อัพเดทเรื่องราวจากที่เคยเขียนไปครับ จะพยายามรวบรวมเหตุการณ์ประหลาดๆ ต่างๆที่เคยพบเจอมา
เรื่องที่ 15  ดวงตาของใคร
        เรื่องนี้เกิดขึ้นตั้งแต่ตอนเด็กๆ น่าจะประมาณ ป.3-4 นี่แหละ ผมมีน้องสาวอายุห่างกันปีกว่า โดยปกติบ้านประตูหน้าบ้านจะกว้างมากและจะเปิดโล่งตลอดเวลา เพราะคนต่างจังหวัด จะมีเพื่อนบ้าน คนรู้จักแวะมานั่งเล่นมาพูดคุย มากินนู้นนี่กันตลอดทั้งวัน บ้านอยู่ติดทะเล คือหลังบ้านเป็นทะเลเลยครับ เพราะฉะนั้นลักษณะบ้านจะเป็นแบบมีใต้ถุน คือมีเสาด้านล่างเพราะต้องตั้งเสาให้สูงกว่าน้ำทะเล ลักษณะบ้านจะเป็นบ้านไม้ หลังคาสังกะสี พื้นบ้านจะมีรูร่องไม้ สามารถก้มลงไปมองใต้ถุนได้ และโซนหลังบ้านจะมีการยกพื้นทำเป็นห้องนอนซึ่ง ก็จะมีช่องว่างของพื้นบ้านที่ยกขึ้นเป็นทางยาว เด็กๆ เอาหัวมุดออกไปเลยนะ และโดยปกติระแวกบ้านจะนอนกันเร็วครับ ประมาณ 3 ทุ่มก็ปิดบ้านนอนกันเกือบหมดทั้งหมู่บ้านแล้ว และพ่อกับแม่ บางทีก็ออกไปทำธุระ บรรยากาศชายทะเลเวลากลางคืนก็จะเงียบสงัด มีเสียงลม คืนนั้น ผมนอนอยู่ในห้องนอน เป็นห้องนอนรวมนะครับ แต่วันนั้นพ่อกับแม่ออกไปทำธุระข้างนอก ผมปิดประตูหน้าบ้านไว้แล้วแต่ไม่ได้ล็อค เพราะจะรู้กันเวลาพ่อแม่กับมาจะได้เข้าได้เลยโดยที่ไม่ต้องตะโกนปลุก ผมนอนอยู่ในห้องคนเดียว (โดยปกติเวลาบ้านใครมีงานบุญ วันนั้นระแวกบ้านจะยิ่งเงียบมากเพราะคนไปงานบุญกันหมด และเด็กๆบางคนก็ยังไม่นอนเพราะจะไปวิ่งเล่นกับเด็กๆบ้านอื่นๆที่บ้านงาน) น้องผมก็น่าจะไปเล่นที่บ้านงาน ส่วนผมถึงเวลานอนก็คือนอน นอนเร็ว 2-3 ทุ่มก็ง่วงและ นอนๆอยู่ดีๆ ผมก็ได้ยินเสียงเรียก  .... ตื่น ตื่น รู้สึกมีคนมาเขย่าตัว พอผมลืมตาขึ้นมา สิ่งที่ผมเห็นคือ ภาพน้องหน้าซีดและกำลังตกใจ ผมเลยตื่นขึ้นมาแล้วถามว่ามีอะไร น้องเล่าให้ฟังว่า ตอนที่กำลังเดินขึ้นบ้าน จากถนนดินต้องเดินขึ้นสะพานไม้มาถึงประตูหน้าบ้าน น้องผมบอกว่า เหลือบไปเห็นบางสิ่งบางอย่างใต้ถุนบ้าน และเมื่อหยุดมองดีๆ สิ่งที่น้องเห็นคือ ดวงตาที่ใหญ่เท่ากำปั้น สีแดง มองมา เมื่อเห็นแบบนั้นน้องผมก็รีบวิ่งเข้าบ้านและมาปลุกผม และตำแหน่งที่น้องเห็นคือตำแหน่งประมาณใต้ถุนห้องนอนพอดี ผมลองก้มส่องดูจากพื้นห้องนอนดูก็ไม่เห็นอะไร ผมก็บอกน้องว่า หมารึเปล่า ตาแววแสงในที่มืดๆน่ะ น้องบอกไม่น่าใช่เพราะดวงตาใหญ่มาก ผมก็กล้าๆกลัวๆ เลยเดินออกไปที่นอกบ้านแล้วไปยืนดูตรงใต้ถุน ผมก็ต้องตกใจที่สิ่งที่ผมเห็นคือ ดวงตาที่ใหญ่มากและสีแดงยังกับสีเลือดอยู่ที่ใต้ถุนบ้านจริงๆ ผมกับน้องก็รีบเดินขึ้นบ้าน และข่มใจให้หลับ

เรื่องที่ 16 เบอร์โทรต้องห้าม
        มีอยู่ช่วงนึงครอบครัวได้ย้ายไปอยู่ที่จังหวัดนึงแถวภาคกลางตอนบน ช่วงนั้นเรียนอยู่น่าจะประมาณ ม.ต้น ระแวกที่ผมอยู่มีข่าวลือมาหนาหูมากเรื่องเบอร์โทรสยองขวัญ เป็นเบอร์บ้านไม่ใช่เบอร์มือถือนะครับ และบ้านหลังนั้นเป็นบ้านร้างไม่มีคนอยู่ แต่เบอร์เป็นของบ้านหลังนั้นแน่นอนครับ เรื่องเล่ามีอยู่ว่า ใครที่โทรไปเบอร์นี้แล้วถ้าเด็กรับสามารถขอหวยได้ ถ้าเด็กบอกเลขมา จะถูกแน่นอน แต่ถ้าเป็นเสียงผู้ชายหรือเสียงผู้หญิงรับให้รีบวางหูทันที เพราะถ้ายังไปขอเลขแล้วถูกขึ้นมา จะไม่ได้ใช้เงินนะครับ(หมายถึงต้องตาย) ข่าวลือมันก็คือข่าวลือครับ ผมไม่ค่อยสนใจเท่าไหร่แต่ฟังแล้วก็ขนลุกอยู่เหมือนกัน และมีอยู่ครั้งนึงผมได้ลองโทรไป และมีคนรับนะครับ ผมถามว่าที่นั้นบ้านเลขที่อะไร เขาก็บอกมา และมันตรงกับบ้านเลขที่ ของบ้านร้างหลังนั้นด้วย ขณะที่ผมกำลังเล่าให้ทุกคนฟัง ผมยังขนลุกอยู่ตลอดเวลาเลยครับ เพราะมันมีคนรับจริงๆ แต่ผมก็รีบวางหูไป และทุกครั้งที่พ่อขับรถผ่านบ้านหลังนั้น ผมจะต้องมองเข้าไปในบ้านทุกครั้ง โอ้ย ยิ่งเล่ายิ่งขนลุก สำหรับเรื่องนี้พอแค่นี้นะครับ ขนลุกตลอดเลย ฮาๆๆ

ติดตามเรื่องราวต่างๆได้ที่กระทู้นี้เลยจร้า http://pantip.com/topic/31999517
จะพยายามมาอัพเดทเรื่อยๆครับ