รำลึกความหลัง : กลอนดอกสร้อยสุภาษิต ที่ผมเคยเรียน

สวัสดีครับ เพื่อนพ้องน้องพี่ที่น่ารักยิ่ง

พอดีเมื่อวันก่อน
เปิดทีวี เจอหนัง หรือละครอะไรก็ไม่ทราบ
มีฉากที่เป็นห้องเรียนในชนบท
แล้วเด็กนักเรียนกำลังท่องบทอาขยาน
ได้ยินแว่ว ๆ ว่า

"เด็กเอ๋ย เด็กน้อย
  ความรู้เรายังด้อยเร่งศึกษา . . . ฯลฯ"

เลย รำลึกชาติ แว่บ . . . ขึ้นมาได้ ทันที . . .

. . .

ถอยหลังกลับไป เมื่อตอนเด็ก ๆ ชั้นประถมต้น

เช้าขึ้นมา
ก็ต้องท่องอาขยานเล่มนี้ วันละบท

หรือบางที
ก็บทเดียว เจอเข้าไป หลายวัน
เพราะมันดันจำไม่ได้ หรือม่ายก็ อ่านผิด

พอกลับไปคำนึงถึง วิธีการสอนเด็ก ๆ ในสมัยนั้น

ท่านผู้ใหญ่ท่านมีกลเม็ด
ในการหาสิ่งแวดล้อมที่รอบ ๆ ตัวเด็ก มายกตัวอย่าง ได้อย่างน่าทึ่ง
(ในสมัยนั้นนะฮะ - สมัยนี้ หานกเอี้ยง นกกิ้งโครง ใน กทม. คงหายากแล้ว)

ประกอบกับเสน่ห์ของ บทดอกสร้อย
ที่ใช้ภาษาง่าย ๆ
และไม่ยาวเกินไป จนเด็กเบื่อ

กับเป็นการปลูกฝังให้คุ้นเคย กับบทกวี ตั้งแต่เด็ก
ไปในตัวด้วย.