สวัสดีครับ ผมมีเรื่องที่อยากจะเล่าให้เพื่อนๆฟัง เป็นเรื่องที่ผมไม่เคยเล่าให้ใครฟัง
เริ่มเลยละกัน !!!
เรื่องราวที่เกิดขึ้น มันเกิดขึ้นเมื่อ12ปีก่อน ผมได้เข้าเรียน ปวช. ที่โรงเรียนแห่งนึงในกรุงเทพฯ เข้าไปแรกๆ ก็ได้รู้จักเพื่อนใหม่เยอะแยะไปหมด แต่มีผู้หญิงอยู่คนนึงที่ผมรู้สึกถูกใจ และอยากรู้จัก แต่ผมเป็นคนขี้อายและดูเหมือนหยิ่งๆ. แต่รู้ถ้ารู้จักกันแล้ว ผมเป็นปากหมา ขี้แกล้ง แต่จริงใจกับเพื่อนๆ ทุกคน เธอเรียนห้องเดียวกับผมนี้หละครับ ต้องบอกก่อนว่าตอนปี1 จะเรียนรวมๆ กัน แต่พอปี2 จะเป็นการเลือกสาขาที่ตัวเองชอบ กลุ่มผมกับกลุ่มของเธอไม่เคยทำความรู้จักกัน เพราะอย่างว่าหละครับผู้ชายผู้หญิงจะเข้าหากันยาก แต่พอผมรู้ตัวอีกทีก็รู้จักกันแล้ว ทุกคนก็น่าจะรู้กันอยู่นะครับว่า ถ้าชอบใครก็แกล้งคนนั้นบ่อยๆ เพื่อจะได้คุยกันได้ทะเลาะกัน มันคือความสุข จริงไหม?? พอได้ขึ้นปี 2 เราได้เรียนสาขาเดียวกัน ห้องเดียวกัน พอเรียนด้วยกันมาเรื่อยๆ ผมกับกลุ่มเธอก็สนิทกันรวมทั้งเธอด้วย ผมเป็นคนปากหมา พูดอะไรตรงๆ เลยชกต่อยกะเธออยู่บ่อยๆ (แบบเล่นกัน) ลืมบอกไปว่าเธอเป็นคนห้าวๆ ตัวดำๆ จนเพื่อนในห้องเชียร์ให้เป็นแฟนกัน แซวกันทุกวัน ถามว่าผมคิดไหม ผมคิดแน่นอน แต่ตัวเธอเองคงยังสับสน พอขึ้นปี3 ผมรวบรวมความกล้า และคิดว่าคงถึงเวลาที่จะบอกความรู้สึกที่เก็บไว้นาน3 ปีให้เธอได้รับรู้เสียที.
เย็นวันนึงในกลางสัปดาห์ ผมนั่งรวบรวมคำพูด เหตุผล และความรู้สึกที่ผ่านมา เพื่อจะได้บอกให้เธอฟังให้วันนี้ ผมตัดสินใจโทรไปหา :
(หยาบนิดนึงนะครับ)
เธอ: เออว่าไง
ผม: เออ ทำไรอยู่
เธอ: ก็นั่งๆ นอนๆ
ผม: เออกูมีเรื่องอยากจะบอก
เธอ: อืม ว่ามาดิ ซีเรียสไหม ?
ผม : อาจจะ
เธอ: อืมๆ
ผม : แป้ง(นามสมุมติ) กูว่ากูรักวะ
เธอเงียบไปประมาณ 3นาทีน่าจะได้ แล้วเธอก็ตอบมาว่า
เธอ: มิงอำกุละ
จากนั้นก็ไม่มีเสียงพูดใดๆ จากทั้งผมและเธอ จริงๆคำที่ผมรวบรวมมา ผมลืมไปหมด คงเหลือเพียงแค่ รัก หลังจากนั้นผมก็ได้พูดต่อ
ผม: กุคิดว่ากุรักมิงตั้งแต่วันแรกที่ได้เจอกันนะ เหมือนถูกชะตา มันอธิบายไมถูก กุไม่รู้นะเว้ยว่ามิงจะคิดยังไง แต่กุอยากจะบอกความรู้สึกเฉยๆ
เธอ: ......... มันคงเป็นไปไม่ได้หรอก มิงกะกุมันมีกำแพงสูงๆที่เรียกว่าเพื่อน !!! อยู่
*********** เดี๋ยวมาต่อนะครับหาอะไรกินแปบครับ
เพื่อน !! สะ-นิท
เริ่มเลยละกัน !!!
เรื่องราวที่เกิดขึ้น มันเกิดขึ้นเมื่อ12ปีก่อน ผมได้เข้าเรียน ปวช. ที่โรงเรียนแห่งนึงในกรุงเทพฯ เข้าไปแรกๆ ก็ได้รู้จักเพื่อนใหม่เยอะแยะไปหมด แต่มีผู้หญิงอยู่คนนึงที่ผมรู้สึกถูกใจ และอยากรู้จัก แต่ผมเป็นคนขี้อายและดูเหมือนหยิ่งๆ. แต่รู้ถ้ารู้จักกันแล้ว ผมเป็นปากหมา ขี้แกล้ง แต่จริงใจกับเพื่อนๆ ทุกคน เธอเรียนห้องเดียวกับผมนี้หละครับ ต้องบอกก่อนว่าตอนปี1 จะเรียนรวมๆ กัน แต่พอปี2 จะเป็นการเลือกสาขาที่ตัวเองชอบ กลุ่มผมกับกลุ่มของเธอไม่เคยทำความรู้จักกัน เพราะอย่างว่าหละครับผู้ชายผู้หญิงจะเข้าหากันยาก แต่พอผมรู้ตัวอีกทีก็รู้จักกันแล้ว ทุกคนก็น่าจะรู้กันอยู่นะครับว่า ถ้าชอบใครก็แกล้งคนนั้นบ่อยๆ เพื่อจะได้คุยกันได้ทะเลาะกัน มันคือความสุข จริงไหม?? พอได้ขึ้นปี 2 เราได้เรียนสาขาเดียวกัน ห้องเดียวกัน พอเรียนด้วยกันมาเรื่อยๆ ผมกับกลุ่มเธอก็สนิทกันรวมทั้งเธอด้วย ผมเป็นคนปากหมา พูดอะไรตรงๆ เลยชกต่อยกะเธออยู่บ่อยๆ (แบบเล่นกัน) ลืมบอกไปว่าเธอเป็นคนห้าวๆ ตัวดำๆ จนเพื่อนในห้องเชียร์ให้เป็นแฟนกัน แซวกันทุกวัน ถามว่าผมคิดไหม ผมคิดแน่นอน แต่ตัวเธอเองคงยังสับสน พอขึ้นปี3 ผมรวบรวมความกล้า และคิดว่าคงถึงเวลาที่จะบอกความรู้สึกที่เก็บไว้นาน3 ปีให้เธอได้รับรู้เสียที.
เย็นวันนึงในกลางสัปดาห์ ผมนั่งรวบรวมคำพูด เหตุผล และความรู้สึกที่ผ่านมา เพื่อจะได้บอกให้เธอฟังให้วันนี้ ผมตัดสินใจโทรไปหา :
(หยาบนิดนึงนะครับ)
เธอ: เออว่าไง
ผม: เออ ทำไรอยู่
เธอ: ก็นั่งๆ นอนๆ
ผม: เออกูมีเรื่องอยากจะบอก
เธอ: อืม ว่ามาดิ ซีเรียสไหม ?
ผม : อาจจะ
เธอ: อืมๆ
ผม : แป้ง(นามสมุมติ) กูว่ากูรักวะ
เธอเงียบไปประมาณ 3นาทีน่าจะได้ แล้วเธอก็ตอบมาว่า
เธอ: มิงอำกุละ
จากนั้นก็ไม่มีเสียงพูดใดๆ จากทั้งผมและเธอ จริงๆคำที่ผมรวบรวมมา ผมลืมไปหมด คงเหลือเพียงแค่ รัก หลังจากนั้นผมก็ได้พูดต่อ
ผม: กุคิดว่ากุรักมิงตั้งแต่วันแรกที่ได้เจอกันนะ เหมือนถูกชะตา มันอธิบายไมถูก กุไม่รู้นะเว้ยว่ามิงจะคิดยังไง แต่กุอยากจะบอกความรู้สึกเฉยๆ
เธอ: ......... มันคงเป็นไปไม่ได้หรอก มิงกะกุมันมีกำแพงสูงๆที่เรียกว่าเพื่อน !!! อยู่
*********** เดี๋ยวมาต่อนะครับหาอะไรกินแปบครับ