เรื่องมีอยู่ว่า...
เรากับแฟนเราคบกันมาได้ประมาณ2ปีครึ่ง ไม่ค่อยทะเลาะกัน ไม่ได้อยู่ด้วยกันตลอดเวลา แต่ว่ารักกันดีมาตลอด
อย่างเมื่อต้นปีที่แล้วแฟนเราไปเรียนภาษาที่ลอนดอนมา9เดือน ตอนเธอไปใหม่ๆก็เลิกกันไปประมาณ3เดือน
เพราะเธอไม่อยากผูกมัดและเธอคิดว่าเปิดโอกาสให้เราทั้งคู่ แต่ยังไงเราก็รักกันและก็กลับมาคบกันเหมือนเดิม
พอตอนสิ้นปีเธอกลับมาไทย เราก็รักกันมากขึ้น ไปไหนมาไหนด้วยกัน เที่ยวกันหลายที่
เพราะรู้ว่าเธอต้องไปเรียนต่อโทที่อังกฤษอีกครั้ง เราพยายามใช้เวลาให้คุ้มค่ามากที่สุด
แต่หลังจากเธอไปได้ 3เดือน ก็มีความเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้น..
จากที่คุยกันทุกวัน ตั้งแต่เธอตื่นนอน จนเธอเรียนเสร็จกลับถึงบ้าน เป็นแบบนี้ทุกวัน
เธอก็ไม่ค่อยมีเวลามาคุยกัน เราก็พยายามเข้าใจ งานเธอคงเยอะ เธอกำลังมีเพื่อนใหม่ เธอคงติดเพื่อน
เราก็พยายามเข้าใจเธอมาตลอด จนในที่สุดวันนึง เธอบอกว่าเธอเหมือนอยู่ตัวคนเดียว ทั้งๆที่เราก็คุยกับเธอตลอดเวลา
แล้วเธอก็พูดออกมาว่า "มีคนมาทำดีกับเธอ เธอกลัวว่าจะหวั่นไหว เธอกลัวใจตัวเอง เธอบอกเธอขอเวลา"
ตอนนั้นบอกได้เลยว่า ตกใจมากจริงๆ ไม่คิดว่าเธอจะเป็นแบบนี้ เราก็ยังมองในแง่ดี ก็ตอบไปว่า "โอเค เราให้เวลาเธอ"
เราก็ถามว่ายังรักเราอยู่มั้ย? เธอก็ตอบว่า "ยังรักอยู่"
เธออาจจะกำลังสับสนที่มีคนเข้ามา เลยทำให้เธอเกิดความลังเล
เราพยายามทำทุกอย่างให้เป็นเหมือนเดิม ชวนเธอคุย บอกรักบอกคิดถึงเธอ
แต่เธอทำเฉย เราพิมพ์ไปเป็นสิบเธอตอบกลับมาคำเดียว.
ถ้าถามเราว่าท้อมั้ย ก็ไม่นะ เพราะเรารักเธอมากจริงๆ อยากให้เธอกลับมาเป็นคนเดิม
ทำไมรักแท้..ต้องแพ้ระยะทาง ?
ถ้าคนเรารักกันจริง ต้องรอและต้องผ่านมันไปให้ได้ไม่ใช่หรอ ?
เราควรจะทำอย่างไรดี ?
ตอนนี้กินอะไรก็กินไม่ลง นั่งคิดแต่เรื่องของเธอ เครียดมาก,,
เธอเป็นคนใจแข็งมาก กลัวว่าเธอจะไปจากเราเลยจริงๆ
จะให้เราตัดใจ มันยากเกินไปและเราก็คงทำไม่ไหว..
u.u
เพราะความห่างคือสาเหตุ ?
เรากับแฟนเราคบกันมาได้ประมาณ2ปีครึ่ง ไม่ค่อยทะเลาะกัน ไม่ได้อยู่ด้วยกันตลอดเวลา แต่ว่ารักกันดีมาตลอด
อย่างเมื่อต้นปีที่แล้วแฟนเราไปเรียนภาษาที่ลอนดอนมา9เดือน ตอนเธอไปใหม่ๆก็เลิกกันไปประมาณ3เดือน
เพราะเธอไม่อยากผูกมัดและเธอคิดว่าเปิดโอกาสให้เราทั้งคู่ แต่ยังไงเราก็รักกันและก็กลับมาคบกันเหมือนเดิม
พอตอนสิ้นปีเธอกลับมาไทย เราก็รักกันมากขึ้น ไปไหนมาไหนด้วยกัน เที่ยวกันหลายที่
เพราะรู้ว่าเธอต้องไปเรียนต่อโทที่อังกฤษอีกครั้ง เราพยายามใช้เวลาให้คุ้มค่ามากที่สุด
แต่หลังจากเธอไปได้ 3เดือน ก็มีความเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้น..
จากที่คุยกันทุกวัน ตั้งแต่เธอตื่นนอน จนเธอเรียนเสร็จกลับถึงบ้าน เป็นแบบนี้ทุกวัน
เธอก็ไม่ค่อยมีเวลามาคุยกัน เราก็พยายามเข้าใจ งานเธอคงเยอะ เธอกำลังมีเพื่อนใหม่ เธอคงติดเพื่อน
เราก็พยายามเข้าใจเธอมาตลอด จนในที่สุดวันนึง เธอบอกว่าเธอเหมือนอยู่ตัวคนเดียว ทั้งๆที่เราก็คุยกับเธอตลอดเวลา
แล้วเธอก็พูดออกมาว่า "มีคนมาทำดีกับเธอ เธอกลัวว่าจะหวั่นไหว เธอกลัวใจตัวเอง เธอบอกเธอขอเวลา"
ตอนนั้นบอกได้เลยว่า ตกใจมากจริงๆ ไม่คิดว่าเธอจะเป็นแบบนี้ เราก็ยังมองในแง่ดี ก็ตอบไปว่า "โอเค เราให้เวลาเธอ"
เราก็ถามว่ายังรักเราอยู่มั้ย? เธอก็ตอบว่า "ยังรักอยู่"
เธออาจจะกำลังสับสนที่มีคนเข้ามา เลยทำให้เธอเกิดความลังเล
เราพยายามทำทุกอย่างให้เป็นเหมือนเดิม ชวนเธอคุย บอกรักบอกคิดถึงเธอ
แต่เธอทำเฉย เราพิมพ์ไปเป็นสิบเธอตอบกลับมาคำเดียว.
ถ้าถามเราว่าท้อมั้ย ก็ไม่นะ เพราะเรารักเธอมากจริงๆ อยากให้เธอกลับมาเป็นคนเดิม
ทำไมรักแท้..ต้องแพ้ระยะทาง ?
ถ้าคนเรารักกันจริง ต้องรอและต้องผ่านมันไปให้ได้ไม่ใช่หรอ ?
เราควรจะทำอย่างไรดี ?
ตอนนี้กินอะไรก็กินไม่ลง นั่งคิดแต่เรื่องของเธอ เครียดมาก,,
เธอเป็นคนใจแข็งมาก กลัวว่าเธอจะไปจากเราเลยจริงๆ
จะให้เราตัดใจ มันยากเกินไปและเราก็คงทำไม่ไหว..
u.u