หลังจากผมดูจบ เฮ้ยใครเขียนบทนะ เขียนได้อย่างกับเคยเป็นเกย์เเมนวัยรุ่น ในหมู่มวลชายเเท้
ผมสตั้นไปเลย อุตส่าไม่นึกถึงมา 4 ปี เอาเป็นว่านอนไม่หลับกันเลย
เชื่อเถอะชีวิตวัยรุ่นชายไทยถ้ามีเพื่อนสนิทเเอบเป็นเกย์ ต้องเคยโดนชัว ขึ้นอยู่กับว่าจะเล่นด้วยมัย
ขอคิดว่า 80% เล่นด้วยชัว การที่ทำเเบบนั้นไม่ได้อยากจะลักหลับนะครับ ผมเเค่อยากรู้ว่ามันคิดเเบบที่ผมคิดมัย
เเต่เชื่อเถอะผู้ชายยังไงก็ผู้ชาย เค้าก็ยังอยากได้เราเป็นเพื่อนที่สนิท ขอย้ำเพื่อนสนิท เค้ารักเราในเเบบ เพื่อน
ไม่อยากเสียเราไปหรอก เเต่ที่ทำให้ไม่คุยกัน หรือขาดกัน ส่วนใหญ่เป็นเกย์เนียนนะ ที่ยอมรับความจริงไม่ได้ ต้องการที่
จะลืม เอาประสบการณ์ผมเลย พอรู้ว่ามันไม่คิดเเบบที่ผมคิด ถึงเเม้มันจะเคยเล่นกับผม เเต่เชื่อเถอะชายยังไงก็ชาย
ผมเองรู้ตัวก็เริ่มละ อยู่ด้วยกันไม่คุยกัน เริ่มตีห่าง ทั้งๆที่อีกคนมันยังเหมือนเดิม
ผมตีห่างๆๆ ออกไป 4 ปี กว่าจะกลับมาคุยกันได้อีกครั้ง ช่วงเวลา 4 ปี นั้นยากมากสำหรับผมเเละก็มันด้วย
เเต่ก็เเอบฮาอยู่ ตอนนี้คุยกันปกติ จะถามเฮ้ยดู ฮอร์โมนยัง พอ ep 2 มาเท่านั้นเเหละ ต่างกันต่างไม่ทักกันเลย
เหมือนมันเเทงใจดำกันอยู่
ปล. เรื่องนี้เกิดในช่วงมหาลัย
ปล. ฉากที่ ธีร์หนีกลับบ้านนั้น นะ ผมเเค่หนีลงมานอนพื้น เเล้วก็ออกไปนั่งที่ระเบียงร้องไห้ ทั้งๆที่มันนอนอยู่ในห้อง  ใช่ว่ามันไม่เเคร์ผมนะ เพราะมันเองก็ ไม่อยากเสียเพื่อนหรอก