข้างๆไม่อยากให้ไปเลย เธอขอให้เราเป็นมากกว่าเพื่อนได้มั้ย ดูแลกันปรึกษากันสถานะเปิดและต่างฝ่ายต่างจะไปมีใครก็ได้ถ้าเจอคนที่ดีกว่าเพราะยังงัยเราก้อยังอยู่ข้างๆกัน แต่ เธอมีคนอื่นไปแล้วนะครับอย่าลืม ซึ่งผมรับไม่ได้ใจผมไม่ได้เปิด ผมไม่พร้อมจะคุยกับใคร ผมรักเธอ คืนนั้นผมนอนไม่หลับเลย และที่สำคัญนะครับเรายังต้องไปเจอกันที่ทำงานทุกวัน และเธอก้อยังมาหาผมที่บ้านเธอให้เหตุผลว่ายังอยากเจอกันอยู่เพราะเธอสับสันไม่รู้ว่ากันคนใหม่มันจะโอเคมั้ยแต่เธอยังเป็นห่วงผม ยังรักผมอยู่ แม่มม โดยที่แม่เธอไม่รุ้อะไรเลย ผมทำตัวไม่ถูกครับ ผมเจ็บครับ ผมอยากออกไปจากชีวิตเธอครับ แต่ผมยังเกรงใจแม่ของเธออยู่ สองสามวันที่ผ่านมานี้ ผมต้องอยู่โดยที่รู้เธอไปหาคนนั้น แชทคุยกับเขา ขับรถไปหาเขา ไปค้างคืนกับเขา เธอยังโทรมาบอกตลอดว่าไปไหนมาไหน เธอให้ผมคิดว่าเป็นเพื่อนกันครับ เธอถามว่ารับได้ไหม ไหวไหม เป็นทุกท่านไหวเหรอครับ ผมควรทำเช่นไรดีครับ ผมควรจะให้เวลาเธอไปใช้เวลาอิสระเพื่อให้เธอได้เข้าใจตัวเองหรือผมควจจะตัดใจแล้วยอมรับมันดีครับ ผมหาทางออกให้ตัวเองไม่ได้ ยาวหน่อยนะครับ อารมณ์ล้วนๆ
ได้โปรดครับ ผมทรมานเหลือเกิน
ถ้าคุณยืนอยู่บนความรักที่แสนจะทรมานจะต้องให้ผมทำเช่นไร
เรื่องมีอยู่ว่าผมกับแฟนคบกันมาปีจะสองปีแล้วซึ่งผู้หญิงคนนี้ผมรักมากครับครั้งแรกผมก็ชอบเค้าเลยชอบในแบบที่เค้าเป็นเลยครับ และผมก้อตัดสินใจจีบแล้วสุดท้ายเราได้เป็นแฟนกัน และเมื่อเธอเข้ามาในชีวิตผม เธอก้อมาเปลี่ยนบางอย่างในชีวิตผม ห้ามคุยกับผู้หญิง ห้ามสังสรรบ่อย ลบเฟสเพื่อนผู้ ญ บางคน ทั้งที่เป็นเพื่อน แน่นอนครับ สังคมผมแคบลงทันทีแต่ผมก็เปลื่ยน และก้อรู้ว่าผมรักมากขึ้นทุกวัน เพราะเราเข้ากันได้ดีในหลายๆเรื่องเธอก้อย้ายมาอยู่บ้านผมครอบครัวเรารู้จักกันหมดทั้งสองฝ่ายเรียกว่าสนิททีเดียว และจนมาเมื่อสองเดือนก่อนบ้านผมทำถนนรถเข้ามาจอดไม่ได้จึงทำให้เธอต้องกลับไปอยู่บ้านชั่วคราวหลังจากนั้นเราไม่ค่อยได้เจอกันแต่โทรคุยลายคุยแต่ผมรู้ได้ทันทีว่ามันมีบางสิ่งบางอย่างแปลกไป ไม่ว่าจะคำตอบทางลาย หรือโทรศัพท์ ความรู้สึกมันบอกแบบนั้น แต่ด้วยความไว้ใจจึงไม่ได้ถามได้แต่เก็บไว้ จนกระทั่งสองอาทิตย์ก่อนแม่เธอชวนผมไปทำงานด้วยและแน่นอนว่าเธอก็ทำงานที่นั่นเช่นเดียวกัน ผมจึงตัดสินใจลาออกจากงานเดิมเพราะเบื่อๆอยู่แล้วเงินก้อมีแค่เงินเดือนสุดท้าย หลังจากออกมาผมก้อไปทำงานได้ สองอาทิตย์ เรื่องราวก้อเกิดขึ้น เธอมานอนบ้านผมแล้วก่อนนอนเธอก้อพูดกับผมเบาๆว่ามีไรจะบอก ผมถามว่ามีอะไรก้อเงียบ ถามอีกว่ามีอะไรก้อบอกมาเลย ก้อเงียบ ผมจึงเป็นฝ่ายถามทันทีว่า “มีคนอื่นใช่มั้ย” เธอเงียบแปบนึงและตอบว่า ใช่ ณ ตอนนั้นไม่รุจะบรรยายยังงัยออกมาเป็นคำพูดครับ และเธอร้องไห้และบอกกับผมว่า เรายังเป็นเพื่อนกันได้มั้ย ผมตอบว่าถ้าเราเลิกกันด้วยดีคงเป็นเพื่อนกันได้ แต่นี่เธอทิ้งผมๆบอกกับเธอว่าเราคงเป็นเพื่อนกันได้แต่ไม่ใช่ตอนนี้ ผมถามว่าให้ผมออกไปจากชีวิตเลยได้มั้ย ผมรับไม่ได้ ผมทนไม่ได้ เธอบอกว่ายังอยากให้ผมอยู่ข้างๆไม่อยากให้ไปเลย เธอขอให้เราเป็นมากกว่าเพื่อนได้มั้ย ดูแลกันปรึกษากันสถานะเปิดและต่างฝ่ายต่างจะไปมีใครก็ได้ถ้าเจอคนที่ดีกว่าเพราะยังงัยเราก้อยังอยู่ข้างๆกัน แต่ เธอมีคนอื่นไปแล้วนะครับอย่าลืม ซึ่งผมรับไม่ได้ใจผมไม่ได้เปิด ผมไม่พร้อมจะคุยกับใคร ผมรักเธอ คืนนั้นผมนอนไม่หลับเลย และที่สำคัญนะครับเรายังต้องไปเจอกันที่ทำงานทุกวัน และเธอก้อยังมาหาผมที่บ้านเธอให้เหตุผลว่ายังอยากเจอกันอยู่เพราะเธอสับสันไม่รู้ว่ากันคนใหม่มันจะโอเคมั้ยแต่เธอยังเป็นห่วงผม ยังรักผมอยู่ แม่มม โดยที่แม่เธอไม่รุ้อะไรเลย ผมทำตัวไม่ถูกครับ ผมเจ็บครับ ผมอยากออกไปจากชีวิตเธอครับ แต่ผมยังเกรงใจแม่ของเธออยู่ สองสามวันที่ผ่านมานี้ ผมต้องอยู่โดยที่รู้เธอไปหาคนนั้น แชทคุยกับเขา ขับรถไปหาเขา ไปค้างคืนกับเขา เธอยังโทรมาบอกตลอดว่าไปไหนมาไหน เธอให้ผมคิดว่าเป็นเพื่อนกันครับ เธอถามว่ารับได้ไหม ไหวไหม เป็นทุกท่านไหวเหรอครับ ผมควรทำเช่นไรดีครับ ผมควรจะให้เวลาเธอไปใช้เวลาอิสระเพื่อให้เธอได้เข้าใจตัวเองหรือผมควจจะตัดใจแล้วยอมรับมันดีครับ ผมหาทางออกให้ตัวเองไม่ได้ ยาวหน่อยนะครับ อารมณ์ล้วนๆ
ได้โปรดครับ ผมทรมานเหลือเกิน