คนไทยนิยามความหมายของคำว่า "โปรไฟล์ดี" และ "ประสบความสำเร็จ" เอาไว้อย่างไร (แล้วคุณจะเข้าใจความหมายของชีวิตมากขึ้น)

คนไทย นิยามคำว่า “ประสบความสำเร็จในชีวิต” เอาไว้อย่างไร

คนไทย มักมองว่าคน  "โปรไฟล์ดี"  คือพวก เรียนรร.ดังๆ จบม.ดังเกรดหรูๆ ต่อโทนอก กลับมาทำงานบริษัทใหญ่ๆ เงินเดือนเยอะๆ เติบโตเป็นผู้บริหารอย่างรวดเร็ว และจัดคนกลุ่มนี้ว่า "ประสบความสำเร็จ" เชิญมาออกรายการนู่นนี่นั่น ลงนิตยสารมากมาย มีสัมภาษณ์ออกทีวี มีเชิญไปบรรยายตามสถานศึกษาต่างๆ

คำถาม
- เรียน รร.ดังๆ => เข้าไปได้อย่างไร สอบเข้า หรือฝากเข้า ค่าเทอมแพงๆนี่ขอทุน หรือพ่อแม่ส่งเรียน เวลาไปเรียนรถติด หมดเวลาบนรถสองสามชั่วโมงต่อวันนี่มีความสุขมั๊ย
-จบม.ดังๆเกรดหรูๆ => จบเกรดหรูๆนี่ระหว่างเรียนทำกิจกรรมบ้างมั๊ย เพื่อนฝูงมีกี่คน รุ่นพี่รุ่นน้องรู้จักมากน้อยแค่ไหน ทำคุณค่าอะไรในฐานะปัญญาชนบ้าง
-ต่อโทนอก => ไปเรียนต่อด้วยทุน หรือ ทุนพ่อทุนแม่ ระหว่างเรียนทำงานอะไรบ้างมั๊ยเพื่อหาเงินมาใช้จ่าย หรือขอตังค์พ่อแม่มาอย่างเดียว
-กลับมาทำงานบริษัทใหญ่ๆ => เข้าได้ตัวเองมั๊ย หรือ เส้นเข้าไป
-เงินเดือนเยอะๆ => เงินเยอะๆแล้วทำงานหนักแล้วชีวิตมีความสุขมั๊ย หรือว่าขอตัวเลขเยอะๆไว้ก่อน แต่งานเครียดไม่เป็นไร เอาเงินไปเอ็นเตอร์เทนตัวเองทีหลังได้ เช่น เลิกงานเสร็จเครียดมาก ไปกินข้าวมื้อละหลายพัน เสาร์อาทิตย์ไปช็อปปิ้งซื้อของแบรนด์เนมเพื่อให้รู้สึกปลดปล่อย สิ้นเดือนไปนวดสปาแพงๆเพื่อบำบัดความเหนื่อยล้าและทรุดโทรมของร่างกาย
-เติบโตเป็นผู้บริหารอย่างรวดเร็ว => เส้นทางมาอย่างสง่างามมั๊ย หรือเหยียบหัวเหยียบไหล่ใครขึ้นมา ขึ้นมาแล้วเป็นเจ้านายที่ดีมั๊ย ลูกน้องรักมั๊ย เคยทำนาบนหลังคนบ้างรึป่าว งานที่ทำก่อให้เกิดประโยชน์แก่สังคมบ้างหรือเปล่า


ในทางกลับกัน ผมรู้จักคนอีกคนนึงซึ่งเป็นเด็กต่างจังหวัดพ่อแม่ยากจนมาก เรียนโรงเรียนไม่มีชื่อใกล้ๆบ้าน เดินทางไม่กี่นาทีถึง เวลาที่เหลือมาช่วยพ่อแม่ทำงาน ทำสวน ทำไร่ และมีเวลาเหลือสำหรับอ่านหนังสือทบทวนตัวเองเพื่อเข้ามหาวิทยาลัย ได้ม.ดังๆแต่ด้วยความที่พื้นฐานไม่แน่นเท่าเด็กรร.ดังๆ เรียนในคณะก็อาจจะไม่ได้โดดเด่นมาก คะแนนกลางๆ ผ่านบ้างตกบ้าง แต่ด้วยความที่เป็นคนหนักเอาเบาสู้มาตลอด เลยเป็นคนชอบทำกิจกรรมสาธารณะ เช่น ค่ายอาสา ปลูกป่า สอนหนังสือ ประธานรุ่น ประธานภาค จบออกมาเกรดเฉลี่ยสองปลายๆ ไม่โดดเด่น แต่กิจกรรมเด่น เพื่อนฝูงเยอะแยะ รุ่นพี่เอ็นดู รุ่นน้องรักใคร่ แต่เนื่องจากเส้นสายไม่มีแถมยังจบเกรดไม่ดี เลยได้ทำงานในบ.ขนาดกลาง เงินเดือนพอใช้ อยู่ได้แต่ไม่รวย ทำงานเป็นมนุษย์เงินเดือนไปวันๆ ความฝันต่อป.โทนอกไม่ต้องพูดถึง ลำพังแค่เงินเดือน หักค่าหอ ค่าน้ำไฟ ค่ากินอยู่ ค่าเดินทาง ก็หมดแล้ว แต่ก็ด้วยความที่ไม่ใช่งานบ.ใหญ่มากนัก เลยมีเวลาไปออกกำลังกายหลังเลิกงานไม่ต้องเสียค่าฟิตเนสแพงๆ เสาร์อาทิตย์เอาเวลาไปทำกิจกรรมการกุศล เช่น การหนังสือให้คนตาบอด ชีวิตมีความสุขเพราะได้ทำสิ่งดีๆให้กับสังคม สุขภาพกายดีเพราะออกกำลังกายสม่ำเสมอ สุขภาพจิตดีเพราะงานไม่เครียด ไม่ห่ำหั่นกันมาก

คนทั้งสองคนที่กล่าวถึง ล้วนมีตัวตนอยู่จริง  แต่คนแรกมักถูกสังคมและคนรอบข้างมองว่า “โปรไฟล์ดี” และ “ประสบความสำเร็จ” ในขณะที่อีกคนนึง คนในสังคม”ไทย”กลับไม่ได้ใส่ใจ และไม่ให้ความสำคัญเหมือนเขาไม่มีตัวตน ทั้งๆที่ ผมว่า เค้าเป็นคนที่มี “คุณค่า” มากกว่าคนแรกอีกนะ

ทั้งนี้ที่พูดมาทั้งหมด ผมไม่ได้เหมารวมว่าทุกคนที่ “ประสบความสำเร็จ” จะมีเส้นทางชีวิตแบบนี้ เพราะก็มีไม่น้อยที่สู้ชีวิตมาจากดินแล้วกลายเป็นดาวก็มี คนที่ทำมาดีแล้ว ผมก็ยิ่งชื่นชมพวกคุณมากๆยิ่งขึ้นไปอีก แต่ที่เขียนมานี่ คืออยากเตือนสติ”คนไทย” ส่วนมากที่หลงไหลชื่นชมคนที่ “โปรไฟล์ดี” และ “ประสบความสำเร็จ” โดยไม่ได้แยกแยะที่มาที่ไป ว่าเพราะอะไร คนเหล่านั้นถึงมาถึงจุดนี้ได้

“โชค” หรือ “ความสามารถ”???