สวัสดีครับ…
กระทู้นี้ยาวหน่อยนะครับ ขอเกริ่นก่อนว่า เป็นคนที่หน้าตาธรรมดาๆ ตี๋ๆ จืดๆ เชยๆ ไม่ชอบแต่งตัวแบบเยอะๆ
ออกแนวเรียบร้อยมาตั้งแต่เด็ก ชอบเรียนหนังสือ ดูเนิร์ดๆ สวมแว่นตลอดเวลา
โปรไฟล์ก็ไม่ได้โดดเด่นหรือเตะตาอะไร ตอนนี้เรียนอยู่มหาวิทยาลัยนึงแถวสามย่านครับ
ผมเป็นเกย์ครับ ที่เคยคบกับแฟนมานานประมาณนึง (ประมาณ4-5ปี) ตอนนี้เลิกกันแล้วครับ
ก็อยู่คนเดียวมาตลอด โสดครับ
เรื่องของเรื่องก็มีอยู่ว่า..
ผมประสบปัญหาเรื่องความรักครับ ซึ่งรู้สึกว่าความคิดเรา มันทำให้เรื่องดังกล่าวมาทำร้ายจิตใจเราเอง อย่างแก้ไขไม่ได้
ศรัทธา เคารพในเรื่องความรักมากครับ ในเรื่อง sex ก็ไม่ได้ให้ความสำคัญอะไรมากมายครับ ชอบที่จะงุ๊งงิ๊งมุ๊งมิ๊งกับแฟน
เป็นคนติดแฟนมากครับ และให้ความสำคัญกับเรื่องคำพูดหรือความซื่อสัตย์ จริงใจ โดยเฉพาะในเรื่องความรักมากๆ
ไม่ทราบว่าตัวเองผิดปกหรือเปล่า ที่ไม่ได้ให้ความสำคัญกับเรื่อง sex เพราะไม่ได้ต้องการอะไรมาก
แค่ได้คุยกัน ก็มีความสุขแล้ว อีกประเด็นคือ รู้สึกหมกมุ่นความความรักเก่าๆแบบฝังหัว ฝังจิต ฝังใจ
ยังคงคิดเรื่องเรื่องราวความรักเก่าๆอยู่ตลอดเวลา แม้จะผ่านมาเนิ่นนานเป็นปีแล้ว
ปัจจุบันก็มีคนเข้ามาจีบบ้าง แต่ก็ยังไม่ได้ตกลงคบกับใครจริงจัง อาจเพราะเป็นคนละเอียด คิดซับซ้อนมาก คือ
1. คิดว่าผิดทั้งต่อตัวเอง ที่จะเริ่มคบกับคนใหม่ ทั้งๆที่ยังไม่ลืมคนเก่า
2. ผิดต่อคนรักใหม่ ที่อาจเผลอใจไปคิดถึงคนเก่า
3. ผิดต่อคนรักเก่า เพราะเคยให้คำมั่นสัญญาว่าจะรักกัน แม้เลิกร้างกันไปก็จะไม่มีใครใหม่
แต่ปัจจุบันแฟนเก่ากลับไปมีคนใหม่แล้ว เริ่มคบกันตั้งแต่ยังไม่เลิกกับเราเสียด้วยซ้ำไป
ย้อนความไปตั้งแต่ยังคบกัน เรากับเค้าทะเลาะกันบ่อย รักๆ เลิกๆ กันบ่อยครั้งมาก
เรามีอะไรต่างกันมากมาย และเหมือนจะเข้ากันไม่ได้ แต่ก็พยายามประคับประคองกันมาหลายปีดังกล่าวไว้แล้วข้างตัน
จนวันนึง เราพยายามเปลี่ยนตัวเอง จนเป็นอีกคนอย่างที่เค้าน่าจะพอใจ แต่เค้าก็ยังไม่พอใจ
ด้วยความที่เป็นคน sense ดีมาก รู้สึกว่าเค้าเปลี่ยนไป ต้องมีอะไรแน่ๆ จึงตัดใจบอกเลิกเค้า
และมารู้ทีหลังแบบมีหลักฐาน ว่าเค้าก็มีคนใหม่จริงๆ...
ผ่านเวลามาเนิ่นนาน เค้าเคยมาขอคบใหม่อีกครั้ง ถามเค้าไป เค้าก็บอกว่ายังไม่เลิกกับคนเก่า แต่ไม่รู้สถานะ
(แล้วจะมาคบเราเนี่ยนะ) ด้วยเหตุผลหลายประการที่ตกผลึก เราจึงปฏิเสธไป แม้จะรักมากเพียงใดก็ตาม
ตั้งแต่เลิกกันมา ก็รู้สึกแย่ไปหมด บางทีนั่งรถก็ร้องไห้ ฟังเพลงเศร้าก็ร้องไห้ รู้สึกจิตใจย่ำแย่ ขนาดที่ว่าอยากไปปรึกษาจิตแพทย์
เคยมีคนบอกว่า หากลืมไม่ได้ ก็ให้จดจำเรื่องดีๆเอาไว้ ก็ไม่ใช่เรื่องผิดอะไรนี่
แต่มันกลับทำไม่ได้เลยจริงๆ แม้จะพยายามหลายครั้งก็ตามที
ปัญหานี้มันเป็นความยุ่งยากในชีวิตมากๆ เป็นปัญหาใหญ่ที่สลัดทิ้งไม่ได้เลย พยายามหาหลายวิธี มันก็ช่วยให้ลืมเพียงแค่ช่วงเวลานึงเท่านั้น
หลังจากนั้น ก็กลับมาวนลูปคิดแบบเดิม...
ปล.ขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยนะครับ หากแท็กผิดห้อง
และขอบคุณ Pantip สำหรับพื้นที่ได้แสดงความรู้สึก และระบายอารมณ์ที่ติดค้างคาอยู่ในใจ ให้ใครหลายคน ที่แม้ไม่รู้จักกันได้รับฟัง ขอบคุณครับ
::: เป็นเกย์คนนึง ที่คิดว่าตัวเองผิดปกติ สับสนในห้วงปัญหาความรัก ที่หาทางออกไม่เจอ :::
กระทู้นี้ยาวหน่อยนะครับ ขอเกริ่นก่อนว่า เป็นคนที่หน้าตาธรรมดาๆ ตี๋ๆ จืดๆ เชยๆ ไม่ชอบแต่งตัวแบบเยอะๆ
ออกแนวเรียบร้อยมาตั้งแต่เด็ก ชอบเรียนหนังสือ ดูเนิร์ดๆ สวมแว่นตลอดเวลา
โปรไฟล์ก็ไม่ได้โดดเด่นหรือเตะตาอะไร ตอนนี้เรียนอยู่มหาวิทยาลัยนึงแถวสามย่านครับ
ผมเป็นเกย์ครับ ที่เคยคบกับแฟนมานานประมาณนึง (ประมาณ4-5ปี) ตอนนี้เลิกกันแล้วครับ
ก็อยู่คนเดียวมาตลอด โสดครับ
เรื่องของเรื่องก็มีอยู่ว่า..
ผมประสบปัญหาเรื่องความรักครับ ซึ่งรู้สึกว่าความคิดเรา มันทำให้เรื่องดังกล่าวมาทำร้ายจิตใจเราเอง อย่างแก้ไขไม่ได้
ศรัทธา เคารพในเรื่องความรักมากครับ ในเรื่อง sex ก็ไม่ได้ให้ความสำคัญอะไรมากมายครับ ชอบที่จะงุ๊งงิ๊งมุ๊งมิ๊งกับแฟน
เป็นคนติดแฟนมากครับ และให้ความสำคัญกับเรื่องคำพูดหรือความซื่อสัตย์ จริงใจ โดยเฉพาะในเรื่องความรักมากๆ
ไม่ทราบว่าตัวเองผิดปกหรือเปล่า ที่ไม่ได้ให้ความสำคัญกับเรื่อง sex เพราะไม่ได้ต้องการอะไรมาก
แค่ได้คุยกัน ก็มีความสุขแล้ว อีกประเด็นคือ รู้สึกหมกมุ่นความความรักเก่าๆแบบฝังหัว ฝังจิต ฝังใจ
ยังคงคิดเรื่องเรื่องราวความรักเก่าๆอยู่ตลอดเวลา แม้จะผ่านมาเนิ่นนานเป็นปีแล้ว
ปัจจุบันก็มีคนเข้ามาจีบบ้าง แต่ก็ยังไม่ได้ตกลงคบกับใครจริงจัง อาจเพราะเป็นคนละเอียด คิดซับซ้อนมาก คือ
1. คิดว่าผิดทั้งต่อตัวเอง ที่จะเริ่มคบกับคนใหม่ ทั้งๆที่ยังไม่ลืมคนเก่า
2. ผิดต่อคนรักใหม่ ที่อาจเผลอใจไปคิดถึงคนเก่า
3. ผิดต่อคนรักเก่า เพราะเคยให้คำมั่นสัญญาว่าจะรักกัน แม้เลิกร้างกันไปก็จะไม่มีใครใหม่
แต่ปัจจุบันแฟนเก่ากลับไปมีคนใหม่แล้ว เริ่มคบกันตั้งแต่ยังไม่เลิกกับเราเสียด้วยซ้ำไป
ย้อนความไปตั้งแต่ยังคบกัน เรากับเค้าทะเลาะกันบ่อย รักๆ เลิกๆ กันบ่อยครั้งมาก
เรามีอะไรต่างกันมากมาย และเหมือนจะเข้ากันไม่ได้ แต่ก็พยายามประคับประคองกันมาหลายปีดังกล่าวไว้แล้วข้างตัน
จนวันนึง เราพยายามเปลี่ยนตัวเอง จนเป็นอีกคนอย่างที่เค้าน่าจะพอใจ แต่เค้าก็ยังไม่พอใจ
ด้วยความที่เป็นคน sense ดีมาก รู้สึกว่าเค้าเปลี่ยนไป ต้องมีอะไรแน่ๆ จึงตัดใจบอกเลิกเค้า
และมารู้ทีหลังแบบมีหลักฐาน ว่าเค้าก็มีคนใหม่จริงๆ...
ผ่านเวลามาเนิ่นนาน เค้าเคยมาขอคบใหม่อีกครั้ง ถามเค้าไป เค้าก็บอกว่ายังไม่เลิกกับคนเก่า แต่ไม่รู้สถานะ
(แล้วจะมาคบเราเนี่ยนะ) ด้วยเหตุผลหลายประการที่ตกผลึก เราจึงปฏิเสธไป แม้จะรักมากเพียงใดก็ตาม
ตั้งแต่เลิกกันมา ก็รู้สึกแย่ไปหมด บางทีนั่งรถก็ร้องไห้ ฟังเพลงเศร้าก็ร้องไห้ รู้สึกจิตใจย่ำแย่ ขนาดที่ว่าอยากไปปรึกษาจิตแพทย์
เคยมีคนบอกว่า หากลืมไม่ได้ ก็ให้จดจำเรื่องดีๆเอาไว้ ก็ไม่ใช่เรื่องผิดอะไรนี่
แต่มันกลับทำไม่ได้เลยจริงๆ แม้จะพยายามหลายครั้งก็ตามที
ปัญหานี้มันเป็นความยุ่งยากในชีวิตมากๆ เป็นปัญหาใหญ่ที่สลัดทิ้งไม่ได้เลย พยายามหาหลายวิธี มันก็ช่วยให้ลืมเพียงแค่ช่วงเวลานึงเท่านั้น
หลังจากนั้น ก็กลับมาวนลูปคิดแบบเดิม...
ปล.ขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยนะครับ หากแท็กผิดห้อง
และขอบคุณ Pantip สำหรับพื้นที่ได้แสดงความรู้สึก และระบายอารมณ์ที่ติดค้างคาอยู่ในใจ ให้ใครหลายคน ที่แม้ไม่รู้จักกันได้รับฟัง ขอบคุณครับ