- สวัสดีครับ. เรื่องราวที่ผมจะขอคำปรึกษาต่อไปนี้เป็นเรื่องราวที่ค่อนข้างจะออกแนวคนคิดมากไปหน่อย. หรือบางคนอาจจะมองดูเป็นเรื่องที่ไม่น่าควรคิด แต่เรื่องที่ผมจะขอคำปรึกษาคือมีอยู่ว่า.
- ตอนนี้ผมอายุจะ 18 ปี ละล่ะ คือผมก็ใช้ชีวิตตามประสาวัยรุ่นนะครับ อยากเที่ยว อยากสนุก มีแฟนก็ทั่วไปอ่ะครับ คุยโทรศัพท์ กินข้าว ดูหนังไรประมาณนี้ละครับ ได้กันมีไรกันก็ปกติอ่ะครับวัยรุ่น ผมค่อนข้างจะออกแนวนิสัยไม่ดีหน่อย ไม่สิ ย่ำแย่เลยก็ว่าได้ ได้เค้าแล้วก็ทิ้งอะไรแบบนี้อ่ะครับ . แต่มันมีจุดเปลี่ยนในชีวิตผมเข้ามาไม่นานนี้เองประมาณ 3 เดือนที่แล้ว ผมได้รู้จักผู้หญิงคนๆนึงซึ่งเธออายุมากกว่าผม 7 ปี คิดดูสิครับ 18+7= ? เยอะกว่าผมเกือบรอบ เอาง่ายๆน่ะครับ เธออยู่ม.1 รู้จักเพื่อนรู้จักแฟนแล้ว ผมนี่ยังถือถุงนอนของเด็กอนุบาลอยู่เลยครับ คุยกับใครยังจะไม่รู้เรื่องเลย ผมได้รู้จักเธอผ่านแอฟคุยแชท แอฟนึง. ซึ่งแรกๆก็ทั่วไปครับ คุยกันตามประสาเด็กวัยรุ่นอย่างผม เฮฮาไปทั่ว ไร้สาระ วันแรกผมนัดเขาจะพาไปดูหนัง หนังเรื่องแรกที่เราดูนี่สไปเดอร์แมนครับ รู้สึกว่าหนังนี่จะออกแนว ฮีโร่พิทักษ์โลก แต่ผมกลับมองมันเป็นหนังรักไปเลย ผมได้คุยได้ศึกษาเธอคนนี้ เธอเป็นคนดีมากครับพอได้สัมผัสตัวตนที่แท้จริงเธอ. ผมไม่มีกินซื้อให้ผมกิน ไปเที่ยวเขาก็ออก ผมเริ่มรู้สึกว่าผมรักเธอเข้าจังๆละล่ะ ไม่ได้รักเธอชอบเธอเพราะเธอมีเงินเลี้ยงผมนะ แต่เธอดีมากครับ ดีจริงๆ จนผมมารู้สึกตัวอีกที คราบกลายของวัยรุ่นที่ผมเคยมีมันหายไปไหนหมด ไม่เคยคิดที่อยากจะมีคน มองคนสวยๆก็ดูเฉยๆไปหมด ทั้งๆที่เพื่อนก็สะกิดให้ดูว่าสวย นับที่ผมคบกันมาตั้งแต่วันแรกจนถึงปัจจุบันไม่นานมากครับ เวลาประมาณ 3 เดือน กว่าๆเอง แต่ความรักผมออร่านี่จัดว่าร้อนแรงทีเดียว ไม่เจอกันวันไหนจะตาย ผมรักเธอมาก คิดที่อยากจะมีครอบครัวกับเธอ อยากมีลูก อยากที่จะสร้างอนาคต ถ้าเอาความรักผมไปเปรียบเทียบกับเด็กอายุรุ่นราวคราวเดียวกับผม 17-18 นี่ 3 เดือน กว่าๆ นี่ยังไม่มีอะไรเลยนะครับส่วนใหญ่ แต่ 3 จะ 4 เดือนผมนี่มันดูชั่งยาวนานเหมือนคบกันมาจะ 2-3 ปีแล้ว ผมรักเธอมากครับ ผมก็ไม่รู้เธอมาละลายความเป็นวัยรุ่นของผมตอนไหน ถึงขั้นบอกแม่ว่าจะให้แม่ผมไปคุยกับแม่เธอเลย แต่แม่ผมก็ดันตกลงสะอีกว่าจะไปคุยให้ โชคดีเหลือเกิน ผมเลือกเธอเข้าจริงจังเลยครับ ไม่เอาใครแน่แล้ว แต่มันมีสิ่งๆนึงครับที่ทำให้ผมร็สึกแย่ อยากจะร้องให้เมื่อมันแวบขึ้นมาในสมองก็คือ แฟนเก่าเธอครับ ผมออกแนวโรคจิตทั้งๆที่รู้ไปตัวเองก็แย่ตัวเองก็อยากร้องให้เสียใจ ชอบนึกเรื่องราวที่เธอกับแฟนเก่ารักกัน ดูแลกัน ได้เสียกัน ผมรู้สึกแย่มากอยากร้องให้ให้ออกมาน้ำตาเป็นสายเลือดเลยว่าได้ ไม่ใช่ว่ารับไม่ได้นะครับ ว่าเธอผ่านใครมา แต่อยากให้เข้าใจผมนะครับ ทำไม !! เธอไม่มาเจอเราเลย ผมรู้สึกเสียดายกับสิ่งที่เธอเสียให้กับคนที่ผ่านๆมา รัก การดูแล เรื่องเซ็กส์ แบบนี้. ผมรู้สึกเสียดายครับ ทุกครั้งที่คิดก็จะทำร้ายจิตใจตัวเองทุกครั้ง แต่ไม่เคยคิดเลิกครับ เธอดีกับผมมาก ไม่เลิกแน่ๆ แต่ผมกลัวว่าผมจะติดอยู่กับความคิดที่มันแวบ โฉบไปโฉบมาในหัวสมองผมยันตายเลยหรอ. มันอยากที่จะร้องให้จริงนะครับ เสียดายกับสิ่งที่เธอเสียไปให้กับแฟนเก่าเธอ. ผมแทบอยากจะไปฆ่าแฟนเก่าเธอเลย แต่อ่านมาแล้วพอจะเดาออกใช่ไหมครับ ผมซีเรียสเรื่องไหนมากที่สุด ?
- ใช่ครับ เรื่องเซ็กส์ !!! ผมรู้สึกซีเรียสมากที่สุด ผมนึกถึงละเวลาเธอมีไรกับแฟนเก่าเธอ เธอก็คงมีความสุขไม่ต่างกันจากที่เวลามีไรกับผม รู้สึกเสียใจมากครับ กับสิ่งที่เธอต้องเสียไป ผมเสียดายมาก ทำไมโลกต้องทำกับเธอแบบนี้ เพราะอะไร ? ทำไมในวันนั้นไม่เหวี่ยงผมที่รักเธอมากๆให้ไปเจอกัน เธอจะได้ไม่ต้องไปเสียเวลา เสียร่างกายให้กับพวกแฟนเก่าเธอ ผมเริ่มนึกถึงสิ่งที่ผมเคยทำแต่ก่อนเลยครับ ได้เขาแล้วก็ทิ้ง เวรกรรมตามทันจริงๆครับ.
สิ่งที่ผมอยากจะขอคำปรึกษาคือ มีวิธีไหนบ้างครับ. ที่จะให้เลิกคิดไปได้ ถึงไม่ถึงขั้นเลิกคิด แต่ก็ช่วยให้มันรู้สึกแย่น้อยลง หรือดีขึ้นมาก็ยังดีครับ ช่วยหน่อยครับ ? ผมรักเธอมากๆ จริงๆ
- เคยไหม ? เวลานึกถึงเรื่องราวแฟนเก่าของแฟนเราในปัจจุบัน ละรู้สึกแย่ !!! ทำไงถึงจะรู้สึกแย่น้อยลงบ้าง ?
- ตอนนี้ผมอายุจะ 18 ปี ละล่ะ คือผมก็ใช้ชีวิตตามประสาวัยรุ่นนะครับ อยากเที่ยว อยากสนุก มีแฟนก็ทั่วไปอ่ะครับ คุยโทรศัพท์ กินข้าว ดูหนังไรประมาณนี้ละครับ ได้กันมีไรกันก็ปกติอ่ะครับวัยรุ่น ผมค่อนข้างจะออกแนวนิสัยไม่ดีหน่อย ไม่สิ ย่ำแย่เลยก็ว่าได้ ได้เค้าแล้วก็ทิ้งอะไรแบบนี้อ่ะครับ . แต่มันมีจุดเปลี่ยนในชีวิตผมเข้ามาไม่นานนี้เองประมาณ 3 เดือนที่แล้ว ผมได้รู้จักผู้หญิงคนๆนึงซึ่งเธออายุมากกว่าผม 7 ปี คิดดูสิครับ 18+7= ? เยอะกว่าผมเกือบรอบ เอาง่ายๆน่ะครับ เธออยู่ม.1 รู้จักเพื่อนรู้จักแฟนแล้ว ผมนี่ยังถือถุงนอนของเด็กอนุบาลอยู่เลยครับ คุยกับใครยังจะไม่รู้เรื่องเลย ผมได้รู้จักเธอผ่านแอฟคุยแชท แอฟนึง. ซึ่งแรกๆก็ทั่วไปครับ คุยกันตามประสาเด็กวัยรุ่นอย่างผม เฮฮาไปทั่ว ไร้สาระ วันแรกผมนัดเขาจะพาไปดูหนัง หนังเรื่องแรกที่เราดูนี่สไปเดอร์แมนครับ รู้สึกว่าหนังนี่จะออกแนว ฮีโร่พิทักษ์โลก แต่ผมกลับมองมันเป็นหนังรักไปเลย ผมได้คุยได้ศึกษาเธอคนนี้ เธอเป็นคนดีมากครับพอได้สัมผัสตัวตนที่แท้จริงเธอ. ผมไม่มีกินซื้อให้ผมกิน ไปเที่ยวเขาก็ออก ผมเริ่มรู้สึกว่าผมรักเธอเข้าจังๆละล่ะ ไม่ได้รักเธอชอบเธอเพราะเธอมีเงินเลี้ยงผมนะ แต่เธอดีมากครับ ดีจริงๆ จนผมมารู้สึกตัวอีกที คราบกลายของวัยรุ่นที่ผมเคยมีมันหายไปไหนหมด ไม่เคยคิดที่อยากจะมีคน มองคนสวยๆก็ดูเฉยๆไปหมด ทั้งๆที่เพื่อนก็สะกิดให้ดูว่าสวย นับที่ผมคบกันมาตั้งแต่วันแรกจนถึงปัจจุบันไม่นานมากครับ เวลาประมาณ 3 เดือน กว่าๆเอง แต่ความรักผมออร่านี่จัดว่าร้อนแรงทีเดียว ไม่เจอกันวันไหนจะตาย ผมรักเธอมาก คิดที่อยากจะมีครอบครัวกับเธอ อยากมีลูก อยากที่จะสร้างอนาคต ถ้าเอาความรักผมไปเปรียบเทียบกับเด็กอายุรุ่นราวคราวเดียวกับผม 17-18 นี่ 3 เดือน กว่าๆ นี่ยังไม่มีอะไรเลยนะครับส่วนใหญ่ แต่ 3 จะ 4 เดือนผมนี่มันดูชั่งยาวนานเหมือนคบกันมาจะ 2-3 ปีแล้ว ผมรักเธอมากครับ ผมก็ไม่รู้เธอมาละลายความเป็นวัยรุ่นของผมตอนไหน ถึงขั้นบอกแม่ว่าจะให้แม่ผมไปคุยกับแม่เธอเลย แต่แม่ผมก็ดันตกลงสะอีกว่าจะไปคุยให้ โชคดีเหลือเกิน ผมเลือกเธอเข้าจริงจังเลยครับ ไม่เอาใครแน่แล้ว แต่มันมีสิ่งๆนึงครับที่ทำให้ผมร็สึกแย่ อยากจะร้องให้เมื่อมันแวบขึ้นมาในสมองก็คือ แฟนเก่าเธอครับ ผมออกแนวโรคจิตทั้งๆที่รู้ไปตัวเองก็แย่ตัวเองก็อยากร้องให้เสียใจ ชอบนึกเรื่องราวที่เธอกับแฟนเก่ารักกัน ดูแลกัน ได้เสียกัน ผมรู้สึกแย่มากอยากร้องให้ให้ออกมาน้ำตาเป็นสายเลือดเลยว่าได้ ไม่ใช่ว่ารับไม่ได้นะครับ ว่าเธอผ่านใครมา แต่อยากให้เข้าใจผมนะครับ ทำไม !! เธอไม่มาเจอเราเลย ผมรู้สึกเสียดายกับสิ่งที่เธอเสียให้กับคนที่ผ่านๆมา รัก การดูแล เรื่องเซ็กส์ แบบนี้. ผมรู้สึกเสียดายครับ ทุกครั้งที่คิดก็จะทำร้ายจิตใจตัวเองทุกครั้ง แต่ไม่เคยคิดเลิกครับ เธอดีกับผมมาก ไม่เลิกแน่ๆ แต่ผมกลัวว่าผมจะติดอยู่กับความคิดที่มันแวบ โฉบไปโฉบมาในหัวสมองผมยันตายเลยหรอ. มันอยากที่จะร้องให้จริงนะครับ เสียดายกับสิ่งที่เธอเสียไปให้กับแฟนเก่าเธอ. ผมแทบอยากจะไปฆ่าแฟนเก่าเธอเลย แต่อ่านมาแล้วพอจะเดาออกใช่ไหมครับ ผมซีเรียสเรื่องไหนมากที่สุด ?
- ใช่ครับ เรื่องเซ็กส์ !!! ผมรู้สึกซีเรียสมากที่สุด ผมนึกถึงละเวลาเธอมีไรกับแฟนเก่าเธอ เธอก็คงมีความสุขไม่ต่างกันจากที่เวลามีไรกับผม รู้สึกเสียใจมากครับ กับสิ่งที่เธอต้องเสียไป ผมเสียดายมาก ทำไมโลกต้องทำกับเธอแบบนี้ เพราะอะไร ? ทำไมในวันนั้นไม่เหวี่ยงผมที่รักเธอมากๆให้ไปเจอกัน เธอจะได้ไม่ต้องไปเสียเวลา เสียร่างกายให้กับพวกแฟนเก่าเธอ ผมเริ่มนึกถึงสิ่งที่ผมเคยทำแต่ก่อนเลยครับ ได้เขาแล้วก็ทิ้ง เวรกรรมตามทันจริงๆครับ.
สิ่งที่ผมอยากจะขอคำปรึกษาคือ มีวิธีไหนบ้างครับ. ที่จะให้เลิกคิดไปได้ ถึงไม่ถึงขั้นเลิกคิด แต่ก็ช่วยให้มันรู้สึกแย่น้อยลง หรือดีขึ้นมาก็ยังดีครับ ช่วยหน่อยครับ ? ผมรักเธอมากๆ จริงๆ