คงด้วยความที่ผมมีความเป็นตัวของตัวเองสูง รักอิสระ ไม่ชอบการผูกมัด ไม่ชอบคนที่ไม่มั่นใจในตัวเอง ไม่ห่วงตัวเอง ประชดประชัน เกลียดการถูกยุ่งเรื่องส่วนตัว(เว้นแต่บางเรื่องที่อยากระบาย) เกลียดการถูกตั้งแง่ตั้งคำถาม อยากทำอะไรก็ทำ อยากเฮฮาบ้าบอก็เป็น อยากจริงจรังกับงานก็ทำ อยากอยู่เฉย ๆ ก็อยู่ เที่ยวกะเพื่อนมั่ง เปลี่ยนเป็นนู่นนี่นั่นตลอด แล้วก็มีเวลาที่เราอยากมีไคร แล้วก็เจอคนนึงเราก็คุยกัน คบกัน แล้วก็อยู่ด้วยกันสักพัก แต่ผมรู้สึกว่าผมกำลังกลายร่างผมกำลังเป็นคนอื่นที่คอยเป็นตามเธอคิดเธอบอก สิ่งที่ขัดกับนิสัยผมมาก ๆ เช่น
เช็กโทรศัพตลอดเวลา โทรเข้าออกทุกเบอร์ ทั้งที่ผมแทบไม่เคยคุยกับไคร เฟซบุคว่าค้นหาชื่อไคร ส่องไคร กดไลค์ไครทั้งที่ผมไม่เคยคุยกับคนๆนั้น ก็ไปกดลบเพื่อน กดบล๊อคเพื่อนในเฟซผม แชทที่เคยคุยกับคนอื่น(ก่อนคบกัน) รูปแฟนเก่าที่ค้างอยู่ในโทรศัพท์ เวลาไปไหนถามหมด ตื่นตอนไหน ไปไหนมา ที่ไหนบ้าง ไปทำไม ทำอะไร ไปกับไคร กลับมาตอนไหน จนหลายครั้งมากที่ขี้เกียจตอบ เราก็ปัดไปบ้างก็กลายเป็นทะเลาะกัน เวลาที่ทะเลาะกันผมจะมาอยู่บ้านเงียบๆ ผมเบื่อการโวยวายแบบนี้กลายเป็นคิดว่าผมไปหาคนนู้นคนนี้ หลอกถามแบบมโนเองว่า มีคนเห็นผมอย่กับคนนั้น คนนี้ ทั้งที่ผมอยู่บ้าน จนผมอึกอัด ผมไม่ใช่แบบนี้ ไม่มีความเป็นส่วนตัว ความไว้ใจ การให้เกียรติซึ่งกันและกันเลย
ด้วยความที่ผมเที่ยวจนเบื่อแล้วก่อนจะมาคบกันเลยไม่ค่อยเที่ยวแล้ว แต่เธอก็ไปเที่ยวบ้างผมก็ไม่เคยว่าอะไร กลับตอนไหนก็แล้วแต่เพราะเข้าใจคนเที่ยว แต่พอผมไปกินเบียกับพี่บ้างเป็นปัญหาทะเลาะกัน
ผมเป็นคนที่อยากทำอะไรตอนไหนก็ทำ แต่มาบังคับให้ผมคนทำเลยทำตอนนั้นทั้งที่มันยังไม่ได้จำเป็นเร่งด่วนกลายเป็นพาลโกรธทะเลาะ จนผมไม่ไหวผมบอกเลิกผมก็เจอกับคำถามว่า
เธอไม่มีค่าหรอ
ที่ผ่านมาไม่มีค่าเลยหรอ
นายไม่มีหัวใจหรอ
นายเข้ามาในชีวิตแล้วอยู่ดี ๆ ก็ทิ้งกันหรอ
และด่าว่าต่าง ๆ นา ๆ รวมถึงพาลด่าไปถึงเพื่อนสนิทผม แฟนเก่าผมซึ่งไม่เคยมายุ่งเกี่ยวอะไรด้วยเลย ไม่ให้เกียติผมแล้วยังไม้ให้เกียรติคนอื่นอีก ซึ่งเป็นเรื่องที่ผมเกลียดเอามาก ๆ ถ้าภามว่ารักรึไม่ผมคงตอบว่าไม่รู้ อาจจะเป็นเมื่อก่อนรัก หรือเคยรู้สึกดี ส่วนตอนนี้มันเหมือนกับว่าเวลาที่เจอกันแล้วผมไม่ค่อยอยากคุยคือไม่ได้เกลียดน่ะแต่มันเหนื่อยล้าแล้ว
ประเด็นคือผมอยากกลับไปใช้ฃีวิตอิสระของผมคืน บ้าๆบอๆ เหมือนเดิมคืน ผมอึดอัดมาก ไม่เป็นตัวของตัวเอง ผมไม่มีอารมจะคิด จะทำงานหรือทำอะไรเลย ผมควรจะเลิกกับเธอมั้ย ผมจะเลิกกับเธอยังไง เพราะบอกเลิกไปเธอก็เข้ามาที่บ้านผมอยู่ดี ผมอาจจะพิมเข้าข้างตัวเองหรือมองแต่ในมุมตัวเองก็วิจารย์ได้ด่าได้ครับ
เลิกมั้ย เลิกยังไง ถ้าไม่ แล้วต้องทำยังไง
เช็กโทรศัพตลอดเวลา โทรเข้าออกทุกเบอร์ ทั้งที่ผมแทบไม่เคยคุยกับไคร เฟซบุคว่าค้นหาชื่อไคร ส่องไคร กดไลค์ไครทั้งที่ผมไม่เคยคุยกับคนๆนั้น ก็ไปกดลบเพื่อน กดบล๊อคเพื่อนในเฟซผม แชทที่เคยคุยกับคนอื่น(ก่อนคบกัน) รูปแฟนเก่าที่ค้างอยู่ในโทรศัพท์ เวลาไปไหนถามหมด ตื่นตอนไหน ไปไหนมา ที่ไหนบ้าง ไปทำไม ทำอะไร ไปกับไคร กลับมาตอนไหน จนหลายครั้งมากที่ขี้เกียจตอบ เราก็ปัดไปบ้างก็กลายเป็นทะเลาะกัน เวลาที่ทะเลาะกันผมจะมาอยู่บ้านเงียบๆ ผมเบื่อการโวยวายแบบนี้กลายเป็นคิดว่าผมไปหาคนนู้นคนนี้ หลอกถามแบบมโนเองว่า มีคนเห็นผมอย่กับคนนั้น คนนี้ ทั้งที่ผมอยู่บ้าน จนผมอึกอัด ผมไม่ใช่แบบนี้ ไม่มีความเป็นส่วนตัว ความไว้ใจ การให้เกียรติซึ่งกันและกันเลย
ด้วยความที่ผมเที่ยวจนเบื่อแล้วก่อนจะมาคบกันเลยไม่ค่อยเที่ยวแล้ว แต่เธอก็ไปเที่ยวบ้างผมก็ไม่เคยว่าอะไร กลับตอนไหนก็แล้วแต่เพราะเข้าใจคนเที่ยว แต่พอผมไปกินเบียกับพี่บ้างเป็นปัญหาทะเลาะกัน
ผมเป็นคนที่อยากทำอะไรตอนไหนก็ทำ แต่มาบังคับให้ผมคนทำเลยทำตอนนั้นทั้งที่มันยังไม่ได้จำเป็นเร่งด่วนกลายเป็นพาลโกรธทะเลาะ จนผมไม่ไหวผมบอกเลิกผมก็เจอกับคำถามว่า
เธอไม่มีค่าหรอ
ที่ผ่านมาไม่มีค่าเลยหรอ
นายไม่มีหัวใจหรอ
นายเข้ามาในชีวิตแล้วอยู่ดี ๆ ก็ทิ้งกันหรอ
และด่าว่าต่าง ๆ นา ๆ รวมถึงพาลด่าไปถึงเพื่อนสนิทผม แฟนเก่าผมซึ่งไม่เคยมายุ่งเกี่ยวอะไรด้วยเลย ไม่ให้เกียติผมแล้วยังไม้ให้เกียรติคนอื่นอีก ซึ่งเป็นเรื่องที่ผมเกลียดเอามาก ๆ ถ้าภามว่ารักรึไม่ผมคงตอบว่าไม่รู้ อาจจะเป็นเมื่อก่อนรัก หรือเคยรู้สึกดี ส่วนตอนนี้มันเหมือนกับว่าเวลาที่เจอกันแล้วผมไม่ค่อยอยากคุยคือไม่ได้เกลียดน่ะแต่มันเหนื่อยล้าแล้ว
ประเด็นคือผมอยากกลับไปใช้ฃีวิตอิสระของผมคืน บ้าๆบอๆ เหมือนเดิมคืน ผมอึดอัดมาก ไม่เป็นตัวของตัวเอง ผมไม่มีอารมจะคิด จะทำงานหรือทำอะไรเลย ผมควรจะเลิกกับเธอมั้ย ผมจะเลิกกับเธอยังไง เพราะบอกเลิกไปเธอก็เข้ามาที่บ้านผมอยู่ดี ผมอาจจะพิมเข้าข้างตัวเองหรือมองแต่ในมุมตัวเองก็วิจารย์ได้ด่าได้ครับ