เคยเป็นเเบบผมใหม จนเจียมตัวจนไม่มีเเฟน

ผมเป็นเด็กที่มีปมครับ พ่อเเม่เเยกทางกัน  พ่อผมก็เลยเอาผมมาใว้กับปู่ย่า ตอนประมานอาบุ10กว่าปี  ย่าผมมักจะพูดเสมอว่าอย่ามีเเฟนนะมีงานทำก่อนเเล้วค่อยมีเเฟนได้. มันคอยหรอกหลอนผม ผมเคยมีเเฟนนะครับเเต่ไม่เคยพามาที่บ้านเลย ทำให้ต้องเลิกรากัน เพราะคำพูดย่าผม ทำให้ผมคิดเสมอว่าเป็นผู้อาศัย สวนตัวก็ไม่อยากสร้างความเดือดร้อนให้ใครๆๆด้วยครับ. ปัจจุบันผมเรียนมหาลัยเเล้วครับ เจอคนถูกใจมากมาย เเต่ก็ต้องห้ามใจใว้. จนเพื่อนผมเริ่มบอกว่าผมเป็นเกย์บ้าง  บางทีผมก็เหงาเห็นเพื่อนๆคุยกับเเฟน  เราเศร้าบ้าง.
ปล.ที่ว่าจนหน่ะก็ไม่ถึงกับว่าจนไม่รัยกินนะครับก็พอมีครับ

ไม่ทราบว่าผมควรทำอย่าไรครับ.