อยากแชร์ประสบการณ์ ที่ครั้งนึง ในชีวิตได้แก้ไขสิ่งที่ผิดพลาด ค่ะ เรื่องนี้เกิดขึ้นเมือตอนเรียนปีหนึ่ง ซึ่งตัวเองก็ยอมรับน่ะค่ะว่า
ออกแนว เป็นคนพูดไม่คิดเท่าไหร่ ก็เด็กอ่ะน่ะ ยังไม่มีความตรึกตรอง คิดก่อน อ่ะน่ะ ปีนั้นได้ลงเรียนวิชาภาษาอังกฤษ พื้นฐาน
เรียนทั้งภาคก็ประมาณ 100 กว่าคน อ่ะ
แล้วที่นี้ รู้สึกว่าต้องมีการเปลี่ยนห้องเรียน แล้ว สมัยนั้นอ่ะน่ะ มันไม่มีมือถือ หรือเบอร์ที่จะติดต่ออ.ผุ้สอนโดยตรงหรอกค่ะ (สมัยแพ็คลิ้งค์กำลังบูมอ่ะ บ่งบอกถึง อายุจขกท เนอะ )แล้ว เราก็ยอมรับอ่ะน่ะ ว่ามาเรียนสาย บ่อย ๆๆ เวลาเค้าย้ายห้องเรียน มักจะหาไม่เจอ อ่ะ แต่สุดท้ายรู้สึก ว่าจะย้ายไปตึกเรียนรวมน่ะ
และมีวันนึ่งเหมือน อ.เองก็หาห้องนักศึกษาไม่เจอ หรือมาช้าเนี่ยแหละ พอมาถึงห้องปุ๊ป อ.ก็บ่นๆๆ (เทศน์ นักศึกษาอ่ะ ) แล้วมีประโยคนึงที่เราพูดออกไป " ก็อ.แก่แล้ว อ่ะค่ะ " อ.นิ่ง ไป 3 วิ แล้วก็บ่นต่อ ไอ้เราก็ตามประสาอ่ะ น่ะ ยังไม่รุ้สึกตัวค่ะ ยังเรียนชิวๆๆ ไปพอหลังจากเรียนเสร็จ กลับบ้าน ก็ทำการบ้านที่อ.สั่งไว้
และได้ย้อน ทบทวนว่า อ.สอนอะไรไปบ้าง น่ะค่ะ เลยนึกถึงคำพุด ที่พุดออกไปในชั้น ตอนนั้นรุ้สึกเลยอ่ะค่ะ ว่า เฮ้ย ถึงไม่ชอบที่อ.บ่น แต่เราพูดอย่างนี้ มันใช้ไม่ได้ มันไม่สมควร ตอนนี้ ความรุ้สึกผิดถาโถม เข้าในใจค่ะ ตั้งใจ เลยค่ะว่า คลาสหน้า หรือถ้ามีโอกาสเจออ. จะขอโทษ
จนกระทั้ง หมดชม.สอน ของวิชานั้นอ่ะค่ะ หนังสือ หนังหากองๆๆ ไว้ที่โต๊ะ ไม่สนใจเลย รีบวิ่งออกไป หาอ. ช่วงทางเดิน เพื่อจะรอ ลิฟท์ ค่ะ ก็ไปหาอ. และบอกอ.ตรงนั้นเลยค่ะ " อ. ค่ะ หนุ่ขอโทษอ.ค่ะ " อ
อ.: มองหน้า แล้วถาม ว่าขอโทษ เรื่องอะไร
นศ: ก็เรื่องที่หนูเคยว่า อ.ในครั้งก่อน น่ะค่ะ (ตอนนั้น สำนึกผิดจริงๆๆ ไม่แน่ใจว่า ไหว้หรือป่าว น่ะค่ะ จำไม่ได้)
อ. : อืมๆๆ ไม่เป็นไร
นศ.: รุ้สึกดีมากเหมือน ยกภูเขาน้ำแข็งออกจากอกน่ะค่ะ
จากเหตุการณ์ ในครั้งนั้น ก็สอนให้รุ้ว่าให้ " คิดก่อนพูด " และครั้งต่อไป หากทำผิด ก็ยอมรับผิด และขอโทษ แล้วสิ่งที่ถ่วงอยุ่ในใจก็จะเบาลงทันที และไม่ใช่เรื่องน่าอาย (นักศึกษาอย่างน้อยก็ครึ่งร้อยอ่ะน่ะที่มอง) และตอนนั้นที่พูดขอโทษอ. ออกไป ไม่อายน่ะ (หรือเราด้านอ่ะ) และ วันนี้ได้ลองคิด และมอง ย้อนกลับไปแล้ว ลึกๆๆรู้สึกภูมิใจน่ะ เพราะการที่เราพูดให้คนอื่นเห็นดีเห็นงามกับเรา อ่ะ ทำได้น่ะ แต่ต้องตอบสิ่งที่อยุ่ลึกๆๆ ข้างใน ว่าสิ่งที่เราทำไปนั้นแน่ใจมั้ยว่า เราทำถูกจริงๆๆ เค้าถึงว่ากันว่า ผิดถูกรู้ดีอยู่แก่ใจ อ่ะน่ะ
อยากแชร์ ประสบการณ์ ครั้งนึ่งในชีวิตทียังมีโอกาสแก้ไข
ออกแนว เป็นคนพูดไม่คิดเท่าไหร่ ก็เด็กอ่ะน่ะ ยังไม่มีความตรึกตรอง คิดก่อน อ่ะน่ะ ปีนั้นได้ลงเรียนวิชาภาษาอังกฤษ พื้นฐาน
เรียนทั้งภาคก็ประมาณ 100 กว่าคน อ่ะ
แล้วที่นี้ รู้สึกว่าต้องมีการเปลี่ยนห้องเรียน แล้ว สมัยนั้นอ่ะน่ะ มันไม่มีมือถือ หรือเบอร์ที่จะติดต่ออ.ผุ้สอนโดยตรงหรอกค่ะ (สมัยแพ็คลิ้งค์กำลังบูมอ่ะ บ่งบอกถึง อายุจขกท เนอะ )แล้ว เราก็ยอมรับอ่ะน่ะ ว่ามาเรียนสาย บ่อย ๆๆ เวลาเค้าย้ายห้องเรียน มักจะหาไม่เจอ อ่ะ แต่สุดท้ายรู้สึก ว่าจะย้ายไปตึกเรียนรวมน่ะ
และมีวันนึ่งเหมือน อ.เองก็หาห้องนักศึกษาไม่เจอ หรือมาช้าเนี่ยแหละ พอมาถึงห้องปุ๊ป อ.ก็บ่นๆๆ (เทศน์ นักศึกษาอ่ะ ) แล้วมีประโยคนึงที่เราพูดออกไป " ก็อ.แก่แล้ว อ่ะค่ะ " อ.นิ่ง ไป 3 วิ แล้วก็บ่นต่อ ไอ้เราก็ตามประสาอ่ะ น่ะ ยังไม่รุ้สึกตัวค่ะ ยังเรียนชิวๆๆ ไปพอหลังจากเรียนเสร็จ กลับบ้าน ก็ทำการบ้านที่อ.สั่งไว้
และได้ย้อน ทบทวนว่า อ.สอนอะไรไปบ้าง น่ะค่ะ เลยนึกถึงคำพุด ที่พุดออกไปในชั้น ตอนนั้นรุ้สึกเลยอ่ะค่ะ ว่า เฮ้ย ถึงไม่ชอบที่อ.บ่น แต่เราพูดอย่างนี้ มันใช้ไม่ได้ มันไม่สมควร ตอนนี้ ความรุ้สึกผิดถาโถม เข้าในใจค่ะ ตั้งใจ เลยค่ะว่า คลาสหน้า หรือถ้ามีโอกาสเจออ. จะขอโทษ
จนกระทั้ง หมดชม.สอน ของวิชานั้นอ่ะค่ะ หนังสือ หนังหากองๆๆ ไว้ที่โต๊ะ ไม่สนใจเลย รีบวิ่งออกไป หาอ. ช่วงทางเดิน เพื่อจะรอ ลิฟท์ ค่ะ ก็ไปหาอ. และบอกอ.ตรงนั้นเลยค่ะ " อ. ค่ะ หนุ่ขอโทษอ.ค่ะ " อ
อ.: มองหน้า แล้วถาม ว่าขอโทษ เรื่องอะไร
นศ: ก็เรื่องที่หนูเคยว่า อ.ในครั้งก่อน น่ะค่ะ (ตอนนั้น สำนึกผิดจริงๆๆ ไม่แน่ใจว่า ไหว้หรือป่าว น่ะค่ะ จำไม่ได้)
อ. : อืมๆๆ ไม่เป็นไร
นศ.: รุ้สึกดีมากเหมือน ยกภูเขาน้ำแข็งออกจากอกน่ะค่ะ
จากเหตุการณ์ ในครั้งนั้น ก็สอนให้รุ้ว่าให้ " คิดก่อนพูด " และครั้งต่อไป หากทำผิด ก็ยอมรับผิด และขอโทษ แล้วสิ่งที่ถ่วงอยุ่ในใจก็จะเบาลงทันที และไม่ใช่เรื่องน่าอาย (นักศึกษาอย่างน้อยก็ครึ่งร้อยอ่ะน่ะที่มอง) และตอนนั้นที่พูดขอโทษอ. ออกไป ไม่อายน่ะ (หรือเราด้านอ่ะ) และ วันนี้ได้ลองคิด และมอง ย้อนกลับไปแล้ว ลึกๆๆรู้สึกภูมิใจน่ะ เพราะการที่เราพูดให้คนอื่นเห็นดีเห็นงามกับเรา อ่ะ ทำได้น่ะ แต่ต้องตอบสิ่งที่อยุ่ลึกๆๆ ข้างใน ว่าสิ่งที่เราทำไปนั้นแน่ใจมั้ยว่า เราทำถูกจริงๆๆ เค้าถึงว่ากันว่า ผิดถูกรู้ดีอยู่แก่ใจ อ่ะน่ะ