ชีวิตคนหาเช้ากินค่ำ เดือนชนเดือน ปากกัดตีนถีบ ชีวิตที่ลำบากมากๆ ในกรุงเทพเพื่อนๆว่ามีเยอะไหมครับ

ขอบสอบถาม บ้านนอกเข้ากรุง และคนเมืองกรุงอยากกลับบ้านนอก ตจวหน่อยครับ ผมกำลังคิด แพลนในอีก 4-5 ปี ระหว่าง ใช้ชีวิตมีปัญหาในเมืองกรุง ปากกัดตีนถีบ ต่อสู้ดิ้นรนแข่งขัน เพื่อวันหน้าจะได้ลืมตาอ้าปากได้ แล

สมมติให้เลือกเกิดได้ ระหว่าง 1.เป็นคนสวยมากๆๆๆๆ แต่ชีวิตต้องปากกัดตีนถีบ ตลอด ไม่ถึงกับจนมากแต่เป็นพวกเงินเดือนชนเดือน พอใช้บ้าง ไม่พอใช้บ้าง ช็อตบ่อยๆ (ปล. คุณคนนี้สวยเสมอแม้จะทำงานหนักตรากตรำ

สำหรับตัวเอง  ค่อนข้างยากจนมากในวัยเด็ก บ้านอยู่บ้านเช่าบ้านไม้ชั้นเดียว เป็นไม้แผ่นยาวพาด ห้องนอน ห้องกินข้าว ห้องเดียวกันนอนอัดกัน 4 คน เหมือนแคมป์คนงานก่อสร้าง หลังคามุงสังกะสี เวลาฝนตก น้ำรั่

วันนี้แมร่งอารมณ์เสียบ่องตง ปรกติถ้าผมขับรถออกจากซอยถ้าเจอรถกำลังเลี้ยวเข้ามา จะถอยให้ตลอด(เพราะปากซอยคือถนนที่มีการจราจรพลุกพล่าน รถส่วนใหญ่มุ่งตรงไปเพื่อไปยังแยกลำสาลี) ต่อให้ถอยเยอะขนาดไหนผมก็จะถอย

ไม่ว่าจะเป็นสภาพเศรษฐกิจ สังคม การเมือง คนใช้แรงงานโดนกดขี่เหมือนทาส ชาวไร่ชาวนาล้วนปากกัดตีนถีบ จะเรียกร้องอะไรสักอย่างก็เหมือนรนหาที่ตาย ใครบอกว่าคนไทยอดทนเก่ง ยอมโดนเอารัดเอาเปรียบ นี้ไม่จริงเลย เร

เพราะบ้านเราเศรษฐกิจไม่ดีตลอดเวลา คนจนมันแน่นอนอยู่แล้ว ปากกัดตีนถีบ ชักหน้าไม่ถึงหลัง หาเช้ากินค่ำ ล้างหนี้เก่าสร้างหนี้ใหม่ หมุนตัวเป็นเกลียวหาเงินรอบตัว360องศา ความเครียดเข้ามาทุกรูขุมขน หายใจเข้าอ

ประสบการณ์ ในการใช้ชีวิต จะทำให้คนเราเติบโตขึ้น  และเมื่อเติบโตขึ้น นิสัยต่างๆที่เคยเป็นก็เปลี่ยนไป    สำหรับผม มีสองเรื่องเด่นๆ ที่ผมเปลี่ยนจนเหมือนคนในอด