มีทางให้เลือกไม่กี่ทางเอง 1.บวช 2. ตาย
เป็นลูกคนเดียว แต่สมองพิการ การงานไม่ทำ เรียนก็ไม่จบ อายุเยอะแล้ว
เป็นจิตเภท ซึมเศร้า และโรคกลัวสังคม มาตั้งแต่เด็ก ทำให้เข้ากับคนอื่นไม่ได้ คือที่ไม่เอาอะไรเลย เพราะ ไม่มีเป้าหมาย
และคิดว่าสภาพแบบเรา เราคงเป็นไม่ได้ ทำไม่ได้ ไม่เคยคิดที่จะแสวงหาความก้าวหน้าแบบคนอื่น คนที่น่าสงสาร ก็คือพ่อกับแม่
ที่เขารู้ว่ามีลูกแค่คนเดียว แล้วยังผิดปกติอีก คือมันพิการทั้งตัว ทั้งใจเลย ตั้งแต่เกิดมาก็รู้สึกแล้วว่าตัวเองชอบผู้ชาย
ตอนเด็กโดนเพื่อนแกล้งโดนล้อตลอด ว่าอีตุ๊ด แต่พอโตมา อาการมันเปลี่ยนไป กลายเป็นคน เก็บตัว เอ๋อๆ ทำอะไรช้ำ แบบสมองช้า
เลยเจอเรียกไอ้เอ๋อ ไอ้เฉื่อย เรียนจบแค่ม.3 ก็เรียนที่ไหนอีกไม่จบ เพราะเข้ากับคนทั่วไป แทบไม่ได้
ตอนนั้นอาการ หนักมาก แบบ ตัวเกร็ง คนรอบข้างก็หัวเราะมองเราแบบตัวตลก ตัวประหลาด แต่เวลามีอาการประหม่ากลัว
ก็จะมีอาการตัวเกร็ง ใจสั่น เหงื่อแตก กระวนกระวาย ทำอะไรไม่ถูก รู้สึกอยากจะหลบหนีไปให้ไกล บางครั้งก็แอบไปหลบอยู่ในห้องน้ำที่โรงเรียน
ที่ๆคนเยอะๆ จะต้องหลีกเลี่ยง เพราะกลัวคนจะมองหัวเราะ ว่าเราแปลกๆ ท่าเดินนี่ อย่างกับหุ่นยนตร์ เดินตัวแข็งทื่อ
เป็นคนไม่มีสมาธิเลย เวลาทำอะไร แม้แต่เรียน มันเลยทำให้เรา ไม่สนใจเรียน ไม่เคยจด เพราะอาการมันเหมือนกลัวสายตาคนอื่นกลัวการจ้องมอง
ทำไงก็ไม่มีใครเข้าใจ แต่มันรู้สึกทรมานมากๆ เคยคิดว่าถ้าตายไปได้ก็คงดี แต่ตอนนั้นเคยกินแค่ยาพารา วิธีเบา กรีดข้อมือ เคยจะผูกคอตายแต่พ่อมาเห็นก่อน
คือการแสดงออก บางทีบางคนจะว่า สงสารมันก็ดูน่าสงสาร แต่มันน่ารังเกียจ น่าหมั่นไส้ น่ารำคาญด้วย เพราะพฤติกรรม แบบ อะไรก็ไม่กล้า อะไรก็ไม่เอา
จะไปโกรธคนที่เขา ปฎิเสธรับเข้ากลุ้มก็ไม่ได้ เพราะเขากลัวเราไม่ช่วยงาน เขายังเคยบอกรับมันเข้ามาก็ บ้าสิ้นดี
เคยต้องคิดหนีเรียน หัดหนีเรียน เพราะ แค่กลัวการรายงานหน้าชั้น พฤติกรรมต่างๆ มันเหมือนกับที่เราคิดว่าการหลบ หลีกหนี มันจะรอดพ้น
แต่ความจริงมันเหมือนเรายิ่งทำตัวให้ลำบาก หลบเลี่ยง เพราะคิดว่าสบายใจ ต้องเดินอ้อมไกล รอจนกว่าจะไม่มีคน มันเป็นการทำตัวเองและใช้ชีวิตที่ทรมานมากๆ เอาแต่เดินก้มหน้าเพราะกลัวคนมอง หัวเราะ ถึงจะมีคนบอกไม่มีใครเขามองใครหรอกถ้าเราไม่ไปทำร้าย จี้ปล้นเขา
แต่ก็รู้สึกได้ ว่าตอนเราอาการแย่ ระแวง ก็มีทั้งคนจ้อง มองแบบสงสัย รวมทั้งหัวเราะเยาะด้วย รู้สึกแย่ จนน้ำตาไหล แล้วในหัวมันก็คิดว่าจะเกิดมาทำไม ตัวเรามันผิดแปลกกว่าคนอื่นตรงไหน เขาถึงหัวเราะ เราแปลกประหลาด มีหัว สองหัว หน้าตาเราทุเรศมากเลยเหรอ ทำให้เราไม่กล้าไม่มั่นใจออกจากบ้าน
จะไปไหนก็เสียเงินนั่งแท็กซี่ เพราะรู้สึกกลัวมากๆ นั่งแท็กซี่ ก็แค่ไม่มองคนขับไม่ต้องพูดคุย แต่ขึ้นรถเมล์ถึงจะประหยัด แต่ต้องเจอคนเยอะๆ
ถ้าเลือกทางบวช ก็เกรงว่าจะไปสร้างภาระปัญหาให้กับทางวัดเขาเดือดร้อน เพราะลำพังคนรอบข้างยังเอือมระอาเลย มีวุฒิแค่ม.6 ถ้าไม่มีความรู้ความสามารถจริงแถมเป็นแบบนี้ จะไปทำงานทำการอะไรได้ สิ่งที่แย่ที่สุดตั้งแต่เด็กคงเป็นที่ตัวเองเป็นคนคิดมากด้วย เลยบังคับใจตัวเองไม่ได้ ไม่เคยเลยที่จะชนะ หรือ สู้ พยายามแล้ว แต่ก็แผ่ว ตอนกลาง ตอนอาการหนักๆ ตอนวัยรุ่นก็เคยที่ทำให้พ่อแม่เจ็บปวดใจ แต่พ่อแม่ก็เหมือนใจดีที่ไม่เคยบังคับ แต่เขาอยากให้เราคิดได้เอง บางทีพ่อเขาก็ชอบโทษตัวเอง ว่าเป็นเพราะเขาเลี้ยงเราผิด เราถึงเป็นแบบนี้ เรารู้สึกแย่จริงๆ
อาการหลักๆก็มีOCD ด้วย ตอนนี้รู้สึก ในหัวมันจะมีคำพูด รวมทั้งความคิดในเรื่องเก่าๆ ช่วงนี้ มีแต่คิดแค่อยากตาย รู้สึกอึดอัดชีวิตมากๆ เหมือนว่าตัวเองอยู่ไปก็ไม่มีประโยชน์อะไร พ่อแม่ก็หวัง เพราะเขาก็ใกล้เกษียณเต็มที่ละอีกแค่ไม่กี่ปี แต่ตัวเราก็ไม่แมนด้วย ไม่มีอะไรดี อยากไปสมัครงานเองก็ไม่กล้า ทั้งที่ในใจก็อยากช่วยพ่อกับแม่มากๆ เพื่อนที่คบกันจริงจังก็ไม่มี เคยมีพอเขารู้ว่าเป็นแบบนี้เขาก็ไม่อยากคบ จะให้ไปทำงานกับญาติก็คงทำให้เขาได้ไม่ดี ญาติเราหลายคนเขาก็เอือมระอา ไม่อยากทำให้พ่อแม่เสียชื่อ ลึกๆแม่อยากให้เรียนจบตรี เขาหวังไว้ ที่มันสูงเกินไปซึ่งมันเป็นไปไม่ได้ คือ เขาอยากให้เราทำงานราชการ เพราะถ้าเจ็บป่วน ภายภาคหน้าพ่อแม่เบิกได้ เราก็อยากช่วยเขา แต่ศักยภาพเรา ต่อให้อาการดี ให้ฝึก ให้ฮึดแบบคนอื่นที่เขาปกติ คงเป็นไปได้ยาก
ถึงจะอ่านเรื่องของคนอื่น ที่เขาจะไม่บอกกับตัวเอง ว่ามันเป็นไปไม่ได้ แต่มันต้องเป็นไปได้ คือเขามีความพยายามจะทำ แต่เรา ไม่ได้ปกติ อ่ะ
แล้วในความเป็นจริงถ้าเราไม่มีความรู้ความสามารถเอง ในสังคมนี้ โรคแบบนี้ ยอมรับยากมาก ยิ่งถ้าใครรู้ โอกาส น้อยมากๆ เหมือนเป็นบ้า และน่ากลัว อะไรเนี่ยกับเขา
ไม่เคยมีความคิดอยากทำร้ายใครเลยนะ นอกจากตัวเอง ตอนนี้มีความคิด แค่ไม่กี่ทาง
พ่อ หลายครั้งเขาก็ดูหมดหวัง ก็สงสารเขานะ ที่เราไม่ได้เรื่อง คนทั่วไปเขาก็ไม่มีใครอยากพูดกับเรา เหมือนเขารังเกียจ
ที่เราไม่ทำการทำงาน บางทีเขาก็นินทา เยาะเย้ยบ้าง พ่อแม่เราก็ห่วงเรามากเพราะเราเองก็ไม่มีใคร พี่น้องก็ไม่มี เพื่อนก็ไม่มีใครคบ
ยอมรับว่าเห็นแก่ตัว ทุกวันนี้ ขอแค่ตัวเอง ได้ตายก่อนพ่อกับแม่ ก็คงพอ เดินออกไปถนนก็คิดว่า อยากโดนรถชน เจอพวกที่ทะเลาะ ตีกัน ยิงเรา
เราเหมือนหมดอาลัยตายอยาก เหมือนยังไงก็ไม่รอด ตอนนี้ร่างกายดูแย่มาก นอนไม่หลับ ไม่ได้ทำอะไร กระวนกระวายตลอด
ไม่รู้ว่ามันจะทรมานไหม หรือ นรก น่ากลัวแค่ไหน ก็เคยนะที่ฝันว่าไปอยู่ในที่ๆนึงซึ่งมันแคบ และมืดมากๆ ในใจกลัวจนร้องตะโกนออกมา แต่เรายังสามารถตื่นขึ้นมาได้
ถ้าต้องถูกจองจำแล้วตื่นหนีไม่ได้ก็คงทรมาน แต่ความเป็นจริง มันไม่มีอะไรดีเลย ถ้าทำงานก็คงต้องขยันตั้งใจทำให้คุ้ม แต่ใครจะมาจ้างละคนบ้าๆไม่เต็มแบบนี้ ใครเขาจะให้โอกาส
ไม่ชอบอ่านหนังสือ ก็ไม่อยากให้ความหวังแม่ เพราะทำให้แม่เสียใจ อีกไม่กี่อาทิตย์ ใกล้จะสอบ ละ คือเรียน แบบไม่ต้องเข้าเรียน
แต่ก็ไม่มีสมาธิหรือมีความขยันเลย แต่ก่อนก็เคยมีเพื่อนนะช่วงแรกๆ แต่พอไม่มีใครคบกำลังใจ หลายๆอย่าง ก็เหมือนไม่เอาอะไร
คงยากที่จะให้จบ3ปีครึ่ง เผลอๆคงไม่จบ จบชีวิตมันคงง่ายกว่า พ่อบอกเสมอว่าถ้าเอาดีไม่ได้ก็ไปบวช เถอะ หรือไม่ก็ไปอยู่บ้านนอก
ล่าสุด เพิ่งไปหาหมอ เราบอกอาการไม่ดีเลย หมอก็เหมือนท่าทางเขาก็คงเหมดหวังกับเรา เพราะรักษาที่นี่มาจะ9ปีแล้ว 2เดือนกว่าก็มาเอายาที
หมอบอกเปลี่ยนยาให้จนเยอะ ลำพัง Fluoxetine Risperidone 1mg GPO Lora 1 mg Lorazepam MVF หมอบอกมันก็เกินพอแล้ว
เราไม่รู้สึกอะไร กับการกินยา บอกไม่ถูก แต่รู้สึกเบื่องาย ทำอะไรไม่ได้นาน เคยพยายามฝึกตัวเองให้นั่งสมาธิ ฟังเทปธรรมะ สวดมนต์ แต่ทำได้แค่ไม่กี่วันเอง เอาชนะใจตัวเองไม่ได้เลย
อ่านกระทู้นี้ รู้สึกถึงเรื่องราวคนอื่นเยอะนะ หลายคนน่าเสียดายที่เขามีอนาคต เรียนมาสูง เทียบกับเราหลายคน เขายังมีประโยชน์มากกว่าเราอีก
http://pantip.com/topic/30998555
เพียงมันไม่เหมือนกันกับความรู้สึกคนอื่น เราไม่ได้ผิดหวังความรัก แต่แค่การใช้ชีวิต การบริหารตัวเอง ทุกๆอย่างมันไม่เหมือนคนอื่น
ถ้าวันนึงพ่อแม่เราเสียไปก่อน เราคงเอาตัวไม่รอด เราไม่มีพี่ไม่มีน้อง จะบริหารตัวเองยังไม่ได้เลย ในสายตาคนอื่นก็รู้ต่อให้เราไม่สูบบุหรี่ ไม่เสพยา กินเหล้า แต่เราอยู่บ้านไปวันๆ ไม่ทำการงาน ก็แย่มากๆ ทั้งที่เรามีสองมือ เหมือนคนอื่น แต่ติดแค่ใจเราที่มันเสาะ ไม่รู้ว่าทำไมต้องกลัว คนอื่นจะคิดแบบนั้นแบบนี้ด้วย
ตอนนี้อาการทางใจมันหนักมาก หลายวันมานี้ เริ่มที่จะเก็บของเก่าๆ คิด ว่าจะเตรียมตัวไปอยู่ที่บ้าน ที่พ่อแม่ซื้อไว้ที่จะไปอยู่ตอนเขาเกษียณ ในใจก็กลัวมากถ้าตัวเองจะมาตายที่นี่ ถ้าพ่อแม่เขาจะมาซ่อมบ้าน หรือขายทีหลัง กลัวเขาจะขายไม่ได้ จะให้ไปตายที่อื่นก็ไม่รู้ เลย เคยคิดว่าถ้ามีเงินมากพอ คงไปเช่าตามทะลที่ไม่แพง จะกินเหล้าให้เมาแล้วเดินลงทะเล
คือผมเป็นคนที่เห็นแก่ตัวมากๆ ลูกคนอื่นคนแถวบ้านเขาทำงานดี เรียนสูงๆทั้งนั้น มีแค่ผมคนเดียวที่เอาดีไม่ได้ เป็นหน้าเป็นตาให้พ่อแม่ไม่ได้
ผมก็เลยเก็บตัวมักไม่ค่อยออกงานถ้าญาติเขามีงานต้องทำบุญอะไรพวกนั้น ผมมักไม่อยากไป ไม่อยากเจอคนรุ่นเก่าผู้ใหญ่ เหมือนให้อายเขา คนอื่นเขาก็มักพูดข่มกัน ว่าลูกหลานเขาเรียนสูง ทำงานดี แต่ ตัวเรา พ่อแม่คงต้องอาย
ในชีวิตผมมีหลายอย่างที่ผมชอบ แต่ผมไม่แสวงหา เพราะผมกลัว ทั้งบุคลิกการเข้ากับคนอื่น ผมชอบการจัดดอกไม้ ถ่ายภาพ การทำขนม ทำอาหาร การตกแต่ง แต่ผมไม่เคยสานต่อ แม่บอกให้ไปเรียน พวก ฝึกอาชีพผมก็ ดีแต่พูดให้ความหวังแต่จริงๆผมไม่กล้า ทำอะไรด้วยตัวเอง ไม่กล้าแม้แต่ถามคนอื่นด้วย
ก็สงสารพ่อแม่ที่เขาต้องทำงานหนัก เขาเคยพูดเสมอว่า บ้านที่ชานเมือง ปี60 เขาเกษียณแล้ว บ้านมันพังมาตั้งแต่น้ำท่วมปี 54 ไม้ต้องรื้อใหม่หมดปลวกกินก็เยอะ อยากให้ผมไปทำงานหาเงินมาช่วยกันทำบ้าน ผมไม่อยากสร้างภาระปัญหาให้เขาเลย
เมื่อ ต้นๆปีผมได้ไปบริจาคร่างกาย ไว้ แต่ปัญหาการตายแบบผิดธรรมชาติเขาคงจะไม่รับ รวมทั้งประกันที่แม่ทำไว้ให้ ถ้าเราตายแบบนั้น พ่อแม่คงไม่ได้เงิน
เราไม่รู้จะเริ่มยังไงดี จะหยิบหนังสือมาอ่านแล้วไปสอบ กับแค่อีกไม่กี่อาทิตย์ ทั้งที่ไม่เคยเริ่มต้น สนใจอะไรเลย ปล่อยตัวเองกับอาการเซ็งๆมาตลอด นอนซม น้ำไม่อาบ เบื่อแบบซังกะตายไปหมด รู้สึกอึดอัด ในใจตลอด บางทีก็อยาก ลองผูกคอตัวเอง
ก็จริงที่หลายคนบ้างก็บอกโรคที่เราเป็น คือโรคขี้เกียจมันก็มีส่วน เพียงแต่ขี้เกียจแล้วเอาตัวไม่รอด เช้ากับคนไม่ได้ ทำอะไรไม่ได้
ก็ยังคงกินยาตลอด ไม่เคยขาดยา แต่มันเหมือนกรรม ด้วย เหมือนเรื่องเก่าๆหลายเรื่อง ตอนเด็ก จะมาหวนให้คิด ทั้งกรรมที่เคยทำกับคนอื่น เคยทำกับสัตว์ ก็ใส่บาตรแล้ว ทำบุญ แต่ที่ยังทำไม่ได้คือ สมาธิ
ผมรู้ว่าพ่อแม่ผม ยังมีญาติ มี น้าสาว ที่เขาคงไม่ทิ้งแม่แน่ๆ เพราะพ่อแม่ผมก็ดีช่วยคนอื่นเยอะ ถึงผมอยู่ต่อไปผมก็ช่วยให้เขาสุขสบายให้เขาดีขึ้นไม่ได้
เผลอๆมีแต่ทำลายเผลาญ เหมือนลูกเวรกรรม มันก็มีค่าไม่ต่างกันเลย ที่ผมอ่านกระทู้นั้น ว่า เราควรอยู่เป็นคนสุดท้าย ให้พ่อแม่จากเราไปก่อน แต่ผมไม่เหลือใครแม้แต่พี่น้อง รวมทั้งคนในสังคม ผมก็คงรับสภาพไม่ได้ถ้าผมต้องใช้ชีวิตแบบคนเร่ร่อน
ถ้าต้องเป็นโรคร้ายเจ็บปวดตายก็ยังดีกว่าเป็นโรคประสาทบ้าแบบนี้
ถ้าตายแบบธรรมชาติ โดนฆ่าตาย โรคร้าย อะไรก็ตาม ประกันพ่อแม่ก็ยังได้เพราะแม่ทำประกันไว้ให้ผม
แต่ก่อนก็ คิดน้อยใจเรียกร้องความสนใจต้องการความรัก โหยหา ไม่เคยคิดที่จะกล้าจริงจัง ลึกๆก็กลัวมากๆ
แต่มันมองไม่เห็นทางเลือกและทางออก เลย รู้ว่าชีวิตตัวเอง ควรหายใจด้วยตัวเอง แต่ก่อนตอนที่คิดว่าเคยมีช่วงที่โชคดี ได้รู้จักคนที่คล้ายๆกัน คิดว่ามีอาการคล้ายกัน คงเข้าใจความรู้สึก แต่ต่างคนก็ต่างมีอาการ เพียงแต่เขาไม่ได้แย่ บางคนไม่ได้เป็นกลัวสังคม ไม่ได้กลัวการเข้ากับคนอื่น แต่เราเป็น แบบที่ต่างคนก็ต่างมีปัญหา บางทีก็อาจจะยิ่งพากันลงเหว เพราะแต่ก่อนตอนมีคนที่เรียนด้วย ก็คิดว่าคงเข้าใจกัน อุ่นใจในตอนนั้น แต่เอาจริง เราไม่เรียนรู้ที่รู้จักช่วยตัวเองเลย จะอ้างว่าเราไม่ใช่คนปกติ ก็คงเห็นแก่ตัวไป แต่ มันบังคับอะไรได้ยาก
กลับตัวไม่ได้ ให้เดินต่อไปก็ไปไม่ถึง
ตอนนี้ จิตใจมันบ้าไปหมด บางทีก็อยากทำบ้าๆไปที่วัดที่ คนในครอบครัว ตระกูลเสียชีวิต ตั้งแต่เด็กเขาจะมาไว้วัดนี้หมด
อยากทำตามแบบรายการผี ไปเขียนชื่อตัวเองที่กระดานงานศพ ไม่รู้จะงมงายได้ผลไหม แต่มันไม่มีอะไรจะเสีย
เดินเข้าไปในซอยมืดๆตอนกลางดึกซักตี1 แต่ก่อนกลัวผีมากนะ แต่เดี๋ยวนี้ เราตายไปก็เหมือนกัน หวังจะเจอโจรโดนจี้ยอมให้มันฆ่าตายจะได่ไม่ต้องฆ่าตัวเอง ไม่ต้องตกนรกมากๆ
หลายคนที่เขาเป็นเพศที่สาม เขาเก่ง ฉลาด หน้าตาดี สมองดี มีหน้าที่การงานดีทั้งนั้นเลย เราเกิดมาวิปลิศ ไม่มีอะไรเลย พ่อเราก็คงรับไม่ได้เคยบอกว่าถ้า จะให้ยอมรับที่เป็นแบบนี้ ได้ต้องมีอะไรดี เหมือนคนที่เขาเป็นแบบนี้
ไม่มีทางออก เลยสำหรับชีวิต
เป็นลูกคนเดียว แต่สมองพิการ การงานไม่ทำ เรียนก็ไม่จบ อายุเยอะแล้ว
เป็นจิตเภท ซึมเศร้า และโรคกลัวสังคม มาตั้งแต่เด็ก ทำให้เข้ากับคนอื่นไม่ได้ คือที่ไม่เอาอะไรเลย เพราะ ไม่มีเป้าหมาย
และคิดว่าสภาพแบบเรา เราคงเป็นไม่ได้ ทำไม่ได้ ไม่เคยคิดที่จะแสวงหาความก้าวหน้าแบบคนอื่น คนที่น่าสงสาร ก็คือพ่อกับแม่
ที่เขารู้ว่ามีลูกแค่คนเดียว แล้วยังผิดปกติอีก คือมันพิการทั้งตัว ทั้งใจเลย ตั้งแต่เกิดมาก็รู้สึกแล้วว่าตัวเองชอบผู้ชาย
ตอนเด็กโดนเพื่อนแกล้งโดนล้อตลอด ว่าอีตุ๊ด แต่พอโตมา อาการมันเปลี่ยนไป กลายเป็นคน เก็บตัว เอ๋อๆ ทำอะไรช้ำ แบบสมองช้า
เลยเจอเรียกไอ้เอ๋อ ไอ้เฉื่อย เรียนจบแค่ม.3 ก็เรียนที่ไหนอีกไม่จบ เพราะเข้ากับคนทั่วไป แทบไม่ได้
ตอนนั้นอาการ หนักมาก แบบ ตัวเกร็ง คนรอบข้างก็หัวเราะมองเราแบบตัวตลก ตัวประหลาด แต่เวลามีอาการประหม่ากลัว
ก็จะมีอาการตัวเกร็ง ใจสั่น เหงื่อแตก กระวนกระวาย ทำอะไรไม่ถูก รู้สึกอยากจะหลบหนีไปให้ไกล บางครั้งก็แอบไปหลบอยู่ในห้องน้ำที่โรงเรียน
ที่ๆคนเยอะๆ จะต้องหลีกเลี่ยง เพราะกลัวคนจะมองหัวเราะ ว่าเราแปลกๆ ท่าเดินนี่ อย่างกับหุ่นยนตร์ เดินตัวแข็งทื่อ
เป็นคนไม่มีสมาธิเลย เวลาทำอะไร แม้แต่เรียน มันเลยทำให้เรา ไม่สนใจเรียน ไม่เคยจด เพราะอาการมันเหมือนกลัวสายตาคนอื่นกลัวการจ้องมอง
ทำไงก็ไม่มีใครเข้าใจ แต่มันรู้สึกทรมานมากๆ เคยคิดว่าถ้าตายไปได้ก็คงดี แต่ตอนนั้นเคยกินแค่ยาพารา วิธีเบา กรีดข้อมือ เคยจะผูกคอตายแต่พ่อมาเห็นก่อน
คือการแสดงออก บางทีบางคนจะว่า สงสารมันก็ดูน่าสงสาร แต่มันน่ารังเกียจ น่าหมั่นไส้ น่ารำคาญด้วย เพราะพฤติกรรม แบบ อะไรก็ไม่กล้า อะไรก็ไม่เอา
จะไปโกรธคนที่เขา ปฎิเสธรับเข้ากลุ้มก็ไม่ได้ เพราะเขากลัวเราไม่ช่วยงาน เขายังเคยบอกรับมันเข้ามาก็ บ้าสิ้นดี
เคยต้องคิดหนีเรียน หัดหนีเรียน เพราะ แค่กลัวการรายงานหน้าชั้น พฤติกรรมต่างๆ มันเหมือนกับที่เราคิดว่าการหลบ หลีกหนี มันจะรอดพ้น
แต่ความจริงมันเหมือนเรายิ่งทำตัวให้ลำบาก หลบเลี่ยง เพราะคิดว่าสบายใจ ต้องเดินอ้อมไกล รอจนกว่าจะไม่มีคน มันเป็นการทำตัวเองและใช้ชีวิตที่ทรมานมากๆ เอาแต่เดินก้มหน้าเพราะกลัวคนมอง หัวเราะ ถึงจะมีคนบอกไม่มีใครเขามองใครหรอกถ้าเราไม่ไปทำร้าย จี้ปล้นเขา
แต่ก็รู้สึกได้ ว่าตอนเราอาการแย่ ระแวง ก็มีทั้งคนจ้อง มองแบบสงสัย รวมทั้งหัวเราะเยาะด้วย รู้สึกแย่ จนน้ำตาไหล แล้วในหัวมันก็คิดว่าจะเกิดมาทำไม ตัวเรามันผิดแปลกกว่าคนอื่นตรงไหน เขาถึงหัวเราะ เราแปลกประหลาด มีหัว สองหัว หน้าตาเราทุเรศมากเลยเหรอ ทำให้เราไม่กล้าไม่มั่นใจออกจากบ้าน
จะไปไหนก็เสียเงินนั่งแท็กซี่ เพราะรู้สึกกลัวมากๆ นั่งแท็กซี่ ก็แค่ไม่มองคนขับไม่ต้องพูดคุย แต่ขึ้นรถเมล์ถึงจะประหยัด แต่ต้องเจอคนเยอะๆ
ถ้าเลือกทางบวช ก็เกรงว่าจะไปสร้างภาระปัญหาให้กับทางวัดเขาเดือดร้อน เพราะลำพังคนรอบข้างยังเอือมระอาเลย มีวุฒิแค่ม.6 ถ้าไม่มีความรู้ความสามารถจริงแถมเป็นแบบนี้ จะไปทำงานทำการอะไรได้ สิ่งที่แย่ที่สุดตั้งแต่เด็กคงเป็นที่ตัวเองเป็นคนคิดมากด้วย เลยบังคับใจตัวเองไม่ได้ ไม่เคยเลยที่จะชนะ หรือ สู้ พยายามแล้ว แต่ก็แผ่ว ตอนกลาง ตอนอาการหนักๆ ตอนวัยรุ่นก็เคยที่ทำให้พ่อแม่เจ็บปวดใจ แต่พ่อแม่ก็เหมือนใจดีที่ไม่เคยบังคับ แต่เขาอยากให้เราคิดได้เอง บางทีพ่อเขาก็ชอบโทษตัวเอง ว่าเป็นเพราะเขาเลี้ยงเราผิด เราถึงเป็นแบบนี้ เรารู้สึกแย่จริงๆ
อาการหลักๆก็มีOCD ด้วย ตอนนี้รู้สึก ในหัวมันจะมีคำพูด รวมทั้งความคิดในเรื่องเก่าๆ ช่วงนี้ มีแต่คิดแค่อยากตาย รู้สึกอึดอัดชีวิตมากๆ เหมือนว่าตัวเองอยู่ไปก็ไม่มีประโยชน์อะไร พ่อแม่ก็หวัง เพราะเขาก็ใกล้เกษียณเต็มที่ละอีกแค่ไม่กี่ปี แต่ตัวเราก็ไม่แมนด้วย ไม่มีอะไรดี อยากไปสมัครงานเองก็ไม่กล้า ทั้งที่ในใจก็อยากช่วยพ่อกับแม่มากๆ เพื่อนที่คบกันจริงจังก็ไม่มี เคยมีพอเขารู้ว่าเป็นแบบนี้เขาก็ไม่อยากคบ จะให้ไปทำงานกับญาติก็คงทำให้เขาได้ไม่ดี ญาติเราหลายคนเขาก็เอือมระอา ไม่อยากทำให้พ่อแม่เสียชื่อ ลึกๆแม่อยากให้เรียนจบตรี เขาหวังไว้ ที่มันสูงเกินไปซึ่งมันเป็นไปไม่ได้ คือ เขาอยากให้เราทำงานราชการ เพราะถ้าเจ็บป่วน ภายภาคหน้าพ่อแม่เบิกได้ เราก็อยากช่วยเขา แต่ศักยภาพเรา ต่อให้อาการดี ให้ฝึก ให้ฮึดแบบคนอื่นที่เขาปกติ คงเป็นไปได้ยาก
ถึงจะอ่านเรื่องของคนอื่น ที่เขาจะไม่บอกกับตัวเอง ว่ามันเป็นไปไม่ได้ แต่มันต้องเป็นไปได้ คือเขามีความพยายามจะทำ แต่เรา ไม่ได้ปกติ อ่ะ
แล้วในความเป็นจริงถ้าเราไม่มีความรู้ความสามารถเอง ในสังคมนี้ โรคแบบนี้ ยอมรับยากมาก ยิ่งถ้าใครรู้ โอกาส น้อยมากๆ เหมือนเป็นบ้า และน่ากลัว อะไรเนี่ยกับเขา
ไม่เคยมีความคิดอยากทำร้ายใครเลยนะ นอกจากตัวเอง ตอนนี้มีความคิด แค่ไม่กี่ทาง
พ่อ หลายครั้งเขาก็ดูหมดหวัง ก็สงสารเขานะ ที่เราไม่ได้เรื่อง คนทั่วไปเขาก็ไม่มีใครอยากพูดกับเรา เหมือนเขารังเกียจ
ที่เราไม่ทำการทำงาน บางทีเขาก็นินทา เยาะเย้ยบ้าง พ่อแม่เราก็ห่วงเรามากเพราะเราเองก็ไม่มีใคร พี่น้องก็ไม่มี เพื่อนก็ไม่มีใครคบ
ยอมรับว่าเห็นแก่ตัว ทุกวันนี้ ขอแค่ตัวเอง ได้ตายก่อนพ่อกับแม่ ก็คงพอ เดินออกไปถนนก็คิดว่า อยากโดนรถชน เจอพวกที่ทะเลาะ ตีกัน ยิงเรา
เราเหมือนหมดอาลัยตายอยาก เหมือนยังไงก็ไม่รอด ตอนนี้ร่างกายดูแย่มาก นอนไม่หลับ ไม่ได้ทำอะไร กระวนกระวายตลอด
ไม่รู้ว่ามันจะทรมานไหม หรือ นรก น่ากลัวแค่ไหน ก็เคยนะที่ฝันว่าไปอยู่ในที่ๆนึงซึ่งมันแคบ และมืดมากๆ ในใจกลัวจนร้องตะโกนออกมา แต่เรายังสามารถตื่นขึ้นมาได้
ถ้าต้องถูกจองจำแล้วตื่นหนีไม่ได้ก็คงทรมาน แต่ความเป็นจริง มันไม่มีอะไรดีเลย ถ้าทำงานก็คงต้องขยันตั้งใจทำให้คุ้ม แต่ใครจะมาจ้างละคนบ้าๆไม่เต็มแบบนี้ ใครเขาจะให้โอกาส
ไม่ชอบอ่านหนังสือ ก็ไม่อยากให้ความหวังแม่ เพราะทำให้แม่เสียใจ อีกไม่กี่อาทิตย์ ใกล้จะสอบ ละ คือเรียน แบบไม่ต้องเข้าเรียน
แต่ก็ไม่มีสมาธิหรือมีความขยันเลย แต่ก่อนก็เคยมีเพื่อนนะช่วงแรกๆ แต่พอไม่มีใครคบกำลังใจ หลายๆอย่าง ก็เหมือนไม่เอาอะไร
คงยากที่จะให้จบ3ปีครึ่ง เผลอๆคงไม่จบ จบชีวิตมันคงง่ายกว่า พ่อบอกเสมอว่าถ้าเอาดีไม่ได้ก็ไปบวช เถอะ หรือไม่ก็ไปอยู่บ้านนอก
ล่าสุด เพิ่งไปหาหมอ เราบอกอาการไม่ดีเลย หมอก็เหมือนท่าทางเขาก็คงเหมดหวังกับเรา เพราะรักษาที่นี่มาจะ9ปีแล้ว 2เดือนกว่าก็มาเอายาที
หมอบอกเปลี่ยนยาให้จนเยอะ ลำพัง Fluoxetine Risperidone 1mg GPO Lora 1 mg Lorazepam MVF หมอบอกมันก็เกินพอแล้ว
เราไม่รู้สึกอะไร กับการกินยา บอกไม่ถูก แต่รู้สึกเบื่องาย ทำอะไรไม่ได้นาน เคยพยายามฝึกตัวเองให้นั่งสมาธิ ฟังเทปธรรมะ สวดมนต์ แต่ทำได้แค่ไม่กี่วันเอง เอาชนะใจตัวเองไม่ได้เลย
อ่านกระทู้นี้ รู้สึกถึงเรื่องราวคนอื่นเยอะนะ หลายคนน่าเสียดายที่เขามีอนาคต เรียนมาสูง เทียบกับเราหลายคน เขายังมีประโยชน์มากกว่าเราอีก
http://pantip.com/topic/30998555
เพียงมันไม่เหมือนกันกับความรู้สึกคนอื่น เราไม่ได้ผิดหวังความรัก แต่แค่การใช้ชีวิต การบริหารตัวเอง ทุกๆอย่างมันไม่เหมือนคนอื่น
ถ้าวันนึงพ่อแม่เราเสียไปก่อน เราคงเอาตัวไม่รอด เราไม่มีพี่ไม่มีน้อง จะบริหารตัวเองยังไม่ได้เลย ในสายตาคนอื่นก็รู้ต่อให้เราไม่สูบบุหรี่ ไม่เสพยา กินเหล้า แต่เราอยู่บ้านไปวันๆ ไม่ทำการงาน ก็แย่มากๆ ทั้งที่เรามีสองมือ เหมือนคนอื่น แต่ติดแค่ใจเราที่มันเสาะ ไม่รู้ว่าทำไมต้องกลัว คนอื่นจะคิดแบบนั้นแบบนี้ด้วย
ตอนนี้อาการทางใจมันหนักมาก หลายวันมานี้ เริ่มที่จะเก็บของเก่าๆ คิด ว่าจะเตรียมตัวไปอยู่ที่บ้าน ที่พ่อแม่ซื้อไว้ที่จะไปอยู่ตอนเขาเกษียณ ในใจก็กลัวมากถ้าตัวเองจะมาตายที่นี่ ถ้าพ่อแม่เขาจะมาซ่อมบ้าน หรือขายทีหลัง กลัวเขาจะขายไม่ได้ จะให้ไปตายที่อื่นก็ไม่รู้ เลย เคยคิดว่าถ้ามีเงินมากพอ คงไปเช่าตามทะลที่ไม่แพง จะกินเหล้าให้เมาแล้วเดินลงทะเล
คือผมเป็นคนที่เห็นแก่ตัวมากๆ ลูกคนอื่นคนแถวบ้านเขาทำงานดี เรียนสูงๆทั้งนั้น มีแค่ผมคนเดียวที่เอาดีไม่ได้ เป็นหน้าเป็นตาให้พ่อแม่ไม่ได้
ผมก็เลยเก็บตัวมักไม่ค่อยออกงานถ้าญาติเขามีงานต้องทำบุญอะไรพวกนั้น ผมมักไม่อยากไป ไม่อยากเจอคนรุ่นเก่าผู้ใหญ่ เหมือนให้อายเขา คนอื่นเขาก็มักพูดข่มกัน ว่าลูกหลานเขาเรียนสูง ทำงานดี แต่ ตัวเรา พ่อแม่คงต้องอาย
ในชีวิตผมมีหลายอย่างที่ผมชอบ แต่ผมไม่แสวงหา เพราะผมกลัว ทั้งบุคลิกการเข้ากับคนอื่น ผมชอบการจัดดอกไม้ ถ่ายภาพ การทำขนม ทำอาหาร การตกแต่ง แต่ผมไม่เคยสานต่อ แม่บอกให้ไปเรียน พวก ฝึกอาชีพผมก็ ดีแต่พูดให้ความหวังแต่จริงๆผมไม่กล้า ทำอะไรด้วยตัวเอง ไม่กล้าแม้แต่ถามคนอื่นด้วย
ก็สงสารพ่อแม่ที่เขาต้องทำงานหนัก เขาเคยพูดเสมอว่า บ้านที่ชานเมือง ปี60 เขาเกษียณแล้ว บ้านมันพังมาตั้งแต่น้ำท่วมปี 54 ไม้ต้องรื้อใหม่หมดปลวกกินก็เยอะ อยากให้ผมไปทำงานหาเงินมาช่วยกันทำบ้าน ผมไม่อยากสร้างภาระปัญหาให้เขาเลย
เมื่อ ต้นๆปีผมได้ไปบริจาคร่างกาย ไว้ แต่ปัญหาการตายแบบผิดธรรมชาติเขาคงจะไม่รับ รวมทั้งประกันที่แม่ทำไว้ให้ ถ้าเราตายแบบนั้น พ่อแม่คงไม่ได้เงิน
เราไม่รู้จะเริ่มยังไงดี จะหยิบหนังสือมาอ่านแล้วไปสอบ กับแค่อีกไม่กี่อาทิตย์ ทั้งที่ไม่เคยเริ่มต้น สนใจอะไรเลย ปล่อยตัวเองกับอาการเซ็งๆมาตลอด นอนซม น้ำไม่อาบ เบื่อแบบซังกะตายไปหมด รู้สึกอึดอัด ในใจตลอด บางทีก็อยาก ลองผูกคอตัวเอง
ก็จริงที่หลายคนบ้างก็บอกโรคที่เราเป็น คือโรคขี้เกียจมันก็มีส่วน เพียงแต่ขี้เกียจแล้วเอาตัวไม่รอด เช้ากับคนไม่ได้ ทำอะไรไม่ได้
ก็ยังคงกินยาตลอด ไม่เคยขาดยา แต่มันเหมือนกรรม ด้วย เหมือนเรื่องเก่าๆหลายเรื่อง ตอนเด็ก จะมาหวนให้คิด ทั้งกรรมที่เคยทำกับคนอื่น เคยทำกับสัตว์ ก็ใส่บาตรแล้ว ทำบุญ แต่ที่ยังทำไม่ได้คือ สมาธิ
ผมรู้ว่าพ่อแม่ผม ยังมีญาติ มี น้าสาว ที่เขาคงไม่ทิ้งแม่แน่ๆ เพราะพ่อแม่ผมก็ดีช่วยคนอื่นเยอะ ถึงผมอยู่ต่อไปผมก็ช่วยให้เขาสุขสบายให้เขาดีขึ้นไม่ได้
เผลอๆมีแต่ทำลายเผลาญ เหมือนลูกเวรกรรม มันก็มีค่าไม่ต่างกันเลย ที่ผมอ่านกระทู้นั้น ว่า เราควรอยู่เป็นคนสุดท้าย ให้พ่อแม่จากเราไปก่อน แต่ผมไม่เหลือใครแม้แต่พี่น้อง รวมทั้งคนในสังคม ผมก็คงรับสภาพไม่ได้ถ้าผมต้องใช้ชีวิตแบบคนเร่ร่อน
ถ้าต้องเป็นโรคร้ายเจ็บปวดตายก็ยังดีกว่าเป็นโรคประสาทบ้าแบบนี้
ถ้าตายแบบธรรมชาติ โดนฆ่าตาย โรคร้าย อะไรก็ตาม ประกันพ่อแม่ก็ยังได้เพราะแม่ทำประกันไว้ให้ผม
แต่ก่อนก็ คิดน้อยใจเรียกร้องความสนใจต้องการความรัก โหยหา ไม่เคยคิดที่จะกล้าจริงจัง ลึกๆก็กลัวมากๆ
แต่มันมองไม่เห็นทางเลือกและทางออก เลย รู้ว่าชีวิตตัวเอง ควรหายใจด้วยตัวเอง แต่ก่อนตอนที่คิดว่าเคยมีช่วงที่โชคดี ได้รู้จักคนที่คล้ายๆกัน คิดว่ามีอาการคล้ายกัน คงเข้าใจความรู้สึก แต่ต่างคนก็ต่างมีอาการ เพียงแต่เขาไม่ได้แย่ บางคนไม่ได้เป็นกลัวสังคม ไม่ได้กลัวการเข้ากับคนอื่น แต่เราเป็น แบบที่ต่างคนก็ต่างมีปัญหา บางทีก็อาจจะยิ่งพากันลงเหว เพราะแต่ก่อนตอนมีคนที่เรียนด้วย ก็คิดว่าคงเข้าใจกัน อุ่นใจในตอนนั้น แต่เอาจริง เราไม่เรียนรู้ที่รู้จักช่วยตัวเองเลย จะอ้างว่าเราไม่ใช่คนปกติ ก็คงเห็นแก่ตัวไป แต่ มันบังคับอะไรได้ยาก
กลับตัวไม่ได้ ให้เดินต่อไปก็ไปไม่ถึง
ตอนนี้ จิตใจมันบ้าไปหมด บางทีก็อยากทำบ้าๆไปที่วัดที่ คนในครอบครัว ตระกูลเสียชีวิต ตั้งแต่เด็กเขาจะมาไว้วัดนี้หมด
อยากทำตามแบบรายการผี ไปเขียนชื่อตัวเองที่กระดานงานศพ ไม่รู้จะงมงายได้ผลไหม แต่มันไม่มีอะไรจะเสีย
เดินเข้าไปในซอยมืดๆตอนกลางดึกซักตี1 แต่ก่อนกลัวผีมากนะ แต่เดี๋ยวนี้ เราตายไปก็เหมือนกัน หวังจะเจอโจรโดนจี้ยอมให้มันฆ่าตายจะได่ไม่ต้องฆ่าตัวเอง ไม่ต้องตกนรกมากๆ
หลายคนที่เขาเป็นเพศที่สาม เขาเก่ง ฉลาด หน้าตาดี สมองดี มีหน้าที่การงานดีทั้งนั้นเลย เราเกิดมาวิปลิศ ไม่มีอะไรเลย พ่อเราก็คงรับไม่ได้เคยบอกว่าถ้า จะให้ยอมรับที่เป็นแบบนี้ ได้ต้องมีอะไรดี เหมือนคนที่เขาเป็นแบบนี้