ความรัก มันไม่มีอยู่จริงใช่มั้ยครับ
ความรัก คนที่รักมากกว่าจะโดนกดขี่
ทำตัวเป็นคนดีมันเรียบง่าย น่าเบื่อ
แท้จริงแล้วมันก็เป็นแค่การแลกเปลี่ยนเพื่อ sex กับ การเลี้ยงดู
ผมขอพื้นนี้เล็กๆแห่งนี้ในการเล่าเรื่องระบาย เรื่องราวเล็กๆของผมนะครับ
หลายปีก่อน ผมเป็นคนที่น่าตาดีระดับนึง มีสาวๆมาชอบพอสมควร พื้นเพพื้นฐานค่อนข้างดี เป็นคนที่ดูมีอนาคตสดใส การงานดูก้าวหน้า เป็นหนุ่มไฟแรง
ตอนนั้นผมเลือกคบกับผู้หญิงคนหนึ่งที่หน้าตา รูปร่างธรรมดา ไม่ได้เป็นคนเก่ง พื้นเพก็ปกติ แต่ที่ผมเลือกเพราะคิดว่าน่าจะเป็นคนที่พร้อมจะร่วมทุกข์ร่วมสุข ประคองกันไปด้วยกันได้
แต่สุดท้าย เมื่อผมเจอมรสุมหลายๆด้านเข้าด้วยกัน โดนการเมืองในที่ทำงาน จนกลายเป็นคนเลวในสายตาคนอื่นๆ กลายเป็นคนที่เก็บตัว อนาคตการงานดับวูบ เธอเริ่มห่างเหิน ไม่สนใจ จิตใจผมรู้สึกเหมือนปราสาททรายที่กำลังพังทลายลงไปเรื่อยๆ ตรงข้ามกับเธอที่ชีวิตดีขึ้น ผมโดนปล่อยให้เหนื่อยกายและใจอยู่คนเดียว เราก็เลยคุยกันหลายๆรอบและผมก็โดนบีบกลายๆให้บอกเลิก เนื่องจากยิ่งคบกันผมยิ่งเหนื่อย เธอยิ่งห่างเหิน สุดท้ายเธอบอกว่าผมไม่ใช่ เธอต้องการคนที่ดูแลเธอได้
ก็เข้าใจว่าสมัยนี้มันก็เป็นแบบนี้หละ ไม่ได้ว่าอะไรหรอกนะ
แต่ก็เสียใจและท้อแท้ว่าผมไม่ได้เลือกเธอที่รูปร่าง หน้าตา บ้านรวย เก่ง ไม่ได้เลือกเพราะ sex แต่เธอกลับมองผมที่ profile
หลังจากนั้นจิตใจผมก็ไขว้เขว้ หลงทาง สูญเสียความมั่นใจที่เคยมีในตัวเองผมเฝ้าคิดว่าเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดเป็นความผิดของตัวเองรึป่าว ผมทำอะไรผิดไป เหมือนกับคนหลงทาง แยกว่าอะไรผิดอะไรถูกไม่ออก ผมมีความคิดที่อยากเอาคืนกับคนที่ทำให้ผมตกต่ำถึงขั้นคิดจะก่ออาชญากรรมขั้นร้ายแรง แต่แล้ววันหนึ่งผมได้มีโอกาศไปพูดคุยซักถามเรื่องความถูกผิดกับหลวงพี่ที่วัด
หลังจากที่พูดคุยกันจบ หลวงพี่พูดออกมาประโยชน์หนึ่ง จิตของเธอเนี่ยมันเป็นจิตที่ใสและบริสุทธิ์ เธอเป็นคนที่มีจิตใจที่ดีนะ หลังจากนั้นผมก็ปล่อยร้องไห้โฮ เหมือนทุกอย่างได้ถูกปลดปล่อยออกมา ผมกลับมาคิด ณ ตอนนั้นผมไม่สนหรอกว่าหลวงพี่เค้าพูดถูกจริงหรือโกหก แต่เวลานั้นผมแค่ต้องการใครสักคนที่จะบอกผมแบบนั้นว่า "เธอหน่ะคนที่ดีนะ" แล้วหลังจากนั้นสภาพจิตใจผมก็ดีขึ้นเรื่อยๆ
ตอนนี้คนที่ทิ้งผมไปและคนที่กลั่นแกล้งผม ก็มีชีวิตงานการดูรุ่งเรือง ดูมีความสุขดีนะ เห็นแล้วก็ท้อใจ แต่จากที่หลวงพี่บอกผม มันก็ทำให้คิดได้ว่าใครจะทำไม่ดียังไง อะไรที่ทำกับเราไม่ชอบ แต่เราก็สามารถเลือกได้หนิว่าจะทำมันส่งต่อให้คนอื่นหรือเลือกที่จะไม่ทำมัน
ผมก็เหนื่อยมากกับชีวิตหลายๆด้านแล้วมามากพอแล้วละ ตอนนี้ก็คิดแค่ว่าจะต้องทำให้ พ่อ แม่ พี่น้องมีความสุข
ผมคงมุ่งบ้าทำงานให้รุ่งเรือง และจะตอบแทนสังคม แบบไม่หวังผลตอบแทน เรื่องความรักคงพักไว้ก่อน
ชีวิตคนมันก็ไม่แน่นอน มีรุ่งเรือง มีเสื่อมถอย มันจะทำให้รู้ว่าเพื่อนคนไหนที่อยู่ข้างๆเรา ใครกันที่พร้อมจะผ่านความยากลำบากร่วมทุกข์ร่วมสุขไปด้วยกัน
สุดท้ายผมต้องขอบคุณหลวงพี่ท่านนั้นมากๆเลยครับ ผมจะพยายามมุ่งหน้าเดินตามความฝันของผม และรอคอยวันที่ผมจะกลับมาเจริญก้าวหน้ากว่าเดิม
เรื่องราวความรักที่ไม่happy ไม่อยากความเชื่อในความรักชายหญิงแล้วละครับ
ความรัก คนที่รักมากกว่าจะโดนกดขี่
ทำตัวเป็นคนดีมันเรียบง่าย น่าเบื่อ
แท้จริงแล้วมันก็เป็นแค่การแลกเปลี่ยนเพื่อ sex กับ การเลี้ยงดู
ผมขอพื้นนี้เล็กๆแห่งนี้ในการเล่าเรื่องระบาย เรื่องราวเล็กๆของผมนะครับ
หลายปีก่อน ผมเป็นคนที่น่าตาดีระดับนึง มีสาวๆมาชอบพอสมควร พื้นเพพื้นฐานค่อนข้างดี เป็นคนที่ดูมีอนาคตสดใส การงานดูก้าวหน้า เป็นหนุ่มไฟแรง
ตอนนั้นผมเลือกคบกับผู้หญิงคนหนึ่งที่หน้าตา รูปร่างธรรมดา ไม่ได้เป็นคนเก่ง พื้นเพก็ปกติ แต่ที่ผมเลือกเพราะคิดว่าน่าจะเป็นคนที่พร้อมจะร่วมทุกข์ร่วมสุข ประคองกันไปด้วยกันได้
แต่สุดท้าย เมื่อผมเจอมรสุมหลายๆด้านเข้าด้วยกัน โดนการเมืองในที่ทำงาน จนกลายเป็นคนเลวในสายตาคนอื่นๆ กลายเป็นคนที่เก็บตัว อนาคตการงานดับวูบ เธอเริ่มห่างเหิน ไม่สนใจ จิตใจผมรู้สึกเหมือนปราสาททรายที่กำลังพังทลายลงไปเรื่อยๆ ตรงข้ามกับเธอที่ชีวิตดีขึ้น ผมโดนปล่อยให้เหนื่อยกายและใจอยู่คนเดียว เราก็เลยคุยกันหลายๆรอบและผมก็โดนบีบกลายๆให้บอกเลิก เนื่องจากยิ่งคบกันผมยิ่งเหนื่อย เธอยิ่งห่างเหิน สุดท้ายเธอบอกว่าผมไม่ใช่ เธอต้องการคนที่ดูแลเธอได้
ก็เข้าใจว่าสมัยนี้มันก็เป็นแบบนี้หละ ไม่ได้ว่าอะไรหรอกนะ
แต่ก็เสียใจและท้อแท้ว่าผมไม่ได้เลือกเธอที่รูปร่าง หน้าตา บ้านรวย เก่ง ไม่ได้เลือกเพราะ sex แต่เธอกลับมองผมที่ profile
หลังจากนั้นจิตใจผมก็ไขว้เขว้ หลงทาง สูญเสียความมั่นใจที่เคยมีในตัวเองผมเฝ้าคิดว่าเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดเป็นความผิดของตัวเองรึป่าว ผมทำอะไรผิดไป เหมือนกับคนหลงทาง แยกว่าอะไรผิดอะไรถูกไม่ออก ผมมีความคิดที่อยากเอาคืนกับคนที่ทำให้ผมตกต่ำถึงขั้นคิดจะก่ออาชญากรรมขั้นร้ายแรง แต่แล้ววันหนึ่งผมได้มีโอกาศไปพูดคุยซักถามเรื่องความถูกผิดกับหลวงพี่ที่วัด
หลังจากที่พูดคุยกันจบ หลวงพี่พูดออกมาประโยชน์หนึ่ง จิตของเธอเนี่ยมันเป็นจิตที่ใสและบริสุทธิ์ เธอเป็นคนที่มีจิตใจที่ดีนะ หลังจากนั้นผมก็ปล่อยร้องไห้โฮ เหมือนทุกอย่างได้ถูกปลดปล่อยออกมา ผมกลับมาคิด ณ ตอนนั้นผมไม่สนหรอกว่าหลวงพี่เค้าพูดถูกจริงหรือโกหก แต่เวลานั้นผมแค่ต้องการใครสักคนที่จะบอกผมแบบนั้นว่า "เธอหน่ะคนที่ดีนะ" แล้วหลังจากนั้นสภาพจิตใจผมก็ดีขึ้นเรื่อยๆ
ตอนนี้คนที่ทิ้งผมไปและคนที่กลั่นแกล้งผม ก็มีชีวิตงานการดูรุ่งเรือง ดูมีความสุขดีนะ เห็นแล้วก็ท้อใจ แต่จากที่หลวงพี่บอกผม มันก็ทำให้คิดได้ว่าใครจะทำไม่ดียังไง อะไรที่ทำกับเราไม่ชอบ แต่เราก็สามารถเลือกได้หนิว่าจะทำมันส่งต่อให้คนอื่นหรือเลือกที่จะไม่ทำมัน
ผมก็เหนื่อยมากกับชีวิตหลายๆด้านแล้วมามากพอแล้วละ ตอนนี้ก็คิดแค่ว่าจะต้องทำให้ พ่อ แม่ พี่น้องมีความสุข
ผมคงมุ่งบ้าทำงานให้รุ่งเรือง และจะตอบแทนสังคม แบบไม่หวังผลตอบแทน เรื่องความรักคงพักไว้ก่อน
ชีวิตคนมันก็ไม่แน่นอน มีรุ่งเรือง มีเสื่อมถอย มันจะทำให้รู้ว่าเพื่อนคนไหนที่อยู่ข้างๆเรา ใครกันที่พร้อมจะผ่านความยากลำบากร่วมทุกข์ร่วมสุขไปด้วยกัน
สุดท้ายผมต้องขอบคุณหลวงพี่ท่านนั้นมากๆเลยครับ ผมจะพยายามมุ่งหน้าเดินตามความฝันของผม และรอคอยวันที่ผมจะกลับมาเจริญก้าวหน้ากว่าเดิม