สวัสดีค่ะ ชาวพันทิปทุกคน
ดิฉันเป็นวัยรุ่นคนหนึ่งที่ต้องการคำปรึกษาค่ะ ดิฉันอายุ 15 ปีอาศัยอยู่กับพ่อของตัวเอง ดิฉันรู้มาตั้งแต่ตอนเด็กๆ แล้วละค่ะว่าพ่อเป็นคนเจ้าชู้ คบผู้หญิงไม่ซ้ำหน้า แต่พอนานวันเข้าวันก็เริ่มหนักข้อขึ้น จนเลิกกับแม่ค่ะ หลังจากที่เลิกกับแม่ ดิฉันตัดสินใจ อาศัยอยู่กับพ่อและญาติๆ ส่วนแม่ (ที่เป็นคนแต่งงานเข้าบ้าน) ก็ย้ายออกไป ซึ่งดิฉันก็ยังติดต่อกับแม่อยู่เนื่องๆ
ตอนที่พ่อกับแม่เลิกกันใหม่ๆ ดิฉันรู้สึกเหมือนมันว่างเปล่าไปหมด (พ่อกับแม่เลิกกันตอนดิฉันอยู่ป.5) จำได้ว่าขังตัวเองอยู่ในห้องค่ะ จนพ่อแนะนำผู้หญิงคนหนึ่งให้ดิฉันรู้จัก เธอมีศักดิ์เป็นแม่เลี้ยงของดิฉันค่ะ ดิฉันก็ด้วยความที่เป็นเด็ก เหมือนจะโดนแย่งความรักไปเพราะเป็นคนที่ติดพ่อมากๆ ตอนพ่อติดผู้หญิงใหม่ๆ ก็ร้องไห้งอแงทุกวัน จะหาพ่อลูกเดียว
นั้นคือครั้งแรกที่ดิฉันรู้สึกว่ามันว่างเปล่าค่ะ เหมือนชีวิตมันไร้จุดหมาย อยากจะตายไปซะสิ้นๆไป
แต่เวลามันก็ผ่านมาจนดิฉันจะอายุได้ 15 ปีค่ะ
พ่อติดผู้หญิงใหม่อีกแล้วค่ะ คือดิฉันรู้มาตั้งนานแล้ว แต่พี่ (แม่เลี้ยง) เค้าไม่รู้ เพราะพ่อทำงานอยู่คนละจังหวัดกับที่พี่เค้าอยู่ค่ะ ดิฉันก็ไม่เคยห้ามปรามอะไรพ่อ (อันนี้ยอมรับค่ะว่าผิด) เพราะรู้ว่าอะไรยังไง ดิฉันอาศัยอยู่กับป้าที่สติไม่ค่อยครอบค่ะแต่ไม่ได้ถึงขั้นลำบาก เพราะฐานะทางบ้านที่ปานกลางอยู่แล้ว พ่อจะกลับบ้านดึก หรือไม่กลับ หรืออาจะกลับเช้า ดิฉันเริ่มหันมาติดห้องค่ะ หมกตัวอยู่แต่ในห้อง ไม่ไปไหน
จ.-ศ. พ่อทำงานค่ะ ส.-อา. พ่อจะไปเรียนค่ะ ดิฉันกลับพ่อจึงไม่ค่อยได้คุยกัน
ฉันจะดีใจมากๆ ค่ะ ถ้าวันไหนพ่อกลับบ้านไว แต่มันก็ไม่มีโอกาสเวลากลับมาจากโรงเรียนก็จะชะเง้อมองว่ารถพ่อกลับมายัง ? พ่อเหนื่อยมั้ย ?
พอวันหยุดที่พ่อไม่ได้ไปทำงานหรือเรียน ก็จะไปหาภรรยาใหม่ค่ะ หรือไม่ก็ไปหาเด็กคนนั้นคนนี้ ดิฉันก็รู้ค่ะ ทุกครั้งก็จะได้รับไลน์แต่ว่า "พ่อไม่อยู่ ตังค์อยู่ในห้องพ่อ" หรือไม่ก็ "พ่อไม่ว่าง ตังค์อยู่ในบัญชีโอนให้แล้ว"
ด้วยสาเหตุนี้เองที่ทำให้หนูอยู่คนเดียวไปไหนมาไหนคนเดียวได้ กลับบ้านสี่ห้าทุ่มได้พ่อรู้ค่ะ แต่ไม่ว่าง แค่บอกว่า "อืม" หรือ "รีบไปรีบกลับ" ดิฉันไม่ได้ไปเที่ยวนะค่ะ แค่อาจจะไปแอบนั่งเล่นตามสวนสาธารณะบ้าง
ทุกๆครั้ง ดิฉันก็บอกพ่อได้แค่ว่า "พ่อจ้า หนูไม่ว่านะที่พ่อทำอะไร เพราะพ่อโตแล้วนะ พ่อควรรู้แล้วว่าจะต้องทำอะไร"
ฉันเชื่อค่ะ ว่า พ่อรักดิฉันมาก และดิฉันก็รักพ่อมากจนขนาดที่กล้าพูดได้ว่ายอมตายแทนได้
จนวันหนึ่งค่ะ มีผู้หญิงคนหนึ่งมาเล่าเรื่องพ่อให้ดิฉันฟัง ซึ่ง.. เธอคือกิ้กของพ่ออีกคนค่ะ
เธอบอกว่า "หนูฟังพี่นะ พ่อของหนูนะเค้าไม่ธรรมดา เค้าโกหกเก่ง อย่าไปเชื่อนะ พี่ขอร้องอย่าไปเชื่อเค้า พี่ก็รักหนูแบบน้องอีกคนนะค่ะ"
ดิฉันก็ไม่อะไร
แล้วมาเมื่อวานนี้ค่ะ ดิฉันแอบร้องไห้ในห้องของตัวเอง แม่โทรมาหาดิฉันค่ะ ดิฉันจึงเล่าเรื่องนี้ให้ฟัง แม่เลยบอกว่า "ทนอีกนิดหนึ่งนะลูก ใกล้แล้ว แล้วไปอยู่กรุงเทพมั้ย หนูจะย้ายมาอยู่กับแม่มั้ย" "พ่อเค้าไม่ดีเลยนะ ทั้งๆที่บอกว่าจะไม่ให้ลูกเป็นไรแท้ๆ ยังยัดเยียดปมด้อยให้อีก" "จำไว้นะ ถ้าวันหนึ่งไม่มีใครยังไงก็มีแม่"
ดิฉันเลยร้องไห้ทั้งคืนเลยค่ะ เจอหน้าพ่อก็ไม่อยากพูด พ่อบอกจะซื้อนั้นนี้ให้ดิฉันก็ ปฏิเสธทุกอย่าง ตังค์ไปโรงเรียนก็ไม่เอาค่ะ ใช้ตังค์ที่ตัวเองหามาได้ในช่วงหยุดวันแม่แทน
ดิฉันกลัวค่ะ กลัวว่าถ้าพูดกับพ่อแล้วจะใจอ่อน ไม่ยอมโกรธเรื่องต่างๆ นาๆ อีก ดิฉันกลัวตัวเองไม่ชอบหรือเกลียดพ่อตัวเอง ทั้งๆที่ผ่านมาไม่เคยนึกชังหรือเกลียด ดิฉันรู้สึกอยากจะบ้ามากเลยค่ะ ดิฉันไม่อยากให้พ่อเข้าใกล้ ไม่อยากให้แตะ
ตอนนี้รู้สึกเกลียดความรู้สึกตัวเองมากค่ะ
คืออยากรู้มากค่ะ ว่าทำยังไงถึงจะหายจากแบบนี้ซะที ดิฉันไม่มีอะไรยึดเหนี่ยวจิตใจได้ดีกว่าพ่อแล้วค่ะ..
#ตอนนึ้ซึมเศร้ามากค่ะ
#ภาษาไม่แตกฉานยังไงขอโทษด้วยนะ พึ่งตั้งกระทู้ ไม่รู้จะจับต้นชนปลายยังไงดี
#ขอบคุณค่ะ
รู้สึกจิตตกและไม่ชอบพ่อตัวเองค่ะ #ขอคำปรึกษา+ระบาย
ดิฉันเป็นวัยรุ่นคนหนึ่งที่ต้องการคำปรึกษาค่ะ ดิฉันอายุ 15 ปีอาศัยอยู่กับพ่อของตัวเอง ดิฉันรู้มาตั้งแต่ตอนเด็กๆ แล้วละค่ะว่าพ่อเป็นคนเจ้าชู้ คบผู้หญิงไม่ซ้ำหน้า แต่พอนานวันเข้าวันก็เริ่มหนักข้อขึ้น จนเลิกกับแม่ค่ะ หลังจากที่เลิกกับแม่ ดิฉันตัดสินใจ อาศัยอยู่กับพ่อและญาติๆ ส่วนแม่ (ที่เป็นคนแต่งงานเข้าบ้าน) ก็ย้ายออกไป ซึ่งดิฉันก็ยังติดต่อกับแม่อยู่เนื่องๆ
ตอนที่พ่อกับแม่เลิกกันใหม่ๆ ดิฉันรู้สึกเหมือนมันว่างเปล่าไปหมด (พ่อกับแม่เลิกกันตอนดิฉันอยู่ป.5) จำได้ว่าขังตัวเองอยู่ในห้องค่ะ จนพ่อแนะนำผู้หญิงคนหนึ่งให้ดิฉันรู้จัก เธอมีศักดิ์เป็นแม่เลี้ยงของดิฉันค่ะ ดิฉันก็ด้วยความที่เป็นเด็ก เหมือนจะโดนแย่งความรักไปเพราะเป็นคนที่ติดพ่อมากๆ ตอนพ่อติดผู้หญิงใหม่ๆ ก็ร้องไห้งอแงทุกวัน จะหาพ่อลูกเดียว
นั้นคือครั้งแรกที่ดิฉันรู้สึกว่ามันว่างเปล่าค่ะ เหมือนชีวิตมันไร้จุดหมาย อยากจะตายไปซะสิ้นๆไป
แต่เวลามันก็ผ่านมาจนดิฉันจะอายุได้ 15 ปีค่ะ
พ่อติดผู้หญิงใหม่อีกแล้วค่ะ คือดิฉันรู้มาตั้งนานแล้ว แต่พี่ (แม่เลี้ยง) เค้าไม่รู้ เพราะพ่อทำงานอยู่คนละจังหวัดกับที่พี่เค้าอยู่ค่ะ ดิฉันก็ไม่เคยห้ามปรามอะไรพ่อ (อันนี้ยอมรับค่ะว่าผิด) เพราะรู้ว่าอะไรยังไง ดิฉันอาศัยอยู่กับป้าที่สติไม่ค่อยครอบค่ะแต่ไม่ได้ถึงขั้นลำบาก เพราะฐานะทางบ้านที่ปานกลางอยู่แล้ว พ่อจะกลับบ้านดึก หรือไม่กลับ หรืออาจะกลับเช้า ดิฉันเริ่มหันมาติดห้องค่ะ หมกตัวอยู่แต่ในห้อง ไม่ไปไหน
จ.-ศ. พ่อทำงานค่ะ ส.-อา. พ่อจะไปเรียนค่ะ ดิฉันกลับพ่อจึงไม่ค่อยได้คุยกัน
ฉันจะดีใจมากๆ ค่ะ ถ้าวันไหนพ่อกลับบ้านไว แต่มันก็ไม่มีโอกาสเวลากลับมาจากโรงเรียนก็จะชะเง้อมองว่ารถพ่อกลับมายัง ? พ่อเหนื่อยมั้ย ?
พอวันหยุดที่พ่อไม่ได้ไปทำงานหรือเรียน ก็จะไปหาภรรยาใหม่ค่ะ หรือไม่ก็ไปหาเด็กคนนั้นคนนี้ ดิฉันก็รู้ค่ะ ทุกครั้งก็จะได้รับไลน์แต่ว่า "พ่อไม่อยู่ ตังค์อยู่ในห้องพ่อ" หรือไม่ก็ "พ่อไม่ว่าง ตังค์อยู่ในบัญชีโอนให้แล้ว"
ด้วยสาเหตุนี้เองที่ทำให้หนูอยู่คนเดียวไปไหนมาไหนคนเดียวได้ กลับบ้านสี่ห้าทุ่มได้พ่อรู้ค่ะ แต่ไม่ว่าง แค่บอกว่า "อืม" หรือ "รีบไปรีบกลับ" ดิฉันไม่ได้ไปเที่ยวนะค่ะ แค่อาจจะไปแอบนั่งเล่นตามสวนสาธารณะบ้าง
ทุกๆครั้ง ดิฉันก็บอกพ่อได้แค่ว่า "พ่อจ้า หนูไม่ว่านะที่พ่อทำอะไร เพราะพ่อโตแล้วนะ พ่อควรรู้แล้วว่าจะต้องทำอะไร"
ฉันเชื่อค่ะ ว่า พ่อรักดิฉันมาก และดิฉันก็รักพ่อมากจนขนาดที่กล้าพูดได้ว่ายอมตายแทนได้
จนวันหนึ่งค่ะ มีผู้หญิงคนหนึ่งมาเล่าเรื่องพ่อให้ดิฉันฟัง ซึ่ง.. เธอคือกิ้กของพ่ออีกคนค่ะ
เธอบอกว่า "หนูฟังพี่นะ พ่อของหนูนะเค้าไม่ธรรมดา เค้าโกหกเก่ง อย่าไปเชื่อนะ พี่ขอร้องอย่าไปเชื่อเค้า พี่ก็รักหนูแบบน้องอีกคนนะค่ะ"
ดิฉันก็ไม่อะไร
แล้วมาเมื่อวานนี้ค่ะ ดิฉันแอบร้องไห้ในห้องของตัวเอง แม่โทรมาหาดิฉันค่ะ ดิฉันจึงเล่าเรื่องนี้ให้ฟัง แม่เลยบอกว่า "ทนอีกนิดหนึ่งนะลูก ใกล้แล้ว แล้วไปอยู่กรุงเทพมั้ย หนูจะย้ายมาอยู่กับแม่มั้ย" "พ่อเค้าไม่ดีเลยนะ ทั้งๆที่บอกว่าจะไม่ให้ลูกเป็นไรแท้ๆ ยังยัดเยียดปมด้อยให้อีก" "จำไว้นะ ถ้าวันหนึ่งไม่มีใครยังไงก็มีแม่"
ดิฉันเลยร้องไห้ทั้งคืนเลยค่ะ เจอหน้าพ่อก็ไม่อยากพูด พ่อบอกจะซื้อนั้นนี้ให้ดิฉันก็ ปฏิเสธทุกอย่าง ตังค์ไปโรงเรียนก็ไม่เอาค่ะ ใช้ตังค์ที่ตัวเองหามาได้ในช่วงหยุดวันแม่แทน
ดิฉันกลัวค่ะ กลัวว่าถ้าพูดกับพ่อแล้วจะใจอ่อน ไม่ยอมโกรธเรื่องต่างๆ นาๆ อีก ดิฉันกลัวตัวเองไม่ชอบหรือเกลียดพ่อตัวเอง ทั้งๆที่ผ่านมาไม่เคยนึกชังหรือเกลียด ดิฉันรู้สึกอยากจะบ้ามากเลยค่ะ ดิฉันไม่อยากให้พ่อเข้าใกล้ ไม่อยากให้แตะ
ตอนนี้รู้สึกเกลียดความรู้สึกตัวเองมากค่ะ
คืออยากรู้มากค่ะ ว่าทำยังไงถึงจะหายจากแบบนี้ซะที ดิฉันไม่มีอะไรยึดเหนี่ยวจิตใจได้ดีกว่าพ่อแล้วค่ะ..
#ตอนนึ้ซึมเศร้ามากค่ะ
#ภาษาไม่แตกฉานยังไงขอโทษด้วยนะ พึ่งตั้งกระทู้ ไม่รู้จะจับต้นชนปลายยังไงดี
#ขอบคุณค่ะ