จงอย่าทำ ในสิ่งที่ไม่อยากให้คนอื่น ทำกับเรา

เมื่อเด็กบ้านนอกอย่างเราต้องมาทำงานในกรุงเทพเมื่อเรียนจบ มหาวิทยาลัยของเราก็อยู่ต่างหวัด แต่เราก็มีโอกาศมาเที่ยวกรุงเทพบ้างเป็นบางครั้ง และเมื่อเรียนจบก็ออกหางานที่กรุงเทพ... เราก็เริ่มทำงาน และต้องใช้บีทีเอส ทุกวัน ตอนแรกๆเราเองก็ยังไม่ชิน ไม่มีสกิลที่จะไปเบียดเสียดยัดตัวเองเข้าไปในรถไฟฟ้า จนผ่านไป 4 รอบเราก็ยังไม่ได้ขึ้น ก็ต้องปรับตัวไปเรื่อยๆ และต้องเจอกับคนที่ไม่ยืนต่อแถว มาแซงคนอื่น หรือพวกที่ยืนจ่อรอตรงลูกศรที่เขาไว้ให้คนลงก่อน... ในใจเราคิด คนพวกนี้นอกจากจะเห็นแก่ตัวไม่สนใจว่าใครจะมองยังไง ขอให้ตัวเขาได้ขึ้นรถเป็นพอ เขาจะไม่คิดบ้างเลยหรอว่าถ้ามีคนทำแบบนี้ในขณะที่เขากำลังยืนรออยู่เขาจะรู้สึกยังไง และพอเข้าไปในบีทีเอส ถึงสถานีที่คนอื่นเขาจะต้องลง พวกที่ยืนอยู่หน้าประตูก็ยืนขวางทางออกอยู่นั่นอ่ะ กลัวคนที่จะต้องขึ้นมาแย่งที่ตนเอง หากตัวเอง ออกไปจากรถเพื่อให้คนในรถได้ออก เราตั้งคำถามกับตัวเองทุกวัน ว่าถ้าเราต้องอยู่แบบนี้ใช้ชีวิตแบบนี้ทุกวันไปยันแก่ เราคงตรอมใจตายก่อน... เราเองก็ไม่ใช่คนดิบดีมาจากไหน แต่เราก็พอรู้ว่าอะไรควรไม่ควร และเราจะไม่มีวันทำตัวแบบพวกเขาเหล่านั้น มันเห็นแก่ตัวเกินไป บางคนเข้าใจว่ารีบ จึงต้องแย่งคนที่รอขึ้นก่อน แต่ขอถามก่อนทำไม คุณไม่เผื่อเวลา ต่อให้วันไหนเราเกิดตื่นสาย รู้แล้วว่าวันนี้เราต้องไปสายแน่ๆ เราก็จะไม่ไปแย่งคนที่เขายืนรอขึ้นก่อน เพราะนั่นมันความผิดของเราเอง มัวแต่นอนตื่นสาย จนไปทำงานไม่ทัน ก็ต้องรับกรรมไป เพราะเราจะไม่ทำในสิ่งที่ ไม่อยากให้คนอื่นทำกับเรา กับคนอื่น...