คือเราเป็นคนที่มีความคิดอย่างนี้ค่ะ
   พ่อ จะต้องเป็นที่พึ่งให้ลูก เสียสละ ปกป้องคุ้มครอง ไม่เอาเปรียบแม่ แต่ในความเป็นจริงมันไม่ใช่
   แม่ จะต้องเป็นผู้ที่มีเมตตา โอบอ้อมอารี สั่งสอนลูกด้วยกิริยาวาจาแช่มช้อย อดทน เป็นแม่ศรีเรือน แต่ความจริงมันไม่ใช่
   เพื่อนคือคนที่เราไว้ใจเชื่อใจได้ คุยกันปรึกษากันอย่างจริงใจ ไม่พูดลับหลัง แต่ความจริงมันไม่ใช่
   ผญ ต้องคู่ กับ ผช เท่านั้น แต่ความจริง คือ ไม่ใช่
   ผู้นำต้องเสียสละทำเพื่อส่วนรวม มีความรอบรู้ ลูกน้องพึ่งได้ มีความยุติธรรม แต่ความจริงมันไม่ใช่
   คือเราเป็นคนที่มีความคิดแบบนี้ พอความจริงมันไม่ใช่ เรารู้สึกว่าเราเป็นใครก็ไม่รู้ มาจากคนละโลกใช่ไหม มันเป็นความเชื่อที่ฝั่งหัวเราไปแล้ว เรารู้สึกเครียดที่เกิดความรู้สึกแบบนี้ บางครั้งเราก็ไม่อยากจะพูดคุยกับใครเลย มันแบบเหมือนตัวเองล่องลอยอยู่นอกโลก อาการทางจิตไหมค่ะแบบนี้