http://m.pantip.com/topic/32311066
นี่ก็ผ่านไปจะสองเดือนแล้ว
แต่เสียงที่เขาบอกเลิกวันนั้นยังดังก่องอยู่ในหัว
เสียงที่ฉันพูดซ้ำไปซ้ำมา ว่า "อย่าไป อย่าไป ขอร้อง" ยังคงชัดเจน
ก่อนจะคบกัน เราไปแค่คนรู้จักที่เดินสวนกันไป สวนกันมา เป็นเวลาสองปีครึ่ง
เราเป็นแค่เด็กผู้หญิงม.ปลายธรรมดาคนนึงที่แอบรักเพื่อนสนิท
เพื่อนคนนั้นเขาก็รู้ว่าเราชอบ แต่ก็ไม่ว่าอะไร ไม่ว่าอะไรมาเป็นปีๆ
กับสถานะตอนนั้น ก็ช้ำพอสมควร เพราะเขาเหมือนจะให้ความหวังเราอยู่ตลอดเวลา
จนวันนึงผู้ชายคนนี้ก็เข้ามา วันนั้นเราอัพสเตตัสในเฟสบุ๊ค ว่าเสียใจ อยู่ดีๆคนที่ไม่เคยคุยกันเลยก็ มาทักเรา มาปลอบเรา มาบอกไม่เป็นไรนะ เขาก็สอบไม่ติดเหมือนกัน
ปรากฏว่าเขาเข้าใจผิดนึกว่าเราเสียใจเรื่องสอบรับตรงไม่ติด เล่าถึงตรงนี้ก็อดยิ้มไม่ได้
เราเลยบอกเขาไปว่า เราเสียใจเพราะคนใจร้ายคนนึงตังหาก
คนใจร้ายสัญญาว่าจะไปลอยกระทงกับเรา แต่คงไม่ไปแล้ว
เขาก็บอกว่า เหมือนกันเลย ตอนนี้เขาก็อกหักเพราะไปรักคนที่เขาไม่รักเรา
ไปๆมาๆ ก็เลยชวนกันไปลอยกระทง ประชดความรักที่ไม่สมหวังด้วยกันทั้งคู่
และนั้นก็เป็นเดทครั้งแรกของเรา
พอคุยกันได้ประมาณหนึ่งเดือน เราก็ตัดสินใจคบกัน
ตอนนั้นอะไรๆก็ดูสวยงามไปหมด
เขาเป็นคนดีนะ เป็นเด็กผู้ชายม.ปลาย ที่ไม่กินเหล้าไม่สูบบุหรี่ ไม่ติดเกม ไม่ติดเพื่อน ไม่เจ้าชู้
เขารักษาสัญญาตลอด ทำให้เรารู้สึกได้ว่าเราเป็นคนสำคัญ ตอนที่เราคบกัน เราตกลงกันว่า เราจะไม่ทะเลาะกัน โกรธกันข้ามวันเด็ดขาด
มีอะไรที่อึดอัด อะไรที่ไม่พอใจ เราจะคุยกันตลอด ซึ่งวิธีนี้มันก็ดีมากๆ
ทุกอย่างดีมากจริงๆ
จนเขาสอบได้มหาวิทยาลัยในกรุงเทพ เป็นมหาวิทยาลัยที่เราใฝ่ฝัน
ยิ่งเขาติดก่อน และเป็นมหาลัยที่เราตั้งความฝันเอาไว้อยู่แล้ว
มันยิ่งเป็นแรงผลักดัน ทำให้เราตั้งใจจะทำให้ฝันเป็นจริงให้ได้
เรามีความมุ่งมั่นมากกว่าเดิมเป็นล้านเท่า มากเสียจนสละโควต้ามช. ม.เกษตร ม.ธรรมศาสตร์
จนสุดท้าย เราก็ติด มันดีใจมาก มากจริงๆ
ชีวิตในวันนั้น ดูจะเฟอร์เฟคไปหมด
จนเราไปเข้าค่าย
มันไม่มีเวลาเลยจริงๆ ตื่นตี 5 - เรียน - กิจกรรม - ห้องเชียร์ - นอน เที่ยงคืน ตีหนึ่ง
เสาร์อาทิตย์ก็มีกิจกรรม แต่เราก็คิดถึงเขานะ ไม่มีวันไหนเลยที่ไม่คิดถึง
คิดถึงมากจริง
สิ่งที่เราเสียใจคือ ห้องที่เรานอนมันเป็นห้องรวม เวลาจะคุยโทรศัพท์ทุกคนจะได้ยินหมด
เวลาที่เราคุยกับเขามันไม่หวานเหมือนตอนเราคุยอยู่ในห้องนอนคนเดียว
จนวันนึง หลังจากออกค่าย เขาก็บอกเลิกเรา
เขาบอกว่าไม่ได้รักแล้ว
"ไม่ได้รักแล้ว"
ตลอดเวลาที่ผ่านมามันไม่มีความหมายอะไรเลยเหรอ
ทุกวันนี้เราได้แต่โทษตัวเอง
ถ้าเค้าย้อนเวลากลับไปได้ เค้าจะไม่สนไม่แคร์ใครทั้งนั้น เค้าจะพูดกับตัวเหมือนที่เค้าพูดทุกวัน
เค้าจะบอกฝันดีตัวให้ชัดๆ บอกว่ารักและคิดถึงมากแค่ไหน
แต่มันคงเป็นไปไม่ได้
เพราะความรู้สึกของตัวมันเปลี่ยนไปแล้ว
เพราะเค้าเอง
แต่รู้ไหม มันรู้สึกโดดเดียวมากนะ
ที่ม. ที่กรุงเทพ ที่นี่มันกว้างใหญ่มากจริงๆ
ที่ที่มีเค้ายืนอยู่คนเดียว
ควรจะทำอย่างไรดีคะ ถึงจะเลิกรักเขาเสียที
ควรจะทำยังไงดีคะ
นี่ก็ผ่านไปจะสองเดือนแล้ว
แต่เสียงที่เขาบอกเลิกวันนั้นยังดังก่องอยู่ในหัว
เสียงที่ฉันพูดซ้ำไปซ้ำมา ว่า "อย่าไป อย่าไป ขอร้อง" ยังคงชัดเจน
ก่อนจะคบกัน เราไปแค่คนรู้จักที่เดินสวนกันไป สวนกันมา เป็นเวลาสองปีครึ่ง
เราเป็นแค่เด็กผู้หญิงม.ปลายธรรมดาคนนึงที่แอบรักเพื่อนสนิท
เพื่อนคนนั้นเขาก็รู้ว่าเราชอบ แต่ก็ไม่ว่าอะไร ไม่ว่าอะไรมาเป็นปีๆ
กับสถานะตอนนั้น ก็ช้ำพอสมควร เพราะเขาเหมือนจะให้ความหวังเราอยู่ตลอดเวลา
จนวันนึงผู้ชายคนนี้ก็เข้ามา วันนั้นเราอัพสเตตัสในเฟสบุ๊ค ว่าเสียใจ อยู่ดีๆคนที่ไม่เคยคุยกันเลยก็ มาทักเรา มาปลอบเรา มาบอกไม่เป็นไรนะ เขาก็สอบไม่ติดเหมือนกัน
ปรากฏว่าเขาเข้าใจผิดนึกว่าเราเสียใจเรื่องสอบรับตรงไม่ติด เล่าถึงตรงนี้ก็อดยิ้มไม่ได้
เราเลยบอกเขาไปว่า เราเสียใจเพราะคนใจร้ายคนนึงตังหาก
คนใจร้ายสัญญาว่าจะไปลอยกระทงกับเรา แต่คงไม่ไปแล้ว
เขาก็บอกว่า เหมือนกันเลย ตอนนี้เขาก็อกหักเพราะไปรักคนที่เขาไม่รักเรา
ไปๆมาๆ ก็เลยชวนกันไปลอยกระทง ประชดความรักที่ไม่สมหวังด้วยกันทั้งคู่
และนั้นก็เป็นเดทครั้งแรกของเรา
พอคุยกันได้ประมาณหนึ่งเดือน เราก็ตัดสินใจคบกัน
ตอนนั้นอะไรๆก็ดูสวยงามไปหมด
เขาเป็นคนดีนะ เป็นเด็กผู้ชายม.ปลาย ที่ไม่กินเหล้าไม่สูบบุหรี่ ไม่ติดเกม ไม่ติดเพื่อน ไม่เจ้าชู้
เขารักษาสัญญาตลอด ทำให้เรารู้สึกได้ว่าเราเป็นคนสำคัญ ตอนที่เราคบกัน เราตกลงกันว่า เราจะไม่ทะเลาะกัน โกรธกันข้ามวันเด็ดขาด
มีอะไรที่อึดอัด อะไรที่ไม่พอใจ เราจะคุยกันตลอด ซึ่งวิธีนี้มันก็ดีมากๆ
ทุกอย่างดีมากจริงๆ
จนเขาสอบได้มหาวิทยาลัยในกรุงเทพ เป็นมหาวิทยาลัยที่เราใฝ่ฝัน
ยิ่งเขาติดก่อน และเป็นมหาลัยที่เราตั้งความฝันเอาไว้อยู่แล้ว
มันยิ่งเป็นแรงผลักดัน ทำให้เราตั้งใจจะทำให้ฝันเป็นจริงให้ได้
เรามีความมุ่งมั่นมากกว่าเดิมเป็นล้านเท่า มากเสียจนสละโควต้ามช. ม.เกษตร ม.ธรรมศาสตร์
จนสุดท้าย เราก็ติด มันดีใจมาก มากจริงๆ
ชีวิตในวันนั้น ดูจะเฟอร์เฟคไปหมด
จนเราไปเข้าค่าย
มันไม่มีเวลาเลยจริงๆ ตื่นตี 5 - เรียน - กิจกรรม - ห้องเชียร์ - นอน เที่ยงคืน ตีหนึ่ง
เสาร์อาทิตย์ก็มีกิจกรรม แต่เราก็คิดถึงเขานะ ไม่มีวันไหนเลยที่ไม่คิดถึง
คิดถึงมากจริง
สิ่งที่เราเสียใจคือ ห้องที่เรานอนมันเป็นห้องรวม เวลาจะคุยโทรศัพท์ทุกคนจะได้ยินหมด
เวลาที่เราคุยกับเขามันไม่หวานเหมือนตอนเราคุยอยู่ในห้องนอนคนเดียว
จนวันนึง หลังจากออกค่าย เขาก็บอกเลิกเรา
เขาบอกว่าไม่ได้รักแล้ว
"ไม่ได้รักแล้ว"
ตลอดเวลาที่ผ่านมามันไม่มีความหมายอะไรเลยเหรอ
ทุกวันนี้เราได้แต่โทษตัวเอง
ถ้าเค้าย้อนเวลากลับไปได้ เค้าจะไม่สนไม่แคร์ใครทั้งนั้น เค้าจะพูดกับตัวเหมือนที่เค้าพูดทุกวัน
เค้าจะบอกฝันดีตัวให้ชัดๆ บอกว่ารักและคิดถึงมากแค่ไหน
แต่มันคงเป็นไปไม่ได้
เพราะความรู้สึกของตัวมันเปลี่ยนไปแล้ว
เพราะเค้าเอง
แต่รู้ไหม มันรู้สึกโดดเดียวมากนะ
ที่ม. ที่กรุงเทพ ที่นี่มันกว้างใหญ่มากจริงๆ
ที่ที่มีเค้ายืนอยู่คนเดียว
ควรจะทำอย่างไรดีคะ ถึงจะเลิกรักเขาเสียที