มาเวิ่นเว้อกันค่ะ EP 304

พรุ่งนี้ไม่มีเรียน ค่อยยังชั่ว ใช้เวลาเคลียร์งานและไปดูร้านขายของด้วยตัวเอง

จริงๆ  กลับมาตั้งนานแล้ว ตั้งแต่ 5 โมงครึ่ง แต่ต้องเซ็งกับไฟดับ เป็นชั่วโมง คือระ กับการที่ฝนตกทุกครั้งต้องไฟดับ WTF หัวกล้วยเอ๊ย

ดีนะมาแล้ว ถ้าไม่มาจะเหวี่ยงละ   น้องหมาที่บ้านก็กลัว เราก็หงุดหงิดไปด้วย  


ปริญญาโทใบที่ 2 จะเปิดวันที่ 23 นี้แล้ว แต่ต้องไปเข้าค่ายของที่เรียนในวันที่ 16 นั่งรถบัสด้วย อืม ของมหาลัยเหรอ สภาพคงโอเคมั้ง

มีความหลังฝังใจกับ field trip แบบไม่ค่อย ok เท่าไร

ตอนประถม ช่วงนั้นน่าจะสัก ป.5 โรงเรียนพาไปพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำ ขาไปเฉยๆ ขากลับนี่สิหนักเลย เพราะหลังจากดูเสร็จก็กลับ
ทานข้าวในรถนี่ละ ข้าวกล่อง และเราจะแบบไม่ชอบทานอะไรในรถ โดยเฉพาะรถเหม็นๆ กลิ่นแอร์กลิ่นน้ำมันอะไรแบบนี้ แต่คุณครูมามอง เลยต้องทาน ทานเสร็จ ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง ได้เรื่องเลยจ้า แหวะเลอะเบาะรถเลย เพื่อนห่างกันเป็นร้อยเมตรแบบพร้อมเพรียง โดนดุซ้ำอีก เฮ้อ ก็บังคับให้หนูทานเองนี่คะ

จริงๆ แล้วตอนเด็กๆ เมารถง่ายด้วยละ  นั่งรถข้ามฝั่งจากบ้านเก่าแถวหลักสี่ ไปหาคุณป้าที่สุขสวัสดิ์ พระประแดง ลงจากรถปุ๊บอาเจียนปุ๊บ ซะงั้นเลย

โตมาไม่ค่อยเลย เว้นแต่เวลารถขึ้นเขา เหวโค้งเยอะๆ จะมึนนิดนึง พอไหว แต่ก็ไม่กล้าทานมื้อหนักในรถเด็ดขาด อย่างมากก็ขนม น้ำเล็กๆ น้อยๆ


ปล.ดูเรื่องนี้มา น่ารักดีจังน้องเกี้ยมอี๋ เพิ่งทราบว่า เป็นคนเดียวกับที่ร้องเพลง พ่อกลับบ้าน โหว หน้าเปลี่ยนมากอ่ะ แบบนี้สินะที่เรียกว่ายิ่งโตยิ่งสวย


ภาษาอังกฤษสำเนียงดีมาก
ทำจมูกมารึเปล่า คงไม่มั้ง น่าจะแค่ดัดฟัน เพราะเห็นตอนเด็กฟันน้องเขายื่นออกมา follow ig แล้ว ริโกะน่ารัก น้องแสดงเก่งมาก คนละ feel กับในฮอร์โมนเลย

แล้วทำไม เรายิ่งโตยิ่งขี้เหร่ฟระ มีแต่คนบอกตอนเด็กน่ารักกว่า เพื่อ ?

จะย้อนวัยกลับไปคงไม่ได้แล้ว ทำได้แค่ทำให้ดีที่สุดในวันนี้ละ ทุกเรื่องเลย


สวัสดีวันพฤหัสค่ะ