เรื่องที่จะกล่าวต่อไปนี้เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นจริง และยอมรับฟังความคิดเห็นทุกประการ ขอบคุณที่เข้ามาอ่านและแสดงความคิดเห็นค่ะ
เมื่อหลายปีก่อนเราตัดสินใจเลิกกับแฟนเก่าด้วยเหตุผลที่เค้าเจ้าชู้มากและไม่เคยสนใจใยดีเรา เราก็ได้พบเจอกับผชคนนี้เค้าเป็นผชที่ดีเลยทีเดียว ไม่ดื่มไม่เที่ยวไม่เจ้าชู้เก็บเงินแต่งงานอย่างขยันขันแข็งและที่สำคัญคือเค้ารักเราและครอบครัวมากๆ นอกจากที่เค้าจะดูแลเราเป็นอย่างดีเค้ายังดูแลพ่อเราที่ป่วยบางครั้งก็ต้องเช็ดอึเช็ดฉี่ท่าน(ในช่วงที่เค้าป่วยหนัก) ทำให้ครอบครัวของเรารักผชคนนี้มากๆ เราก็รักในความดีของเค้ามากๆ แต่ปัญหาก็เกิดขึ้นกับความรู้สึกของตัวเรา..ว่าเรารักเค้าจริงๆหรือเพราะเค้าคือคนที่ดี ยิ่งนานวันความรู้สึกเรายิ่งชัดเจนว่าเค้าไม่ใช่... แต่มันมาพร้อมกับความดีที่เค้าได้ทำมันอย่างสม่ำเสมอ ปัญหามันก็ตกมาอยู่ที่ใจของเรานั่นเอง เราเริ่มปรึกษาเรื่องนี้กับครอบครัว ครอบครัวก็พูดเป็นเสียงเดียวกันว่า"คนดีๆมีไม่เอาแล้วจะเสียใจ"และก็เร่งรัดในเราแต่งงานกับผชคนนี้ ยิ่งเค้าเป็นคนดีมากเท่าไหร่เรายิ่งเสียใจมากเท่านั้น ทุกรอยยิ้มที่เค้ามีให้เรา เรายิ่งอยากร้องไห้ว่าเราไม่รักผชคนนี้ได้ยังไง คุณคิดว่าเราควรจะบอกความรู้สึกของเราไหม?
คนที่ดีคือคนที่ใช่ จริงหรอ?
เมื่อหลายปีก่อนเราตัดสินใจเลิกกับแฟนเก่าด้วยเหตุผลที่เค้าเจ้าชู้มากและไม่เคยสนใจใยดีเรา เราก็ได้พบเจอกับผชคนนี้เค้าเป็นผชที่ดีเลยทีเดียว ไม่ดื่มไม่เที่ยวไม่เจ้าชู้เก็บเงินแต่งงานอย่างขยันขันแข็งและที่สำคัญคือเค้ารักเราและครอบครัวมากๆ นอกจากที่เค้าจะดูแลเราเป็นอย่างดีเค้ายังดูแลพ่อเราที่ป่วยบางครั้งก็ต้องเช็ดอึเช็ดฉี่ท่าน(ในช่วงที่เค้าป่วยหนัก) ทำให้ครอบครัวของเรารักผชคนนี้มากๆ เราก็รักในความดีของเค้ามากๆ แต่ปัญหาก็เกิดขึ้นกับความรู้สึกของตัวเรา..ว่าเรารักเค้าจริงๆหรือเพราะเค้าคือคนที่ดี ยิ่งนานวันความรู้สึกเรายิ่งชัดเจนว่าเค้าไม่ใช่... แต่มันมาพร้อมกับความดีที่เค้าได้ทำมันอย่างสม่ำเสมอ ปัญหามันก็ตกมาอยู่ที่ใจของเรานั่นเอง เราเริ่มปรึกษาเรื่องนี้กับครอบครัว ครอบครัวก็พูดเป็นเสียงเดียวกันว่า"คนดีๆมีไม่เอาแล้วจะเสียใจ"และก็เร่งรัดในเราแต่งงานกับผชคนนี้ ยิ่งเค้าเป็นคนดีมากเท่าไหร่เรายิ่งเสียใจมากเท่านั้น ทุกรอยยิ้มที่เค้ามีให้เรา เรายิ่งอยากร้องไห้ว่าเราไม่รักผชคนนี้ได้ยังไง คุณคิดว่าเราควรจะบอกความรู้สึกของเราไหม?