ผมอยากจะบ่นหน่อย
เนื่องจากในประเทศไทยมีห้างเปิดเยอะมาก เยอะแบบดอกเห็ด ใน กทม เดินไปไม่กี่ร้อยเมตรเจออีกห้างแล้ว
เราก็ใช้เวลาวันหยุดของเราและครอบครัวในการเดินห้างเป็นหลัก
มองดูแล้วปกติ ปกติมาก แต่มันแย่มากในความคิดผม
เพราะผมรู้สึกว่ามันไม่เกิดประโยชน์ โดยเฉพาะเยาวชน ที่ต้องใช้เวลาวันหยุดในครอบครัว ไปกับการเดินห้าง การกินของในห้าง การดูคนช๊อปปิ้งเสื้อผ้าของฟุ้มเฟือย
ทั้งๆที่สิ่งที่ถูกต้องคืออะไร
ทำไมเรามีพิพิธภัณฑ์น้อยมาก ย้ำ น้อยและเล็กมากด้วย รวมถึงสถานที่ที่ให้เด็กได้เรียนรู้จริงๆ
เท่านั้นไม่พอทำไมเราไม่ถูกฝึกให้รู้เรื่องพวกนี้เลย มันน้อยมาก ผมเคยพาเพื่อนที่มาจากเมืองจีนและญี่ปุ่นไปวัดพระแก้ว ผมเดินปติมากรรมฝาผนังเรื่องรามเกียรติ์ ผมเดินแล้วเล่าเรื่องในใจผมเล่าได้ไม่หมด เล่าได้แค่บางฉาก
หอศิลป์ทั้งหลาย นี้มันหอเก็บหอโชว์งานศิลปะทรงคุณค่า หรืองานโชว์ผลงานประกวดอย่างเดียว แย่ที่สุด คนที่มาชมกลับน้อยมากมีแต่เด็กที่เรียนมาทางสายนี้เข้ามาชม ทำไมคนส่วนมากไม่มาชม เด็กไม่มาชม
คุณรู้จักบ้านศิลปิน คลองบางหลวงไม
คุณรู้จักขันลงหินไม งานชิ้นนี้เหลือแค่ครอบครัวเดียวที่บางกอกน้อยทำ ซึ่งมันสวยงามมาก
บ้านจิม ทอมสัน บ้านทรงไทยกลางกรุง
ทำไมเลือกที่จะไม่ดูโจหลุย ทั้งๆที่เรายังไม่รู้จักหุ่นกระบอกเล็กเลย
ทำไมเด็กๆถึงไม่ได้ไปเที่ยวสถานที่พวกนี้
หรือถ้าเราไปกับเด็กๆทำไมเราอธิบายเด็กๆไม่ได้
หรือพิพิธภัณฑ์โรงงาน พวกนี้ถูกสร้างขึ้นมาให้เด็กๆและเราๆเรียนรู้การผลิต เทคโนโลยีการผลิตที่เราแถบไม่รู้เลย
เช่นโรงงานอิชิตัน
Dopon Thailand ที่จามจุรีสแคว
3M ที่รัชดา
พิพิธภัณฑ์ที่ศิริราช
ที่พวกนี้พวกเรารู้จักแน่นอน แต่ทำไมเราเลือกจะไปห้างก่อนในวันหยุด
ผมอยากแนะนำให้ทุกคนลองไป ลองพาครอบครัวไป สนับสนุนพวกเขา มากกว่าพาไปเดินห้าง สอนลูกทางอ้อมและทางตรงให้เป็นพวกวัตถุนิยม
เอาล่ะ ผมบ่นเสร็จแล้ว แนะนำที่เที่ยววันหยุดผมหน่อย
กระทู้ขอบ่น เรื่องสถานที่ใช้เวลาว่างในวันหยุดของชาวไทย
* กระทู้นี้สามารถใช้งานได้เฉพาะผู้ที่มี Link นี้เท่านั้นค่ะเนื่องจากในประเทศไทยมีห้างเปิดเยอะมาก เยอะแบบดอกเห็ด ใน กทม เดินไปไม่กี่ร้อยเมตรเจออีกห้างแล้ว
เราก็ใช้เวลาวันหยุดของเราและครอบครัวในการเดินห้างเป็นหลัก
มองดูแล้วปกติ ปกติมาก แต่มันแย่มากในความคิดผม
เพราะผมรู้สึกว่ามันไม่เกิดประโยชน์ โดยเฉพาะเยาวชน ที่ต้องใช้เวลาวันหยุดในครอบครัว ไปกับการเดินห้าง การกินของในห้าง การดูคนช๊อปปิ้งเสื้อผ้าของฟุ้มเฟือย
ทั้งๆที่สิ่งที่ถูกต้องคืออะไร
ทำไมเรามีพิพิธภัณฑ์น้อยมาก ย้ำ น้อยและเล็กมากด้วย รวมถึงสถานที่ที่ให้เด็กได้เรียนรู้จริงๆ
เท่านั้นไม่พอทำไมเราไม่ถูกฝึกให้รู้เรื่องพวกนี้เลย มันน้อยมาก ผมเคยพาเพื่อนที่มาจากเมืองจีนและญี่ปุ่นไปวัดพระแก้ว ผมเดินปติมากรรมฝาผนังเรื่องรามเกียรติ์ ผมเดินแล้วเล่าเรื่องในใจผมเล่าได้ไม่หมด เล่าได้แค่บางฉาก
หอศิลป์ทั้งหลาย นี้มันหอเก็บหอโชว์งานศิลปะทรงคุณค่า หรืองานโชว์ผลงานประกวดอย่างเดียว แย่ที่สุด คนที่มาชมกลับน้อยมากมีแต่เด็กที่เรียนมาทางสายนี้เข้ามาชม ทำไมคนส่วนมากไม่มาชม เด็กไม่มาชม
คุณรู้จักบ้านศิลปิน คลองบางหลวงไม
คุณรู้จักขันลงหินไม งานชิ้นนี้เหลือแค่ครอบครัวเดียวที่บางกอกน้อยทำ ซึ่งมันสวยงามมาก
บ้านจิม ทอมสัน บ้านทรงไทยกลางกรุง
ทำไมเลือกที่จะไม่ดูโจหลุย ทั้งๆที่เรายังไม่รู้จักหุ่นกระบอกเล็กเลย
ทำไมเด็กๆถึงไม่ได้ไปเที่ยวสถานที่พวกนี้
หรือถ้าเราไปกับเด็กๆทำไมเราอธิบายเด็กๆไม่ได้
หรือพิพิธภัณฑ์โรงงาน พวกนี้ถูกสร้างขึ้นมาให้เด็กๆและเราๆเรียนรู้การผลิต เทคโนโลยีการผลิตที่เราแถบไม่รู้เลย
เช่นโรงงานอิชิตัน
Dopon Thailand ที่จามจุรีสแคว
3M ที่รัชดา
พิพิธภัณฑ์ที่ศิริราช
ที่พวกนี้พวกเรารู้จักแน่นอน แต่ทำไมเราเลือกจะไปห้างก่อนในวันหยุด
ผมอยากแนะนำให้ทุกคนลองไป ลองพาครอบครัวไป สนับสนุนพวกเขา มากกว่าพาไปเดินห้าง สอนลูกทางอ้อมและทางตรงให้เป็นพวกวัตถุนิยม
เอาล่ะ ผมบ่นเสร็จแล้ว แนะนำที่เที่ยววันหยุดผมหน่อย