วันนี้ไปดู ฝากไว้ในกายเธอ รอบ 15.40 น. โรง6 ที่นั่ง H12-13 ที่เมเจอร์สุขุมวิทครับ ขอบอกก่อนว่าปกติจะไปดูรอบกลางวันที่พารากอน ไม่เคยเจอเหตุการณ์แบบนี้เลย จะดูที่นี่เฉพาะรอบดึกๆเท่านั้น แต่เรื่องนี้อยากดูจึงไปดูกับแฟนครับ โดยไม่ทันได้คิดว่าเป็นวันหยุด เด็กคงเยอะ
เริ่มเลยก็คือเข้าไปในโรงหนังดูตัวอย่างหนัง โฆษณา และเพลงสรรเสริญจบละ ก็คิดว่าดีจริงๆ ทั้งแถวมีแค่ผมกะแฟนแค่สองคน พอคิดเสร็จมีกลุ่มเด็กเข้ามานั่งตั้งแต่ถัดจากผมไปจนกระทั่งสุดแถว H14-22 ก็คือทั้งแถวแต่เว้นสองที่ของผมกะแฟนแค่นั้นเอง และดูเหมือนจะมีบางคนต้องไปนั่งอีกแถวเพราะที่นั่งไม่พออีกด้วย สรุปคือมากันเยอะมากๆ พอเริ่มเข้ามาก็เริ่มพูดกันครับ กรูจะนั่งนี่ ที่นั่งนู่นนี่อยู่ไหนวะ เฮ้ยไม่เอาๆ กรูกลัว สักพัก ผมก็คิดนั่งเสร็จมันคงเงียบ มันยังไม่เงียบครับ ยังพูดกันต่อไปเรื่อยๆ ไม่ใช่การกระซิบด้วย มันคือการพูดกันด้วยโทนเสียงปกติ ประหนึ่งว่าทั้งโรงมีแต่กลุ่มพวกมัน และพูดทุกตอนทั้งตอนหนังเงียบมากๆ และตอนมีเสียงปกติ ตอนที่ต้องใช้อารมณ์ดูไม่ใช่ฉากตลกก็หัวเราะกันมาลั่นโรง ผมกับแฟนก็หันไปมองพวกเค้า มีคนในกลุ่มบางคนก็เห็นละว่ามอง คิดว่าคงจะเตือนเพื่อนมันบ้าง แต่เปล่าเลย มันยิ่งชวนกันคุย มีแกล้งหลอกผีกันอีกด้วย ผมเริ่มเห็นแฟนหงุดหงิดละ ก็เลยชวนแฟนย้ายแถวนั่งไปนั่งข้างล่างอีกดีป่ะ แฟนก็กำลังคิดเหมือนกัน เลยย้ายไปนั่งถัดไปหนึ่งแถวคือแถว I
ณ ตอนนั้นผมไม่ได้คิดว่ามันจะรู้ตัวละหยุดแล้ว มันยิ่งพูดกันเหมือนยิ่งได้ใจ หลังๆเพื่อนที่นั่งแถว I เริ่มพูดกันเพิ่มด้วย ผมคิดว่าจะออกไปบอกพนง.ให้เข้ามาเตือน แต่แฟนผมไวกว่า เค้าบอกผมแค่ว่าเดี๋ยวมา ละลุกออกไปเลย สักพักแฟนก็กลับเข้ามาดูหนังต่อ เหตุการณ์ดำเนินไปเหมือนเดิม แฟนบอกให้ผมออกไปบอกพี่พนง.อีกรอบละกัน ผมเลยลุกออกไป กำลังจะลงบันไดเลื่อนมีพนง.ชายสองคนขึ้นมาพอดีเลยบอกให้เข้าช่วยเข้าไปดู รู้ตัวเองว่าตอนนั้นเสียงสั่นมือสั่นมากๆ โกรธ หงุดหงิด ถ้าพนง.ไม่จัดการหรือจัดการอะไรไม่ได้ผมคงจะจัดการเอง
พอพนง.เดินเข้ามาผมบอกว่าพี่ยืนรอฟังตรงนี้ก่อนละกัน ไม่รู้เค้าจะพูดกันอีกรึเปล่า ผมกลับมานั่งสักพักนึงก็เริ่มพูดกันเหมือนเดิม ด้วยเสียงดังปกติ ผมก็เห็นพนง.เดินมาเตือนเด็กแถว H และเห็นอีเด็กแถว I หันไปมอง แสดงว่าพวกแมร่งคงรู้ตัวกันบ้างละ หลังจากนั้นได้ผลครับ เริ่มคุยกันแบบกระซิบแล้ว แต่ไม่ได้หยุดคุย พอมาท้ายๆเรื่อง ก็เริ่มใช้โทนเสียงปกติอีกครั้งจนจบเรื่อง ก็มีเสียงเพื่อนเค้าบางคนพูดขึ้นมานะ ว่าเฮ้ยเงียบๆ กรูจะดูหนัง แต่ก็ไม่เห็นหยุดคุยกัน
เหตุการณ์ดังกล่าวนี้ผมไม่รู้จะโทษใครดี ตัวเด็ก พ่อแม่เด็กหรือทางโรงหนังเลย แต่คิดว่าสองอย่างหลังไม่ได้มีส่วนมากมาย ยอมรับว่าพาลเอง พาลแม้กระทั่งพนง.ว่าทำไมไปตามครั้งแรกละยังไม่แก้ไข สิ่งที่ควรแก้ไขโดยเร็วที่สุดคือตัวเด็กพวกนั้นครับ ทำตัวน่ารังเกียจมากๆ แต่ก็รู้สึกขอบคุณที่ไปตามอีกครั้งละยังเข้ามาจัดการให้ ผมดูหนังรู้แค่เรื่องราวในหนัง แต่ไม่ได้รับรู้ถึงอารมณ์หนังเลยครับ
อยากฝากให้คนที่ผ่านมาเจอกระทู้นี้รู้ไว้ว่าอย่าไปทำแบบนี้ที่ไหน มันน่าเกลียด ผมเรียนมหาวิทยาลัยอยู่ เพิ่งผ่านวัยมัธยมมาปีสองปีเอง พยายามจะเข้าใจเด็กกลุ่มนี้ แต่ทำใจเข้าใจไม่ได้จริงๆ เพราะตอนผมอยู่มัธยมผมก็ไม่เคยทำแบบนี้กับเพื่อนๆเหมือนกัน ผมไม่ได้บอกว่าตัวเองดีมาจากไหนหรอกนะ แต่อยากรู้ว่าเด็กกลุ่มนี้เค้าเติบโตมาแบบไหนถึงได้เป็นคนแบบนี้ ได้รับการอบรมมารยาทต่อสังคมบ้างหรือเปล่า ทั้งหมดที่พูดมายอมรับว่ายังหัวเสียกับเรื่องนี้อยู่ ขอบคุณที่อ่านมาถึงตรงนี้ครับ พิมพ์มาซะยาวเลย พยายามจะเล่าโดยไม่ใช้อารมณ์ แต่หลังๆก็แอบเหวี่ยงเหมือนกัน
ไปดู ฝากไว้ในกายเธอ ที่เมเจอร์สุขุมวิท เจอผีเด็กเปรตครับ
เริ่มเลยก็คือเข้าไปในโรงหนังดูตัวอย่างหนัง โฆษณา และเพลงสรรเสริญจบละ ก็คิดว่าดีจริงๆ ทั้งแถวมีแค่ผมกะแฟนแค่สองคน พอคิดเสร็จมีกลุ่มเด็กเข้ามานั่งตั้งแต่ถัดจากผมไปจนกระทั่งสุดแถว H14-22 ก็คือทั้งแถวแต่เว้นสองที่ของผมกะแฟนแค่นั้นเอง และดูเหมือนจะมีบางคนต้องไปนั่งอีกแถวเพราะที่นั่งไม่พออีกด้วย สรุปคือมากันเยอะมากๆ พอเริ่มเข้ามาก็เริ่มพูดกันครับ กรูจะนั่งนี่ ที่นั่งนู่นนี่อยู่ไหนวะ เฮ้ยไม่เอาๆ กรูกลัว สักพัก ผมก็คิดนั่งเสร็จมันคงเงียบ มันยังไม่เงียบครับ ยังพูดกันต่อไปเรื่อยๆ ไม่ใช่การกระซิบด้วย มันคือการพูดกันด้วยโทนเสียงปกติ ประหนึ่งว่าทั้งโรงมีแต่กลุ่มพวกมัน และพูดทุกตอนทั้งตอนหนังเงียบมากๆ และตอนมีเสียงปกติ ตอนที่ต้องใช้อารมณ์ดูไม่ใช่ฉากตลกก็หัวเราะกันมาลั่นโรง ผมกับแฟนก็หันไปมองพวกเค้า มีคนในกลุ่มบางคนก็เห็นละว่ามอง คิดว่าคงจะเตือนเพื่อนมันบ้าง แต่เปล่าเลย มันยิ่งชวนกันคุย มีแกล้งหลอกผีกันอีกด้วย ผมเริ่มเห็นแฟนหงุดหงิดละ ก็เลยชวนแฟนย้ายแถวนั่งไปนั่งข้างล่างอีกดีป่ะ แฟนก็กำลังคิดเหมือนกัน เลยย้ายไปนั่งถัดไปหนึ่งแถวคือแถว I
ณ ตอนนั้นผมไม่ได้คิดว่ามันจะรู้ตัวละหยุดแล้ว มันยิ่งพูดกันเหมือนยิ่งได้ใจ หลังๆเพื่อนที่นั่งแถว I เริ่มพูดกันเพิ่มด้วย ผมคิดว่าจะออกไปบอกพนง.ให้เข้ามาเตือน แต่แฟนผมไวกว่า เค้าบอกผมแค่ว่าเดี๋ยวมา ละลุกออกไปเลย สักพักแฟนก็กลับเข้ามาดูหนังต่อ เหตุการณ์ดำเนินไปเหมือนเดิม แฟนบอกให้ผมออกไปบอกพี่พนง.อีกรอบละกัน ผมเลยลุกออกไป กำลังจะลงบันไดเลื่อนมีพนง.ชายสองคนขึ้นมาพอดีเลยบอกให้เข้าช่วยเข้าไปดู รู้ตัวเองว่าตอนนั้นเสียงสั่นมือสั่นมากๆ โกรธ หงุดหงิด ถ้าพนง.ไม่จัดการหรือจัดการอะไรไม่ได้ผมคงจะจัดการเอง
พอพนง.เดินเข้ามาผมบอกว่าพี่ยืนรอฟังตรงนี้ก่อนละกัน ไม่รู้เค้าจะพูดกันอีกรึเปล่า ผมกลับมานั่งสักพักนึงก็เริ่มพูดกันเหมือนเดิม ด้วยเสียงดังปกติ ผมก็เห็นพนง.เดินมาเตือนเด็กแถว H และเห็นอีเด็กแถว I หันไปมอง แสดงว่าพวกแมร่งคงรู้ตัวกันบ้างละ หลังจากนั้นได้ผลครับ เริ่มคุยกันแบบกระซิบแล้ว แต่ไม่ได้หยุดคุย พอมาท้ายๆเรื่อง ก็เริ่มใช้โทนเสียงปกติอีกครั้งจนจบเรื่อง ก็มีเสียงเพื่อนเค้าบางคนพูดขึ้นมานะ ว่าเฮ้ยเงียบๆ กรูจะดูหนัง แต่ก็ไม่เห็นหยุดคุยกัน
เหตุการณ์ดังกล่าวนี้ผมไม่รู้จะโทษใครดี ตัวเด็ก พ่อแม่เด็กหรือทางโรงหนังเลย แต่คิดว่าสองอย่างหลังไม่ได้มีส่วนมากมาย ยอมรับว่าพาลเอง พาลแม้กระทั่งพนง.ว่าทำไมไปตามครั้งแรกละยังไม่แก้ไข สิ่งที่ควรแก้ไขโดยเร็วที่สุดคือตัวเด็กพวกนั้นครับ ทำตัวน่ารังเกียจมากๆ แต่ก็รู้สึกขอบคุณที่ไปตามอีกครั้งละยังเข้ามาจัดการให้ ผมดูหนังรู้แค่เรื่องราวในหนัง แต่ไม่ได้รับรู้ถึงอารมณ์หนังเลยครับ
อยากฝากให้คนที่ผ่านมาเจอกระทู้นี้รู้ไว้ว่าอย่าไปทำแบบนี้ที่ไหน มันน่าเกลียด ผมเรียนมหาวิทยาลัยอยู่ เพิ่งผ่านวัยมัธยมมาปีสองปีเอง พยายามจะเข้าใจเด็กกลุ่มนี้ แต่ทำใจเข้าใจไม่ได้จริงๆ เพราะตอนผมอยู่มัธยมผมก็ไม่เคยทำแบบนี้กับเพื่อนๆเหมือนกัน ผมไม่ได้บอกว่าตัวเองดีมาจากไหนหรอกนะ แต่อยากรู้ว่าเด็กกลุ่มนี้เค้าเติบโตมาแบบไหนถึงได้เป็นคนแบบนี้ ได้รับการอบรมมารยาทต่อสังคมบ้างหรือเปล่า ทั้งหมดที่พูดมายอมรับว่ายังหัวเสียกับเรื่องนี้อยู่ ขอบคุณที่อ่านมาถึงตรงนี้ครับ พิมพ์มาซะยาวเลย พยายามจะเล่าโดยไม่ใช้อารมณ์ แต่หลังๆก็แอบเหวี่ยงเหมือนกัน