ก่อนหน้านี้เราเป็นคนคิดมาก ฟุ้งเฟ้อ และชอบคิดไปเอง วันๆคิดถึงแต่แฟน
ว่าเค้าจะทำอะไร คิดอะไร และก็กังวลตลอดว่าเค้าจะยังรักเราอยู่ไหม
ทั้งที่เราก็รู้ว่าเค้าทำงานอยู่ แต่เราก็ชอบไลน์ไปกวนเค้าตลอด
พอเค้าไม่ตอบเราก็งอน และคิดไปต่างๆน่าๆว่าเค้ามีอีกคนหรือเปล่า
จนถึงจุดหนึ่งที่เราเริ่มรู้สึกว่าเราหมกหมุ่นมากเกินไปจนวันๆไม่ทำอะไร มะโนคิดถึงแต่แฟน เหมือนคนบ้า
เราเลยเข้าห้องสยามตามอ่านกระทู้และความคิดเห็นคนอื่นเกี่ยวกับความรัก
เนื่องจากเราเป็นคนนอกเราก็ย่อมมองเห็นปัญหาและทางแก้ของกระทู้นั้น(แต่ทีปัญหาของตัวเองทำไมได้ ชิ)
จนเราเจอหลายกระทู้ที่เหมือนกับปัญหาเราเอง อาจจะไม่ใช่แนวทางแก้ที่ดีที่สุด แต่ก็ได้ความคิดเห็นที่เป็นประโยชน์มากมาย
เราเริ่มสนุกกับการเล่นพันทิป เริ่มไปตามห้องต่างนอกจากห้องสยาม
ไปห้องก้นครัว บล็อกแก็ง เราก็ได้สูตรขนม จนเราฝึกทำเป็นได้หลายอย่าง จากคนที่ทำเป็นแต่ไข่เจียวก็ทำขนมได้เยอะแยะ แม้แต่แม่เรายังเอ่ยปากบอกให้เราไปเรียนด้านนี้ =_="
ไปห้องบลู ก็ทำให้อยากเที่ยวมากๆ searchหาที่เที่ยวที่กินและการเดินทางไปกะเพื่อนบ้างไปคนเดียวบ้าง บางทีถ้าไม่ไกลมากเราเลยขับรถไปเที่ยวคนเดียวโดยไม่ง้อแฟน(เพราะคุณเธอบ้างาน) ก็ได้ถ่ายรูปธรรมชาติสวยๆ ได้กินของแปลกๆ เริ่มสนุกกับการเที่ยวคนเดียวเพราะเรากำหนดทริปเอง ไม่ต้องคอยหรือกังวลกับคนที่ไปด้วย บางที่ก็พาพ่อแม่ไปเที่ยวด้วยก็สนุกแบบอบอุ่น และการไปเที่ยวทำให้เราพบอีกว่า เราชอบปั่นจักรยานมากๆ ยิ่งปั่นไปเจอธรรมชาติไปก็ยิ่งชอบ
ไปโต๊ะเครื่องแป้ง ก็ทำให้เรากลับมาดูแลตัวเองมากขึ้นได้ความรู้ และได้ประสบการ์ณ ทั้งที่พอกหน้า ครีม เครื่องสำอาง เราจัดเต็ม จากคนแต่งหน้าเห่ยๆก็แต่งได้สวยมากขึ้น เสื้อผ้านี้ซื้อทีเอาแบบใหม่ล่าสุดทั้งน้านนและซื้อแบบจัดเต็ม(ใช้เงินที่หาเองนะคะ ไม่ได้ขอแฟน) เริ่มไม่อยากกินของหวาน น้ำตาล แต่ก็ยังขี้เกียจออกกำลังกายอยู่ดี 55
เราเริ่มหาตัวเองเจอ เริ่มรู้ว่าตัวเองอยากทำอะไร และมีทางเดินของตัวเอง
เราก็ยังแทคแคร์แฟนเรานะซื้อของไปฝากบ้าง ทำขนมไปให้บ้าง แต่เราไม่มโนหรือฟุ้งเฟ้ออีกเลย
เราก็มีโลกของเรา เค้าก็มีโลก(ที่ทำงาน)ของเค้า ไปเที่ยวด้วยกันบ้างดูหนังฟังเพลง เค้าอยากไปกินเหล้ากับเพื่อนก็เรื่องของเค้า
เราจะไปเที่ยวผับกะเพื่อนก็เรื่องของเรา 555 เราก็อยากให้เค้ามีความสุขของเค้าเองบ้างเหมือนที่เรามีความสุขของเรา
ตอนนี้เรารู้ว่าสึกการติดแฟนเกินไปก็ไม่ดีนะ มันน่ารำคาญอะห่างกันบ้าง จะได้คิดถึงกันมากขึ้น
แฟนนะ ไม่ใช่นักโทษ ให้เค้าไปของเค้าบ้าง อย่าวุ่นวายกะเค้ามากเกินไป
ช่วงนึงเราเที่ยวต่างประเทศ 2อาทิตย์ เราไม่ไลน์คุยกะเค้าเลย (ปรกติเราจะไลน์ไปทักก่อนบ่อยๆ)
พอกลับมาเล่นโทรศัพย์อีกที เค้าไลน์มาเต็มเลย แต่เราอ่านและไม่ตอบอแกล้งให้เค้ากังวลใจเล่น555+ (ก็ก่อนหน้านี้เรากังวลมามากพอแล้วนิ)
จริงๆก็ไม่ได้อยากแกล้งหรอก แต่ไม่ค่อยมีเวลาเล่นโทรศัพย์ อยู่ต่างประเทศเนอะ เน็ตก็ไม่ค่อยมี อิอิอิ
อยากขอบคุณพันทิป ที่เป็นจุดเริ่มต้นให้เราได้มีชีวิตของเราเอง ไม่คิดมากและเฟ้อเจ้อเรื่องแฟนมากเกินไป 55
สรุปคือการที่เราได้ทำอย่างอื่นเพื่อตัวเอง มันไม่ได้ทำให้รักคนอื่นน้อยลง แต่มันทำให้เรารักตัวเองมาขึ้นและมีสติมากขึ้น
รู้สึกว่าเล่นพันทิปแล้วทำให้ไม่ฟุ้งเพ้อและคิดถึงแฟนน้อยลง (สำหรับคนคิดมากเหมือนเรา) :)
ว่าเค้าจะทำอะไร คิดอะไร และก็กังวลตลอดว่าเค้าจะยังรักเราอยู่ไหม
ทั้งที่เราก็รู้ว่าเค้าทำงานอยู่ แต่เราก็ชอบไลน์ไปกวนเค้าตลอด
พอเค้าไม่ตอบเราก็งอน และคิดไปต่างๆน่าๆว่าเค้ามีอีกคนหรือเปล่า
จนถึงจุดหนึ่งที่เราเริ่มรู้สึกว่าเราหมกหมุ่นมากเกินไปจนวันๆไม่ทำอะไร มะโนคิดถึงแต่แฟน เหมือนคนบ้า
เราเลยเข้าห้องสยามตามอ่านกระทู้และความคิดเห็นคนอื่นเกี่ยวกับความรัก
เนื่องจากเราเป็นคนนอกเราก็ย่อมมองเห็นปัญหาและทางแก้ของกระทู้นั้น(แต่ทีปัญหาของตัวเองทำไมได้ ชิ)
จนเราเจอหลายกระทู้ที่เหมือนกับปัญหาเราเอง อาจจะไม่ใช่แนวทางแก้ที่ดีที่สุด แต่ก็ได้ความคิดเห็นที่เป็นประโยชน์มากมาย
เราเริ่มสนุกกับการเล่นพันทิป เริ่มไปตามห้องต่างนอกจากห้องสยาม
ไปห้องก้นครัว บล็อกแก็ง เราก็ได้สูตรขนม จนเราฝึกทำเป็นได้หลายอย่าง จากคนที่ทำเป็นแต่ไข่เจียวก็ทำขนมได้เยอะแยะ แม้แต่แม่เรายังเอ่ยปากบอกให้เราไปเรียนด้านนี้ =_="
ไปห้องบลู ก็ทำให้อยากเที่ยวมากๆ searchหาที่เที่ยวที่กินและการเดินทางไปกะเพื่อนบ้างไปคนเดียวบ้าง บางทีถ้าไม่ไกลมากเราเลยขับรถไปเที่ยวคนเดียวโดยไม่ง้อแฟน(เพราะคุณเธอบ้างาน) ก็ได้ถ่ายรูปธรรมชาติสวยๆ ได้กินของแปลกๆ เริ่มสนุกกับการเที่ยวคนเดียวเพราะเรากำหนดทริปเอง ไม่ต้องคอยหรือกังวลกับคนที่ไปด้วย บางที่ก็พาพ่อแม่ไปเที่ยวด้วยก็สนุกแบบอบอุ่น และการไปเที่ยวทำให้เราพบอีกว่า เราชอบปั่นจักรยานมากๆ ยิ่งปั่นไปเจอธรรมชาติไปก็ยิ่งชอบ
ไปโต๊ะเครื่องแป้ง ก็ทำให้เรากลับมาดูแลตัวเองมากขึ้นได้ความรู้ และได้ประสบการ์ณ ทั้งที่พอกหน้า ครีม เครื่องสำอาง เราจัดเต็ม จากคนแต่งหน้าเห่ยๆก็แต่งได้สวยมากขึ้น เสื้อผ้านี้ซื้อทีเอาแบบใหม่ล่าสุดทั้งน้านนและซื้อแบบจัดเต็ม(ใช้เงินที่หาเองนะคะ ไม่ได้ขอแฟน) เริ่มไม่อยากกินของหวาน น้ำตาล แต่ก็ยังขี้เกียจออกกำลังกายอยู่ดี 55
เราเริ่มหาตัวเองเจอ เริ่มรู้ว่าตัวเองอยากทำอะไร และมีทางเดินของตัวเอง
เราก็ยังแทคแคร์แฟนเรานะซื้อของไปฝากบ้าง ทำขนมไปให้บ้าง แต่เราไม่มโนหรือฟุ้งเฟ้ออีกเลย
เราก็มีโลกของเรา เค้าก็มีโลก(ที่ทำงาน)ของเค้า ไปเที่ยวด้วยกันบ้างดูหนังฟังเพลง เค้าอยากไปกินเหล้ากับเพื่อนก็เรื่องของเค้า
เราจะไปเที่ยวผับกะเพื่อนก็เรื่องของเรา 555 เราก็อยากให้เค้ามีความสุขของเค้าเองบ้างเหมือนที่เรามีความสุขของเรา
ตอนนี้เรารู้ว่าสึกการติดแฟนเกินไปก็ไม่ดีนะ มันน่ารำคาญอะห่างกันบ้าง จะได้คิดถึงกันมากขึ้น
แฟนนะ ไม่ใช่นักโทษ ให้เค้าไปของเค้าบ้าง อย่าวุ่นวายกะเค้ามากเกินไป
ช่วงนึงเราเที่ยวต่างประเทศ 2อาทิตย์ เราไม่ไลน์คุยกะเค้าเลย (ปรกติเราจะไลน์ไปทักก่อนบ่อยๆ)
พอกลับมาเล่นโทรศัพย์อีกที เค้าไลน์มาเต็มเลย แต่เราอ่านและไม่ตอบอแกล้งให้เค้ากังวลใจเล่น555+ (ก็ก่อนหน้านี้เรากังวลมามากพอแล้วนิ)
จริงๆก็ไม่ได้อยากแกล้งหรอก แต่ไม่ค่อยมีเวลาเล่นโทรศัพย์ อยู่ต่างประเทศเนอะ เน็ตก็ไม่ค่อยมี อิอิอิ
อยากขอบคุณพันทิป ที่เป็นจุดเริ่มต้นให้เราได้มีชีวิตของเราเอง ไม่คิดมากและเฟ้อเจ้อเรื่องแฟนมากเกินไป 55
สรุปคือการที่เราได้ทำอย่างอื่นเพื่อตัวเอง มันไม่ได้ทำให้รักคนอื่นน้อยลง แต่มันทำให้เรารักตัวเองมาขึ้นและมีสติมากขึ้น