ป้าบบบบบบบ....เสียงก้นที่โดนหลังเท้าสัมผัส
ทำให้เจ้าของก้น ถึงกับหัวพุ่งไปข้างหน้า
ทั้ง ๆ ที่ยังไม่ทันเงยหัวให้ตั้งฉากกับพื้นโลก
ก็ได้ยินเสียงสำทับตามมา
“ทีหลังอย่าเล่นขี้โกงอีก จำใส่หัวเอาไว้นะ ไอ้ด่าง”
ไอ้ด่าง รู้สึกเจ็บก้น แต่ก็ยังไม่เท่าเจ็บใจที่โดนเตะ
เจ็บใจที่โดนเตะ ก็ยังไม่แค้นใจเท่ากับโกงเขาไม่สำเร็จ
นั่นคือภาษิตประจำใจของ....ไอ้ด่าง
ที่ตอนเกิดมาก็ยังดี ๆ อยู่
แต่เป็นเพราะว่า ไปขโมยของเพื่อนแล้วกลัวถูกจับได้
เลยนำของที่เหลือไปเผา แล้วกลับโดนไฟลวกเป็นหย่อม ๆ
จนตัวลายกระดำกระด่าง
ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา เพื่อน ๆ ก็เรียกเขาว่า ไอ้ด่าง
และหลังจากการดำเนินชีวิตที่ ชอบเสี้ยม
ชอบยุยงให้เพื่อนแตกคอกัน เรื่อยมาจนเป็นนิสัยถาวร
เพื่อน ๆ จึงมีมติเป็นเอกฉันท์ว่า มันสมควรชื่อ ไอ้บ่าง มากกว่า
บ่าง เติบโตขึ้น พร้อม ๆ กับเริ่มสนใจการเมือง
และก็ได้มีโอกาสไปฟังปราศรัยที่สวนลุม แล้วกลับมาฟุ้งที่บ้าน
รู้น้อย แต่ชอบทำตัวเหมือนรู้มาก
ตอนฟังปราศรัยได้ที่ ก็ตาปรือ สลึมสลือ อ้าปากน้ำลายย้อย
แล้วก็...................หยด
จากนั้นก็จะค่อย ๆ เอียงลงไปทางด้านข้างอย่างช้า ๆ แต่มีสไตล์
คือจะเอียงลงไป ทั้ง ๆ ที่นั่งขัดตะหมาด
พร้อม ๆ กับเอามือจับปลายเท้าทั้งสองข้างเอาไว้
เอียงลงไปอย่างช้า ๆ ช้า ๆ พอได้ครึ่งทางแล้วก็.........หยุด
จากนั้นก็จะค่อย ๆ เอียงกลับขึ้นมาใหม่ พร้อม ๆ กับการสูดน้ำลายกลับ
ซึ่งเป็นการเอียงที่เป็นระบบ ผสมผสานกลมกลืนกันอย่างแนบเนียน
และจะเป็นเช่นนี้อยู่ 3-4 ครั้ง จนถึงครั้งสุดท้าย
บ่างก็เอียงลงไปอย่างรวดเร็ว แล้วก็หลับไปในที่สุด
เพื่อรอรุ่งอรุณของวันใหม่ จะได้กลับไปโม้ที่บ้าน
และที่นี่เอง คือจุดเริ่มต้นของนวนิยาย
บู๊ล้างผลาญ ระคนเศร้า เคล้าการเมือง ไม่ประเทืองปัญญา
“ดวงใจกับไอ้บ่าง...บ่าง.....บ่าง......บ่าง..........บ่าง”
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้โปรดติดตามตอนต่อไป ฉบับหน้า
++++++++++ ดวงใจกับไอ้บ่าง ++++++++++
ทำให้เจ้าของก้น ถึงกับหัวพุ่งไปข้างหน้า
ทั้ง ๆ ที่ยังไม่ทันเงยหัวให้ตั้งฉากกับพื้นโลก
ก็ได้ยินเสียงสำทับตามมา
“ทีหลังอย่าเล่นขี้โกงอีก จำใส่หัวเอาไว้นะ ไอ้ด่าง”
ไอ้ด่าง รู้สึกเจ็บก้น แต่ก็ยังไม่เท่าเจ็บใจที่โดนเตะ
เจ็บใจที่โดนเตะ ก็ยังไม่แค้นใจเท่ากับโกงเขาไม่สำเร็จ
นั่นคือภาษิตประจำใจของ....ไอ้ด่าง
ที่ตอนเกิดมาก็ยังดี ๆ อยู่
แต่เป็นเพราะว่า ไปขโมยของเพื่อนแล้วกลัวถูกจับได้
เลยนำของที่เหลือไปเผา แล้วกลับโดนไฟลวกเป็นหย่อม ๆ
จนตัวลายกระดำกระด่าง
ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา เพื่อน ๆ ก็เรียกเขาว่า ไอ้ด่าง
และหลังจากการดำเนินชีวิตที่ ชอบเสี้ยม
ชอบยุยงให้เพื่อนแตกคอกัน เรื่อยมาจนเป็นนิสัยถาวร
เพื่อน ๆ จึงมีมติเป็นเอกฉันท์ว่า มันสมควรชื่อ ไอ้บ่าง มากกว่า
บ่าง เติบโตขึ้น พร้อม ๆ กับเริ่มสนใจการเมือง
และก็ได้มีโอกาสไปฟังปราศรัยที่สวนลุม แล้วกลับมาฟุ้งที่บ้าน
รู้น้อย แต่ชอบทำตัวเหมือนรู้มาก
ตอนฟังปราศรัยได้ที่ ก็ตาปรือ สลึมสลือ อ้าปากน้ำลายย้อย
แล้วก็...................หยด
จากนั้นก็จะค่อย ๆ เอียงลงไปทางด้านข้างอย่างช้า ๆ แต่มีสไตล์
คือจะเอียงลงไป ทั้ง ๆ ที่นั่งขัดตะหมาด
พร้อม ๆ กับเอามือจับปลายเท้าทั้งสองข้างเอาไว้
เอียงลงไปอย่างช้า ๆ ช้า ๆ พอได้ครึ่งทางแล้วก็.........หยุด
จากนั้นก็จะค่อย ๆ เอียงกลับขึ้นมาใหม่ พร้อม ๆ กับการสูดน้ำลายกลับ
ซึ่งเป็นการเอียงที่เป็นระบบ ผสมผสานกลมกลืนกันอย่างแนบเนียน
และจะเป็นเช่นนี้อยู่ 3-4 ครั้ง จนถึงครั้งสุดท้าย
บ่างก็เอียงลงไปอย่างรวดเร็ว แล้วก็หลับไปในที่สุด
เพื่อรอรุ่งอรุณของวันใหม่ จะได้กลับไปโม้ที่บ้าน
และที่นี่เอง คือจุดเริ่มต้นของนวนิยาย
บู๊ล้างผลาญ ระคนเศร้า เคล้าการเมือง ไม่ประเทืองปัญญา
“ดวงใจกับไอ้บ่าง...บ่าง.....บ่าง......บ่าง..........บ่าง”
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้