เริ่มเรื่องเลยนะคะ
เรากับพี่เค้าคบเป็นแฟนกันมา 3 ปีจึงตัดสินใจแต่งงานกันเมื่อเดือน พ.ย. 2556 ที่ผ่านมาค่ะ
พื้นฐานที่บ้านเราฐานะปานกลาง เราไม่มีพี่น้อง อยู่กันมาเป็นครอบครัวเล็กๆ มีอะไรพูดคุยปรึกษากันตลอดทุกเรื่อง พ่อ แม่ค่อนข้างให้อิสระทางด้านความคิด เลี้ยงลูกแบบฝรั่ง แต่หากผิดเค้าก็จะตักเตือนและสั่งสอนค่ะ เราเรียนจบปริญญาโท ตอนนี้ทำงานที่บริษัทชื่อดังแห่งหนึ่ง เงินเดือนพอจะเลี้ยงครอบครัวได้สบายเลยค่ะ และก่อนแต่งงานเรามีเงินเก็บพอควรเลยค่ะ เราอายุ31ปี
ส่วนด้านของแฟนเรา ครอบครัวเค้า มีแม่ และพี่สาว พ่อทิ้งไปตั้งแต่คลอดเค้าออกมา ครอบครัวแตกแยก แม่ติดการพนัน แต่ตอนนี้เลิกแล้วมายึดอาชีพค้าขายมีพอมีใช้ไปในแต่ละวันร้านอยู่ ตจว เค้าและน้องมีญาติเอาไปเลี้ยง พอเค้าจบ ม.3 ก็หนีออกจากบ้าน เพราะเค้าสอบติดศิลปะที่ กทม แต่ที่บ้านไม่เห็นด้วยเลยหนีมา ส่งเสียตัวเองเรียนจนจบ ปวช. และเริ่มทำงาน จึงเริ่มติดต่อกลับไปหาแม่ของเค้าหลังจากไม่ได้ติดต่อกลับไปเลย เป็น10 กว่าปี จนตอนนี้ได้ทำงานเป็น ผจก ฝ่าย เงินเดือนน้อยกว่าเราค่ะ ไม่มีเงินเก็บเลย อายุ39ปีค่ะ
เรามาเจอเค้าที่ๆเค้าทำงานอยู่(ก่อนที่เราจะลาออกมาทำงานที่ใหม่) เราถูกใจกัน ก็คบกันเป็นแฟน ตอนคบเป็นแฟนสักระยะก็พาไปให้ที่บ้านเรารู้จัก เค้าไม่มีบ้าน เช่าคอนโดเก่าๆอยู่ มีรถที่ยังผ่อนไม่หมด พ่อกับแม่เราก็ไม่ได้ว่าอะไรเห็นชอบพอกัน เค้าดูแลเรากับครอบครัวดีมากๆ เค้าเป็นคนชอบทำกับข้าว เอาใจคนในครอบครัวเป็นอย่างดี แต่แฟนเราเป็นคนมีเพื่อนเยอะ มีสังคม ต้องกินเบียร์ทุกวันๆละ2ขวด(ถ้าอยู่ห้อง) และจะไปกินกับเพื่อน กับเจ้านายหลังเลิกงานบ่อยๆ เราก็ดื่มบ้าง สังคมบ้าง แต่พอเริ่มมีภาระ สังคมกินดื่มเราก็น้อยลง หันมาดูแลครอบครัวมากขึ้น แต่เค้าไปไหนไม่ค่อยบอก ส่วนตัวเราเองก็ไม่ใช่ผู้หญิงจิกหรือตามแค่บอกก็จบค่ะ แรกๆเราก็มีงอนหรือโกรธบ้างว่าไปทำไมบ่อยๆ แต่หลังๆเริ่มปรับใจให้ยอมรับเพราะทุกครั้งที่พูดเรื่องนี้จะทะเลาะกันตลอดๆ
พอคบกันมาได้ 3 ปีเราก็คุยกับเค้าเรื่องแต่งงาน เค้าก็บ่ายเบี่ยง บอกยังไม่พร้อม รอให้พร้อมก่อน เราเลยถามเค้าว่าเมื่อไหร่จะมีวันนั้น ทำไมไม่ค่อยๆสร้างและเดินไปพร้อมๆกันหล่ะ เลยไปคุยกับพ่อแม่ พ่อแม่ไม่ได้เรียกร้องสินสอดอะไรเลยเพราะรู้ว่าเค้าไม่มี แต่ขอให้เค้าหาเงินมาจัดงานเท่านั้น พ่อ แม่และเราก็ช่วยออกนู่นนี่ไปพอสมควรเลยค่ะ เค้าไปกู้เงินมา 2 แสนเพื่อจัดงาน พ่อเราเป็นคนไปค้ำให้เค้า เพราะพ่อบอกว่าเผื่อไว้เวลาฉุกเฉินหรืออะไรจะได้มีเงินติดบัญชีไว้ด้วย แหวนแต่งงานเราซื้อเอง ทองที่เอามาวางเป็นทองของเราและพ่อกับแม่เราที่ซื้อเก็บไว้ เงินที่มาวางคือยืมเพื่อนสนิทเรามาวางคะ ลืมบอกคะว่าระหว่างที่จะจัดงานแต่งมีเรื่องบ้านเกิดขึ้นค่ะ เนื่องจากมีญาติสนิทของครอบครัวเราคนนึงเค้าทำงานอาชีพอิสระ เค้าเป็น single mom เค้าอยากซื้อบ้านให้ลูกกับแม่อยู่จึงมาขอให้ครอบครัวเราช่วยกู้เงินเรื่องบ้านให้ โดยเราเป็นชื่อกู้หลัก พ่อเรากู้ร่วม พอญาติเราผ่อนดาวน์จบ กู้เงินผ่าน ธนาคารจ่ายเงินมาเป็นเช็ค ญาติเราเค้าเห็นเงินสดเค้าก็บอกว่าเปลี่ยนใจจะเอาเงินที่ดาวน์ไปคืนให้เรารับผิดชอบบ้านไป เงิบ...สิคะงานนี้ ซึ่งตัวแฟนเราไม่เห็นด้วยที่จะเอาบ้านนี้ แต่พ่อกับแม่เราอยากได้ เพราะครอบครัวเราก็เห็นว่าจะแต่งงาน เลยวางแผนให้ว่าให้เอาไว้ เพราะบ้านที่ครอบครัวเราอยู่เดิมเป็นบ้านกงสีของตระกูลพ่อไม่ใช่บ้านของเรา ก็จะมีพี่ ป้า นา อา แวะเวียนมาอาศัยอยู่เรื่อยๆ
เรื่องบ้านไม่ใช่ปัญหาสำหรับเราเพราะเงินเดือนเราพอที่จะผ่อนมันได้(ตอนนี้เราผ่อนรถอีก1คัน) ที่บ้านเราเลยเอาบ้านหลังนี้ไว้โดยให้เรา+เค้าออกเงินกันคนละครึ่งเดือนละ 1 หมื่นบาท เค้าก็โวยวายว่าไม่อยากได้มันเยอะไป มันยังงู้นยังงี้ แต่สุดท้ายก็ผ่อนมาด้วยกันตอนนี้ 5 เดือนค่ะ พ่อกับแม่เราก็ย้ายมาอยู่ด้วยกันที่บ้านหลังใหม่นี้
ทุกวันจันทร์-พฤหัสเราจะอยู่คอนโดเก่าๆ(สภาพตึกน่าจะประมาณ10ปีขึ้นแล้วค่ะ เช่าอยู่นะคะ) ส่วนเย็นวันศุกร์จะกลับบ้าน เย็นอาทิตย์ค่อยกลับมาคอนโด เป็นยังนี้มาตลอดหลังจากแต่งงาน
และแล้วเรื่องร้าวก็เกิดขึ้น เมื่อ.....
แฟนเราเริ่มเปลี่ยนไปทุกครั้งที่กลับไปนอนบ้าน ดูเครียด ไม่มีความสุข พ่อกับแม่เราเริ่มจับสังเกตุได้ เลยหาเรื่องไป ตจว โดยให้เราอยู่บ้านกัน 2 คน ใช้ชีวิตกัน 2 กันฉันสามีภรรยา เค้าก็จะไม่พูดไม่จา ไม่ทำอะไรเลย เราเลยมานั่งเคลียร์กัน เค้าเครียดเรื่องผ่อนบ้านบอกว่าเงินไม่พอใช้ บลาๆๆๆ เหตุผล108 ทะเลาะกันไม่หยุด ไม่พักเพราะเรื่องนี้ เค้าก็เริ่มกลับบ้านดึกบ่อยขึ้น ไปไหนไม่เคยบอกเราเลย เมากลับมาตลอด และทุกครั้งที่กลับมานอนที่บ้านใหม่จะมีปัญหาทุกครั้ง พ่อแม่เราเลยเรียกเค้ามาคุยว่าปัญหามันคืออะไร เค้าบอกว่าบ้านคือปัญหาสำหรับเค้า ผ่อน 1 หมื่นต่อเดือน เค้าอยากมีเงินไปเที่ยว ไปกิน ไปใช้ พ่อเราก็อธิบายว่าให้เค้าเริ่มคิดสร้างครอบครัว มีบ้านเพื่ออนาคตข้างหน้า จะให้เช่าห้องอยู่ก็ตลอดก็คงไม่ใช่ เพราะห้องเช่าทุกวันนี้ทุกเย็นก็ต้องรีบกลับเพื่อแย่งที่จอดรถ มีขี้เมานั่งกินเหล้าตามใต้ตึก และเผื่ออนาคตมีลูกอีก อย่าคิดเที่ยวเล่นไปวันๆ เค้าก็เถียงด้วยเหตุผลของเค้า แล้วบอกว่าเค้าคิดต่างแต่ไม่แตกแยก เค้าเรียนศิลปะมานะ เค้าไม่เคยมีครอบครัว ไม่เคยมีพ่อแม่มาอบรมสั่งสอนแบบนี้ เค้าใช้ชีวิตคนเดียวมาตลอด เค้าอยากเป็นผู้นำ แต่เค้าไม่เคยนำเราได้เลย กลายเป็นเราๆๆตลอด ทุกปัญหาเค้าไม่เคยมีทางออก หรือแม้แต่เหตุผล ในวันนั้นก็เคลียร์ๆกัน เค้าก็เหมือนจะเข้าใจ
แต่...เมื่อวันศุกร์ที่ผ่านมาก็ไปกินเหล้ากับหัวหน้าเราก็รอที่ห้องเพื่อจะขับรถกลับบ้านด้วยกัน พอถึงบ้านก็นั่งทานขั้าวกัน มีแม่ เรา เค้า เราก็พูดเรื่องมหาลัยปิดเทอมนานแม่เค้าที่อยู่ ตจว คงขายของไม่ดี เพราะร้านที่เปิดอยู่ใกล้มหาลัย อยู่ๆเค้าก็พูดขึ้นมาว่า "ช่างเค้า เรื่องของเค้าอย่ามาพูดเรื่องแม่ให้ได้ยินจะขายดีหรือไม่ดีก็เรื่องของเค้า" งงเลยจ้า เพราะก่อนหน้านี้ก็มีปัญหากันว่า เค้าอยากเอา แม่มาขายของที่ กทม แต่แม่เค้าไม่มาเพราะเค้าให้เหตุผลว่า เค้าแก่แล้ว อยู่ ตจว ตั้งแต่เกิดจะให้เค้ามาอยู่ ต่างถิ่นถาวรเค้าทำไม่ได้ ไหนจะต้องทิ้งบ้าน หมาที่เลี้ยงอยู่ที่นู่น และที่สำคัญก็ไม่อยากให้ตัวเค้าเองไปกู้หนี้ยืมสิ้นเพื่อมาเริ่มต้นลงทุนอีก เค้าเลยพูดว่า "ถ้าแม่ไม่มาก็ไม่ต้องมา คอยดูนะเค้าก็จะไม่สนใจ ไม่โทรหา ไม่สนใจอีกเลย" เฮ้อออ......เหนื่อยใจ แม่เราได้ยินแบบนั้นก็รีบกินข้าวหนีไปนอนเลย(แม่แอบมาบอกตอนหลังว่าทำไมเค้าพูดถึงแม่ตัวเองไม่ดีแบบนั้น)
พอวันเสาร์ พ่อกับแม่เราก็ไป ตจว ให้เราอยู่ด้วยกัน 2 คน เค้าตื่นมาก็ไม่ทำอะไร พ่อแม่เรายกของขึ้นรถอะไรก็ไม่ช่วย นอนเฉย จนพ่อกับแม่เราไปเค้าก็นอนดูทีวีอยู่อย่างงั้น เราถามอะไรก็ถามคำตอบคำ เราเลยเลี่ยงไปทำงานบ้านอันนู่นอันนี้ จนบ่ายเราทนไม่ไหว เลยไปถามเค้าว่าเป็นอะไรทำไมไม่พูดไม่จากับเราบ้าง เค้าบอกว่าเค้าเครียดที่เพื่อนเค้าไปเที่ยวกันที่แผนกแต่เค้าไม่ได้ไป เราเลยถามเค้าว่าถามเรา หรือชวนเราบ้างไหม เค้าก็เงียบ แล้วเค้าก็บอกว่าเค้ามาอยู่บ้านไม่มีความสุขเลย เรื่องเดิมๆมาอีกแล้วคร้าบบบ ทะเลาะกันใหญ่โต
1. เราถามเค้าว่าถ้าไม่มีบ้านนี้เราจะอยู่ไหนกัน เค้าจะนำครอบครัวไปทางไหน?? ตอบ ไม่รู้ อาจจะอยู่คอนโดตลอดไป
2. เราถามเค้าว่าเงิน1หมื่นต่อเดือนถ้าไม่ได้ผ่อนบ้านจะเอาไปทำอะไร?? ตอบ ไปเที่ยว กิน ใช้ไปวันๆ
3. ถ้ามีลูกจะทำยังไงกัน ?? ตอบ ก็ไม่รู้
ฟังแล้วถึงกับเงิบบบ...ค่ะ ที่เราพยายามสร้างครอบครัวคือกลายเป็นเราไปบังคับเค้า อยากให้เค้ามีชีวิตที่ดีขึ้นกลายเป็นเราผิด เค้าเห็นเพื่อนสำคัญกว่าเรา เค้าชอบบอกเราและย้ำอยู่บ่อยๆ
เมื่อวานเราไลน์ไปหาเค้าบอกเหตุผลของเราอีกครั้งกับเรื่องบ้าน ซึ่งเราก็บอกเค้าว่าถ้าเป็นอย่างนี้ต่อไป เราก็ต้องทะเลาะกันเรื่อยๆ งั้นเราเลิกกันเถอะ เราจะคืนชีวิตให้เค้าไปมีความสุขกับเพื่อน(เค้าบอกว่าเพื่อน ในชีวิตเค้าคือสำคัญที่สุด) เราจะย้ายออกจากคอนโด เค้าตอบว่าไงรู้ไหมคะ.....
"เค้าเคารพการตัดสินใจของเรา" ง่ายๆสั้นๆจบ เย็นเมื่อวานเราเลยไปขนของจากคอนโดเค้ากลับบ้าน โดยที่เค้าไม่โทรหาเรา ไม่ไลน์หาเราเลย ไม่เป็นห่วงเราสักนิดว่าเราไปไหนอะไร อย่างไรค่ะ ศักดิ์ศรีมันค้ำคอจริงๆ
ตอนนี้เราพยายามทำใจอยู่ค่ะ มันยากนะคะ ที่ชีวิตคู่ของเราต้องจบลงอย่างรวดเร็วอย่างนี้ ไม่มีการง้อใดๆของเค้าอีก เรารักเค้านะคะ แต่ตอนนี้เราควรรักตัวเองกับพ่อแม่เรามากกว่าแล้วหล่ะ เราควรต้องตัดใจเดินต่อเพื่อพ่อแม่เรา ซึ่งเค้าไม่เห็นความสำคัญของเราเลยแม้แต่น้อย แผลยังสดเลือดซิปๆอยู่นะคะ เป็นบทเรียนอันสำคัญในชีวิตเราเลยทีเดียว
หม้อข้าวยังไม่ทันดำ ชีวิตหลังแต่งงานต้องพัง ในเวลาแค่8เดือนเท่านั้น!!!
เรากับพี่เค้าคบเป็นแฟนกันมา 3 ปีจึงตัดสินใจแต่งงานกันเมื่อเดือน พ.ย. 2556 ที่ผ่านมาค่ะ
พื้นฐานที่บ้านเราฐานะปานกลาง เราไม่มีพี่น้อง อยู่กันมาเป็นครอบครัวเล็กๆ มีอะไรพูดคุยปรึกษากันตลอดทุกเรื่อง พ่อ แม่ค่อนข้างให้อิสระทางด้านความคิด เลี้ยงลูกแบบฝรั่ง แต่หากผิดเค้าก็จะตักเตือนและสั่งสอนค่ะ เราเรียนจบปริญญาโท ตอนนี้ทำงานที่บริษัทชื่อดังแห่งหนึ่ง เงินเดือนพอจะเลี้ยงครอบครัวได้สบายเลยค่ะ และก่อนแต่งงานเรามีเงินเก็บพอควรเลยค่ะ เราอายุ31ปี
ส่วนด้านของแฟนเรา ครอบครัวเค้า มีแม่ และพี่สาว พ่อทิ้งไปตั้งแต่คลอดเค้าออกมา ครอบครัวแตกแยก แม่ติดการพนัน แต่ตอนนี้เลิกแล้วมายึดอาชีพค้าขายมีพอมีใช้ไปในแต่ละวันร้านอยู่ ตจว เค้าและน้องมีญาติเอาไปเลี้ยง พอเค้าจบ ม.3 ก็หนีออกจากบ้าน เพราะเค้าสอบติดศิลปะที่ กทม แต่ที่บ้านไม่เห็นด้วยเลยหนีมา ส่งเสียตัวเองเรียนจนจบ ปวช. และเริ่มทำงาน จึงเริ่มติดต่อกลับไปหาแม่ของเค้าหลังจากไม่ได้ติดต่อกลับไปเลย เป็น10 กว่าปี จนตอนนี้ได้ทำงานเป็น ผจก ฝ่าย เงินเดือนน้อยกว่าเราค่ะ ไม่มีเงินเก็บเลย อายุ39ปีค่ะ
เรามาเจอเค้าที่ๆเค้าทำงานอยู่(ก่อนที่เราจะลาออกมาทำงานที่ใหม่) เราถูกใจกัน ก็คบกันเป็นแฟน ตอนคบเป็นแฟนสักระยะก็พาไปให้ที่บ้านเรารู้จัก เค้าไม่มีบ้าน เช่าคอนโดเก่าๆอยู่ มีรถที่ยังผ่อนไม่หมด พ่อกับแม่เราก็ไม่ได้ว่าอะไรเห็นชอบพอกัน เค้าดูแลเรากับครอบครัวดีมากๆ เค้าเป็นคนชอบทำกับข้าว เอาใจคนในครอบครัวเป็นอย่างดี แต่แฟนเราเป็นคนมีเพื่อนเยอะ มีสังคม ต้องกินเบียร์ทุกวันๆละ2ขวด(ถ้าอยู่ห้อง) และจะไปกินกับเพื่อน กับเจ้านายหลังเลิกงานบ่อยๆ เราก็ดื่มบ้าง สังคมบ้าง แต่พอเริ่มมีภาระ สังคมกินดื่มเราก็น้อยลง หันมาดูแลครอบครัวมากขึ้น แต่เค้าไปไหนไม่ค่อยบอก ส่วนตัวเราเองก็ไม่ใช่ผู้หญิงจิกหรือตามแค่บอกก็จบค่ะ แรกๆเราก็มีงอนหรือโกรธบ้างว่าไปทำไมบ่อยๆ แต่หลังๆเริ่มปรับใจให้ยอมรับเพราะทุกครั้งที่พูดเรื่องนี้จะทะเลาะกันตลอดๆ
พอคบกันมาได้ 3 ปีเราก็คุยกับเค้าเรื่องแต่งงาน เค้าก็บ่ายเบี่ยง บอกยังไม่พร้อม รอให้พร้อมก่อน เราเลยถามเค้าว่าเมื่อไหร่จะมีวันนั้น ทำไมไม่ค่อยๆสร้างและเดินไปพร้อมๆกันหล่ะ เลยไปคุยกับพ่อแม่ พ่อแม่ไม่ได้เรียกร้องสินสอดอะไรเลยเพราะรู้ว่าเค้าไม่มี แต่ขอให้เค้าหาเงินมาจัดงานเท่านั้น พ่อ แม่และเราก็ช่วยออกนู่นนี่ไปพอสมควรเลยค่ะ เค้าไปกู้เงินมา 2 แสนเพื่อจัดงาน พ่อเราเป็นคนไปค้ำให้เค้า เพราะพ่อบอกว่าเผื่อไว้เวลาฉุกเฉินหรืออะไรจะได้มีเงินติดบัญชีไว้ด้วย แหวนแต่งงานเราซื้อเอง ทองที่เอามาวางเป็นทองของเราและพ่อกับแม่เราที่ซื้อเก็บไว้ เงินที่มาวางคือยืมเพื่อนสนิทเรามาวางคะ ลืมบอกคะว่าระหว่างที่จะจัดงานแต่งมีเรื่องบ้านเกิดขึ้นค่ะ เนื่องจากมีญาติสนิทของครอบครัวเราคนนึงเค้าทำงานอาชีพอิสระ เค้าเป็น single mom เค้าอยากซื้อบ้านให้ลูกกับแม่อยู่จึงมาขอให้ครอบครัวเราช่วยกู้เงินเรื่องบ้านให้ โดยเราเป็นชื่อกู้หลัก พ่อเรากู้ร่วม พอญาติเราผ่อนดาวน์จบ กู้เงินผ่าน ธนาคารจ่ายเงินมาเป็นเช็ค ญาติเราเค้าเห็นเงินสดเค้าก็บอกว่าเปลี่ยนใจจะเอาเงินที่ดาวน์ไปคืนให้เรารับผิดชอบบ้านไป เงิบ...สิคะงานนี้ ซึ่งตัวแฟนเราไม่เห็นด้วยที่จะเอาบ้านนี้ แต่พ่อกับแม่เราอยากได้ เพราะครอบครัวเราก็เห็นว่าจะแต่งงาน เลยวางแผนให้ว่าให้เอาไว้ เพราะบ้านที่ครอบครัวเราอยู่เดิมเป็นบ้านกงสีของตระกูลพ่อไม่ใช่บ้านของเรา ก็จะมีพี่ ป้า นา อา แวะเวียนมาอาศัยอยู่เรื่อยๆ
เรื่องบ้านไม่ใช่ปัญหาสำหรับเราเพราะเงินเดือนเราพอที่จะผ่อนมันได้(ตอนนี้เราผ่อนรถอีก1คัน) ที่บ้านเราเลยเอาบ้านหลังนี้ไว้โดยให้เรา+เค้าออกเงินกันคนละครึ่งเดือนละ 1 หมื่นบาท เค้าก็โวยวายว่าไม่อยากได้มันเยอะไป มันยังงู้นยังงี้ แต่สุดท้ายก็ผ่อนมาด้วยกันตอนนี้ 5 เดือนค่ะ พ่อกับแม่เราก็ย้ายมาอยู่ด้วยกันที่บ้านหลังใหม่นี้
ทุกวันจันทร์-พฤหัสเราจะอยู่คอนโดเก่าๆ(สภาพตึกน่าจะประมาณ10ปีขึ้นแล้วค่ะ เช่าอยู่นะคะ) ส่วนเย็นวันศุกร์จะกลับบ้าน เย็นอาทิตย์ค่อยกลับมาคอนโด เป็นยังนี้มาตลอดหลังจากแต่งงาน
และแล้วเรื่องร้าวก็เกิดขึ้น เมื่อ.....
แฟนเราเริ่มเปลี่ยนไปทุกครั้งที่กลับไปนอนบ้าน ดูเครียด ไม่มีความสุข พ่อกับแม่เราเริ่มจับสังเกตุได้ เลยหาเรื่องไป ตจว โดยให้เราอยู่บ้านกัน 2 คน ใช้ชีวิตกัน 2 กันฉันสามีภรรยา เค้าก็จะไม่พูดไม่จา ไม่ทำอะไรเลย เราเลยมานั่งเคลียร์กัน เค้าเครียดเรื่องผ่อนบ้านบอกว่าเงินไม่พอใช้ บลาๆๆๆ เหตุผล108 ทะเลาะกันไม่หยุด ไม่พักเพราะเรื่องนี้ เค้าก็เริ่มกลับบ้านดึกบ่อยขึ้น ไปไหนไม่เคยบอกเราเลย เมากลับมาตลอด และทุกครั้งที่กลับมานอนที่บ้านใหม่จะมีปัญหาทุกครั้ง พ่อแม่เราเลยเรียกเค้ามาคุยว่าปัญหามันคืออะไร เค้าบอกว่าบ้านคือปัญหาสำหรับเค้า ผ่อน 1 หมื่นต่อเดือน เค้าอยากมีเงินไปเที่ยว ไปกิน ไปใช้ พ่อเราก็อธิบายว่าให้เค้าเริ่มคิดสร้างครอบครัว มีบ้านเพื่ออนาคตข้างหน้า จะให้เช่าห้องอยู่ก็ตลอดก็คงไม่ใช่ เพราะห้องเช่าทุกวันนี้ทุกเย็นก็ต้องรีบกลับเพื่อแย่งที่จอดรถ มีขี้เมานั่งกินเหล้าตามใต้ตึก และเผื่ออนาคตมีลูกอีก อย่าคิดเที่ยวเล่นไปวันๆ เค้าก็เถียงด้วยเหตุผลของเค้า แล้วบอกว่าเค้าคิดต่างแต่ไม่แตกแยก เค้าเรียนศิลปะมานะ เค้าไม่เคยมีครอบครัว ไม่เคยมีพ่อแม่มาอบรมสั่งสอนแบบนี้ เค้าใช้ชีวิตคนเดียวมาตลอด เค้าอยากเป็นผู้นำ แต่เค้าไม่เคยนำเราได้เลย กลายเป็นเราๆๆตลอด ทุกปัญหาเค้าไม่เคยมีทางออก หรือแม้แต่เหตุผล ในวันนั้นก็เคลียร์ๆกัน เค้าก็เหมือนจะเข้าใจ
แต่...เมื่อวันศุกร์ที่ผ่านมาก็ไปกินเหล้ากับหัวหน้าเราก็รอที่ห้องเพื่อจะขับรถกลับบ้านด้วยกัน พอถึงบ้านก็นั่งทานขั้าวกัน มีแม่ เรา เค้า เราก็พูดเรื่องมหาลัยปิดเทอมนานแม่เค้าที่อยู่ ตจว คงขายของไม่ดี เพราะร้านที่เปิดอยู่ใกล้มหาลัย อยู่ๆเค้าก็พูดขึ้นมาว่า "ช่างเค้า เรื่องของเค้าอย่ามาพูดเรื่องแม่ให้ได้ยินจะขายดีหรือไม่ดีก็เรื่องของเค้า" งงเลยจ้า เพราะก่อนหน้านี้ก็มีปัญหากันว่า เค้าอยากเอา แม่มาขายของที่ กทม แต่แม่เค้าไม่มาเพราะเค้าให้เหตุผลว่า เค้าแก่แล้ว อยู่ ตจว ตั้งแต่เกิดจะให้เค้ามาอยู่ ต่างถิ่นถาวรเค้าทำไม่ได้ ไหนจะต้องทิ้งบ้าน หมาที่เลี้ยงอยู่ที่นู่น และที่สำคัญก็ไม่อยากให้ตัวเค้าเองไปกู้หนี้ยืมสิ้นเพื่อมาเริ่มต้นลงทุนอีก เค้าเลยพูดว่า "ถ้าแม่ไม่มาก็ไม่ต้องมา คอยดูนะเค้าก็จะไม่สนใจ ไม่โทรหา ไม่สนใจอีกเลย" เฮ้อออ......เหนื่อยใจ แม่เราได้ยินแบบนั้นก็รีบกินข้าวหนีไปนอนเลย(แม่แอบมาบอกตอนหลังว่าทำไมเค้าพูดถึงแม่ตัวเองไม่ดีแบบนั้น)
พอวันเสาร์ พ่อกับแม่เราก็ไป ตจว ให้เราอยู่ด้วยกัน 2 คน เค้าตื่นมาก็ไม่ทำอะไร พ่อแม่เรายกของขึ้นรถอะไรก็ไม่ช่วย นอนเฉย จนพ่อกับแม่เราไปเค้าก็นอนดูทีวีอยู่อย่างงั้น เราถามอะไรก็ถามคำตอบคำ เราเลยเลี่ยงไปทำงานบ้านอันนู่นอันนี้ จนบ่ายเราทนไม่ไหว เลยไปถามเค้าว่าเป็นอะไรทำไมไม่พูดไม่จากับเราบ้าง เค้าบอกว่าเค้าเครียดที่เพื่อนเค้าไปเที่ยวกันที่แผนกแต่เค้าไม่ได้ไป เราเลยถามเค้าว่าถามเรา หรือชวนเราบ้างไหม เค้าก็เงียบ แล้วเค้าก็บอกว่าเค้ามาอยู่บ้านไม่มีความสุขเลย เรื่องเดิมๆมาอีกแล้วคร้าบบบ ทะเลาะกันใหญ่โต
1. เราถามเค้าว่าถ้าไม่มีบ้านนี้เราจะอยู่ไหนกัน เค้าจะนำครอบครัวไปทางไหน?? ตอบ ไม่รู้ อาจจะอยู่คอนโดตลอดไป
2. เราถามเค้าว่าเงิน1หมื่นต่อเดือนถ้าไม่ได้ผ่อนบ้านจะเอาไปทำอะไร?? ตอบ ไปเที่ยว กิน ใช้ไปวันๆ
3. ถ้ามีลูกจะทำยังไงกัน ?? ตอบ ก็ไม่รู้
ฟังแล้วถึงกับเงิบบบ...ค่ะ ที่เราพยายามสร้างครอบครัวคือกลายเป็นเราไปบังคับเค้า อยากให้เค้ามีชีวิตที่ดีขึ้นกลายเป็นเราผิด เค้าเห็นเพื่อนสำคัญกว่าเรา เค้าชอบบอกเราและย้ำอยู่บ่อยๆ
เมื่อวานเราไลน์ไปหาเค้าบอกเหตุผลของเราอีกครั้งกับเรื่องบ้าน ซึ่งเราก็บอกเค้าว่าถ้าเป็นอย่างนี้ต่อไป เราก็ต้องทะเลาะกันเรื่อยๆ งั้นเราเลิกกันเถอะ เราจะคืนชีวิตให้เค้าไปมีความสุขกับเพื่อน(เค้าบอกว่าเพื่อน ในชีวิตเค้าคือสำคัญที่สุด) เราจะย้ายออกจากคอนโด เค้าตอบว่าไงรู้ไหมคะ.....
"เค้าเคารพการตัดสินใจของเรา" ง่ายๆสั้นๆจบ เย็นเมื่อวานเราเลยไปขนของจากคอนโดเค้ากลับบ้าน โดยที่เค้าไม่โทรหาเรา ไม่ไลน์หาเราเลย ไม่เป็นห่วงเราสักนิดว่าเราไปไหนอะไร อย่างไรค่ะ ศักดิ์ศรีมันค้ำคอจริงๆ
ตอนนี้เราพยายามทำใจอยู่ค่ะ มันยากนะคะ ที่ชีวิตคู่ของเราต้องจบลงอย่างรวดเร็วอย่างนี้ ไม่มีการง้อใดๆของเค้าอีก เรารักเค้านะคะ แต่ตอนนี้เราควรรักตัวเองกับพ่อแม่เรามากกว่าแล้วหล่ะ เราควรต้องตัดใจเดินต่อเพื่อพ่อแม่เรา ซึ่งเค้าไม่เห็นความสำคัญของเราเลยแม้แต่น้อย แผลยังสดเลือดซิปๆอยู่นะคะ เป็นบทเรียนอันสำคัญในชีวิตเราเลยทีเดียว