มีความสงสัยค่ะ อยากถามทั้งคุณผู้ชายและคุณผู้หญิง เกี่ยวกับความคิดเรื่องการมีสัมพันธ์รักก่อนแต่งงาน
เราออกตัวก่อนนะคะว่ายังไม่เคยมีประสบการณ์ค่ะ แต่พอดีคุณแม่มีเรื่องเกี่ยวกับชีวิตรักสมัยที่คุณแม่ยังสาวมาเล่าให้ฟังอยู่เป็นพักๆ ว่าอดีต คุณแม่มีผู้ชายมาติดพันมาก (คุณแม่ไม่ใช่คนสวยเลิศ แต่เป็นคนที่มีเสน่ห์ ตาสวย ขาเพรียวงามค่ะ) และตอนที่คุณแม่มีแฟนคนแรกนั้น เป็นรักแรก (ที่ตอนนี้ก็ยังไม่ลืม) แล้วฝ่ายผู้ชายก็รักคุณแม่จริงๆค่ะ ฝ่ายชายเป็นคนหน้าตาดีถึงดีมาก ทำให้มีสาวๆเข้ามายุ่งด้วยเยอะ และคุณแม่ก็เป็นคนขี้หึง ดังนั้นตอนที่สองคนตกลงคบกัน ผู้ชายเขาก็ไม่ยุ่งกับคนอื่นเลย ไปมาหาสู่ที่บ้านคุณแม่ เข้าหาผู้ใหญ่ ได้ตามปกติดีค่ะ (คนที่บ้าน และเหล่าผองเพื่อนของคุณแม่รักผู้ชายคนนี้ทุกคนค่ะ)
คุณแม่ของเราค่อนข้างหวงตัว คือ จะไม่ยอมให้ถูกเนื้อต้องตัวกันกับเพศตรงข้าม ยกเว้นพี่ๆน้องๆกันเอง แบบ จับมือคุณแม่ก็ไม่อนุญาตค่ะ อย่าว่าแต่หอมแก้มหรือทำอะไรๆนอกเหนือไปจากนี้เลย ผู้ชายเขาก็ดีนะคะ เขาตามใจ ไม่ให้จับก็ไม่จับ ไม่ให้หอมก็ไม่ทำ ไม่มีฉวยโอกาสใดๆทั้งสิ้น ไม่ว่าจะอยุ่ต่อหน้าคนอื่น หรืออยู่ด้วยกันสองต่อสอง สุภาพบุรุษมากๆ
จุดพีคมาถึงตอนนี้ค่ะ ตอนที่มีคนมาบอกคุณแม่ว่าเห็นฝ่ายชายไปนั่งกอดจูบกับผู้หญิงอื่นในโรงหนัง......
คุณแม่บอกเลิกทันทีค่ะ โดยบอกเหตุผลว่ามีคนมาบอกว่าเธอนอกใจชั้น เธอทำแบบนี้กับชั้นได้ยังไง (อารมณ์มาเต็ม) ฝ่ายชายร้องไห้ และไม่ยอมเลิก แต่ก็ไม่ปฏิเสธว่าทำจริงๆ.....ก็คือเขายอมรับว่าทำ แต่เขาก็รักคุณแม่จริงๆ เขาไม่ได้คิดอะไรกับผู้หญิงคนนั้น
สุดท้ายก็เลิกกันแต่โดยดี คุณแม่ของเราก็ตาบวมไปกับรักแรกที่ไม่สมหวัง แล้วก็จำฝังใจสุดๆ เล่าเรื่องนี้ให้เราฟังเป็นหลายรอบ ตั้งแต่ประมาณสิบกว่าขวบยันตอนนี้จะสามสิบละ ^^'
หลังจากเลิกกัน เพื่อนๆและคนรู้จักของคุณแม่ก็ว่าคุณแม่นะคะ ว่าไม่ยุติธรรมกับผู้ชาย เพราะผู้ชายก็คือผู้ชาย มันมีอารมณ์แบบผู้ชายที่ต้องเเสดงอารมณ์รักด้วยการสัมผัส อย่างน้อยๆ ก็น่าจะให้มีการแตะต้องกันได้บ้าง จับมือได้บ้าง หรือหอมแก้มได้บ้าง เขาบอกว่า ถ้าไม่อยากให้มันไปทำกับคนอื่น แล้วคุณแม่จะยอมให้มันกอดจูบไหมล่ะ....คุณแม่ก็อึ้งนะคะ แต่ยังไงก็เลิกกันไปแล้ว แล้วคุณแม่ก็ทำใจไม่ได้ด้วยที่แฟนคนแรกของตัวเองไปทำแบบนั้นกับคนอื่น
จากเหตุการณ์ที่คุณแม่เจอมา ทำให้เรามานั่งคิด มโนไปว่าถ้าเราเป็นคุณแม่เมื่อสมัยก่อนนู้น แล้วเจอว่าแฟนของเราไปกอดจูบกับผู้หญิงอื่น เราจะอภัยให้เขาได้ไหม ถ้าเราเป็นฝ่ายที่ไม่ยอมให้เขาทำแบบนั้นกับเรา (เราเป็นเหมือนคุณแม่เลย คือจะไม่ชอบให้แฟนมาจับมือ หรือทำอะไรๆมากกว่านั้น เคยโดนฉวยโอกาสอยุ่ครั้งนึง โกรธมาก - ปัจจุบันเลิกกันไปแล้ว)
สำหรับเราเองนะคะ เราเป็นคนหัวเก่านิดๆ จะรู้สึกกระอักกระอ่วนใจที่จะต้องจับมือ หรือยอมให้เขามาหอมแก้ม หรือกอดเรา (ไม่ใช่ไม่รัก แต่แค่ไม่สบายใจที่ทำแบบนี้ ถึงจะไม่มีใครเห็น แต่ตัวเราเองก็เห็นนี่คะ) เรามีความคิดว่าของแบบนี้มันต้องแต่งงานกันก่อนถึงจะปล่อยตัวปล่อยใจได้ แต่เราก็เห็นแก่ตัวสุดๆค่ะ เพราะถึงเราไม่ยอม เราก็ไม่อยากให้เขาไปยุ่งกับคนอื่น มันคงยอกแสยงใจที่จะนึกภาพเวลาเขาไปทำอะไรๆกับคนอื่นอ่ะค่ะ สรุปว่าเราเลือกที่จะเลิกค่ะ เพราะทนไม่ได้จริงๆ
เราอยากถามเพื่อนๆว่า ผู้ชายเนี่ย เขามีลิมิตความต้องการของตัวเองไหมคะ ความอดทนอดกลั้นของเขาที่มีต่อผู้หญิงที่เขาบอกว่ารัก เขาจะสามารถอดทนรอไปจนกว่าเขาจะแต่งงานกับผู้หญิงได้ไหม หรือระหว่างทางก่อนไปถึงการแต่งงาน มันก็ต้องมีกันบ้างเรื่องกอดๆ จูบๆ แล้วถ้าผู้หญิงไม่ยอม มันมีจริงๆเหรอที่เขาจะสามารถไประบายอารมณ์กับคนอื่น แต่ปากก็บอกว่ารักเราจริงๆ (ก่อนแต่งงาน) แบบนี้มันเรียกว่านอกใจได้ไหมคะ หรือแค่นอกกาย (เรารู้สึกว่าสองอย่างนี้มันไปด้วยกัน^^')
ถ้าสาวๆเจอเหตุการณ์แบบคุณแม่ของเรา จะตัดสินใจยังไงคะ เลือกที่เลิก หรือเลือกที่จะให้อภัย เพราะเข้าใจและมั่นใจในตัวคนรักมากพอ
มาแชร์กันนะคะ อยากเห็นความคิดและมุมมองของทั้งหญิงและชายเลยค่ะ ^^
เลือกที่จะเลิก หรือให้อภัยดี
เราออกตัวก่อนนะคะว่ายังไม่เคยมีประสบการณ์ค่ะ แต่พอดีคุณแม่มีเรื่องเกี่ยวกับชีวิตรักสมัยที่คุณแม่ยังสาวมาเล่าให้ฟังอยู่เป็นพักๆ ว่าอดีต คุณแม่มีผู้ชายมาติดพันมาก (คุณแม่ไม่ใช่คนสวยเลิศ แต่เป็นคนที่มีเสน่ห์ ตาสวย ขาเพรียวงามค่ะ) และตอนที่คุณแม่มีแฟนคนแรกนั้น เป็นรักแรก (ที่ตอนนี้ก็ยังไม่ลืม) แล้วฝ่ายผู้ชายก็รักคุณแม่จริงๆค่ะ ฝ่ายชายเป็นคนหน้าตาดีถึงดีมาก ทำให้มีสาวๆเข้ามายุ่งด้วยเยอะ และคุณแม่ก็เป็นคนขี้หึง ดังนั้นตอนที่สองคนตกลงคบกัน ผู้ชายเขาก็ไม่ยุ่งกับคนอื่นเลย ไปมาหาสู่ที่บ้านคุณแม่ เข้าหาผู้ใหญ่ ได้ตามปกติดีค่ะ (คนที่บ้าน และเหล่าผองเพื่อนของคุณแม่รักผู้ชายคนนี้ทุกคนค่ะ)
คุณแม่ของเราค่อนข้างหวงตัว คือ จะไม่ยอมให้ถูกเนื้อต้องตัวกันกับเพศตรงข้าม ยกเว้นพี่ๆน้องๆกันเอง แบบ จับมือคุณแม่ก็ไม่อนุญาตค่ะ อย่าว่าแต่หอมแก้มหรือทำอะไรๆนอกเหนือไปจากนี้เลย ผู้ชายเขาก็ดีนะคะ เขาตามใจ ไม่ให้จับก็ไม่จับ ไม่ให้หอมก็ไม่ทำ ไม่มีฉวยโอกาสใดๆทั้งสิ้น ไม่ว่าจะอยุ่ต่อหน้าคนอื่น หรืออยู่ด้วยกันสองต่อสอง สุภาพบุรุษมากๆ
จุดพีคมาถึงตอนนี้ค่ะ ตอนที่มีคนมาบอกคุณแม่ว่าเห็นฝ่ายชายไปนั่งกอดจูบกับผู้หญิงอื่นในโรงหนัง......
คุณแม่บอกเลิกทันทีค่ะ โดยบอกเหตุผลว่ามีคนมาบอกว่าเธอนอกใจชั้น เธอทำแบบนี้กับชั้นได้ยังไง (อารมณ์มาเต็ม) ฝ่ายชายร้องไห้ และไม่ยอมเลิก แต่ก็ไม่ปฏิเสธว่าทำจริงๆ.....ก็คือเขายอมรับว่าทำ แต่เขาก็รักคุณแม่จริงๆ เขาไม่ได้คิดอะไรกับผู้หญิงคนนั้น
สุดท้ายก็เลิกกันแต่โดยดี คุณแม่ของเราก็ตาบวมไปกับรักแรกที่ไม่สมหวัง แล้วก็จำฝังใจสุดๆ เล่าเรื่องนี้ให้เราฟังเป็นหลายรอบ ตั้งแต่ประมาณสิบกว่าขวบยันตอนนี้จะสามสิบละ ^^'
หลังจากเลิกกัน เพื่อนๆและคนรู้จักของคุณแม่ก็ว่าคุณแม่นะคะ ว่าไม่ยุติธรรมกับผู้ชาย เพราะผู้ชายก็คือผู้ชาย มันมีอารมณ์แบบผู้ชายที่ต้องเเสดงอารมณ์รักด้วยการสัมผัส อย่างน้อยๆ ก็น่าจะให้มีการแตะต้องกันได้บ้าง จับมือได้บ้าง หรือหอมแก้มได้บ้าง เขาบอกว่า ถ้าไม่อยากให้มันไปทำกับคนอื่น แล้วคุณแม่จะยอมให้มันกอดจูบไหมล่ะ....คุณแม่ก็อึ้งนะคะ แต่ยังไงก็เลิกกันไปแล้ว แล้วคุณแม่ก็ทำใจไม่ได้ด้วยที่แฟนคนแรกของตัวเองไปทำแบบนั้นกับคนอื่น
จากเหตุการณ์ที่คุณแม่เจอมา ทำให้เรามานั่งคิด มโนไปว่าถ้าเราเป็นคุณแม่เมื่อสมัยก่อนนู้น แล้วเจอว่าแฟนของเราไปกอดจูบกับผู้หญิงอื่น เราจะอภัยให้เขาได้ไหม ถ้าเราเป็นฝ่ายที่ไม่ยอมให้เขาทำแบบนั้นกับเรา (เราเป็นเหมือนคุณแม่เลย คือจะไม่ชอบให้แฟนมาจับมือ หรือทำอะไรๆมากกว่านั้น เคยโดนฉวยโอกาสอยุ่ครั้งนึง โกรธมาก - ปัจจุบันเลิกกันไปแล้ว)
สำหรับเราเองนะคะ เราเป็นคนหัวเก่านิดๆ จะรู้สึกกระอักกระอ่วนใจที่จะต้องจับมือ หรือยอมให้เขามาหอมแก้ม หรือกอดเรา (ไม่ใช่ไม่รัก แต่แค่ไม่สบายใจที่ทำแบบนี้ ถึงจะไม่มีใครเห็น แต่ตัวเราเองก็เห็นนี่คะ) เรามีความคิดว่าของแบบนี้มันต้องแต่งงานกันก่อนถึงจะปล่อยตัวปล่อยใจได้ แต่เราก็เห็นแก่ตัวสุดๆค่ะ เพราะถึงเราไม่ยอม เราก็ไม่อยากให้เขาไปยุ่งกับคนอื่น มันคงยอกแสยงใจที่จะนึกภาพเวลาเขาไปทำอะไรๆกับคนอื่นอ่ะค่ะ สรุปว่าเราเลือกที่จะเลิกค่ะ เพราะทนไม่ได้จริงๆ
เราอยากถามเพื่อนๆว่า ผู้ชายเนี่ย เขามีลิมิตความต้องการของตัวเองไหมคะ ความอดทนอดกลั้นของเขาที่มีต่อผู้หญิงที่เขาบอกว่ารัก เขาจะสามารถอดทนรอไปจนกว่าเขาจะแต่งงานกับผู้หญิงได้ไหม หรือระหว่างทางก่อนไปถึงการแต่งงาน มันก็ต้องมีกันบ้างเรื่องกอดๆ จูบๆ แล้วถ้าผู้หญิงไม่ยอม มันมีจริงๆเหรอที่เขาจะสามารถไประบายอารมณ์กับคนอื่น แต่ปากก็บอกว่ารักเราจริงๆ (ก่อนแต่งงาน) แบบนี้มันเรียกว่านอกใจได้ไหมคะ หรือแค่นอกกาย (เรารู้สึกว่าสองอย่างนี้มันไปด้วยกัน^^')
ถ้าสาวๆเจอเหตุการณ์แบบคุณแม่ของเรา จะตัดสินใจยังไงคะ เลือกที่เลิก หรือเลือกที่จะให้อภัย เพราะเข้าใจและมั่นใจในตัวคนรักมากพอ
มาแชร์กันนะคะ อยากเห็นความคิดและมุมมองของทั้งหญิงและชายเลยค่ะ ^^