เมื่อทำตามคำสาบานไม่ได้ควรทำยังไงครับ+ขอคำแนะนำในการปฏิบัติธรรม

คือตอนเด็กๆอ่ะครับ ป.สี่ป.ห้าจำไม่ได้ ปัจจุบันก็จะจบมัธยมละครับแบบเราชอบคิดว่าที่ทำอยู่มันผิด แต่จริงๆมันเป็นธรรมชาติของทางโลก จริงๆนะครับ แบบคิดจริงๆ่อะว่ามันเป็นเรื่องร้ายแรงมาก ต้องเลิก ผมก็จะหักดิบด้วยวิธีการสาบานครับ หลายเรื่องด้วย แล้วช่วงนั้นก็ปฏิบัติธรรมอยู่ครับ แต่พอข้นมัธยมมาก็เลิกไปคะนองตามวัย ปัจจุบันเริ่มตั้งหลักชีวิตได้แล้ว ก็เริ่มกลับมาศึกษาธรรมอีกครั้ง คือตอนนั้นพอผมทำอะไรที่คิดว่าไม่ดีปุ้บ ฉันต้องหักดิบ สาบานซธว่าจะเลิก  ก็แบบสาบานแบบไม่มีพิธีครับ  แบบประมาณว่านอนๆอยู่ ประนมมือพูดแบบ สิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลายถ้าผมไม่......ขอให้....ประมาณนี้ครับ หลายครั้งมากมาย จนจำไม่ได้แล้ว ผมควรทำอย่างไรดีครับ มันเหมือนมีวิบากคอยตามเราอ่ะครับ แบบทำอะไรก็จะคิดถึงเรื่องพวกนี้ จนกลัวว่าสิ่งที่ทำจะไม่สำเร็จ พยายามนั่งสมาธิ สวดมนต์ จิตใจก็ยังไม่สงบครับ เพราะทถกเรื่องที่ทำไปเกิดจากความรู้เท่าไม่ถึงการณ์จริงๆ รู้เลยครับว่ากรรมมันเกิดกับตัวเราจริงๆ ไม่ต้องรอสิ่งศักดิ์สิทธิ์
   อีกเรื่องนึงครับ เวลาผมนั่งๆเล่นๆเงี้ย มีนิสัยชอบคิดอะไรพล่อยๆครับ แบบขอนู่นขอนี่ไปเรื่อย แต่แบบเหมือนมันไหลมาในจิตอ่ะครับ ขนาดตอนสวดมนต์ยังเป็นเลยครับ ผมควรแก้ไขอย่างไรดีครับ ไม่อยากสร้างกรรมใหม่
   ขอคำแนะนำในการปฏิบัติธรรมแต่แรกเริ่มเลยได้มั้ยครับ ทุกวันนี้ปฏิบัติเหมือนเรือไม่มีหางเสือ แยกคติพุทธไม่ออก บางทีก็หลงงมงายไปกับการดูดวงชะตา หรืออะไรแบบที่ไม่ใช่วิถีพุทธ ผมอยากเริ่มใหม่ตั้งแต่พื้นฐานเลยครับว่าควรจะปฏิบัติอย่างไรบ้าง ศึกษาจากอะไรดีครับ

ขอขอบคุณล่วงหน้าครับ