ใด ๆ ในโลกล้วนอนิจจัง....อย่าไปหวังกับแค่ความงามเพียงตาเห็น

อนิจจังนั่งมองเส้นก๋วยเตี๋ยว
เส้นขาวเพรียวนุ่มลิ้นกลิ่นหอมหวาน

แต่ตัดใจก้มหน้าลงมองอีกจาน

ข้าวราดแกงเปรี้ยวหวานกินให้ลง


           ผัดมาสวยน่ามองชวนให้หลง

ต้องนั่งปลงกับรสชาติไม่เอาไหน

อยากจะถามว่าคนทำเนี่ยเป็นใคร

ใส่อะไรลงไปชิมไหมคุณ

*/*/*/*/*
กลอนบทนี้สอนให้รู้ว่า
1.คนเราต้องรู้จักพอใจในสิ่งที่ตนมี
2.สิ่งที่ได้มาอาจไม่ใช่อย่างคาดหวัง แต่เสียตังค์แล้วก็จงกระเดือกให้หมดซะ

เขียนขึ้นมาเพราะอารมณ์รั่วชั่ววูบแต้ ๆ
เรื่องนี้เป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจริงค่ะ อิจฉาชามก๋วยเตี๋ยวของเพื่อน T_T