อัดอั้นตันใจกับพยาบาลที่คุณพ่อนอนรักษาตัวอยู่

คือโมโหมากจนยากจะร้องให้ไม่รู้จะระบายออกมายังงัย เลยมาลงในนี้ปกติเราอยู่ในอาชีพบริการคนเราไม่ใช่คนหน้าตายิ้มแย้มแต่เราก็ทำดีที่สุดสำหรับลูกค้า  ตอนนี้เรารู้สึกแย่มากเราโกรธ แต่ทำอะไรไม่ได้ เพราะพ่อยังต้องนอนให้มันดูแลอีกหลายวัน เรากลัวมันจะทำพ่อเราเจ็บกว่าเดิม เรากลัวแม้แต่มันจะอ่านพันทิปแล้วเรื่องมันจะแย่กว่าเดิม ปกติรู้สึกเฉยๆกับเรื่องราวคนไข้กับพยาบาลล รู้สึกเห็นใจเพื่อนสนิทที่เป็นพยายาลเมื่อมันบอกว่ามันเหนื่อย มันมีปัญหากับเพื่อนร่วมงาน แต่ตอนนี้เราต้องทนทั้งที่ไม่ใช่คนยอมคนเพราะอาชีพนี้มันเกี่ยวกับความเจ็บความตาย แม่เราเดินมาบอกว่าอย่าไปทำอะไรเค้าเเล้วเค้าจะรู้สึกผิดเอง มันจะจริงหรอ ละเลยไม่ใส่ใจถ้าไม่ใช่เพราะความพยายามตาม พ่อคงแย่กว่านี้ ทำมัยถึงคิดว่าตัวเองถูก เพราะเราไม่ใช่พยาบาลหรอ เราเลยผิด ทั้งที่คุณผิดแต่คุณตอบกับปากแต่ไม่ดูด้วยตาไม่ได้อยู่ไกล้คนไข้ ถ้าเรามีเรื่องต้องการความช่วยเหลือคือต้องนั่งรอคุณมาตามที่คุณต้องการเท่านั้นสินะ พยายามทำหน้าเฉยๆแต่เป็นคนหน้าเหวี่ยง พุธโธอยากตบปากมัน ธัมโมขอให้พ่อแม่มุงโดนแบบนี้บ้าง