เรื่องมีอยู่ว่า เมื่อวานผมขับรถหาของในแปดริ้ว - ชลบุรี ทั้งวันราวๆ 10 ชม.การเดินทางราบรื่นดี
โดยส่วนตัวเป็นคนขับรถเคร่งครัดกฎจราจรมาก เพราะเคยฝ่าไฟเหลืองแล้วเกือบตายครั้งนึง ตั้งแต่นั้นมาเลยทำตามกฎให้เป็นนิสัย และมีสติเสมอเมื่ออยู่หลังพวงมาลัย
หลังเสร็จภารกิจทั้งวัน ผมกับแฟน จอดรถข้างถนนใกล้ร้านข้าวต้มกุ๊ยร้านหนึ่งแฟนเดินลงไปก่อน ผมเปิดประตูออกไป (โดยจังหวะนี้มองแต่รถด้านหลัง ที่ขับมาตามเลนส์ สะเพร่าไปหน่อยตรงที่ไม่ได้สังเกตรถที่ขับย้อนศรมา)
มอเตอร์ไวค์ 1 คันย้อนศรมา (ไม่ใส่หมวกกันน๊อค) คาดว่าจะย้อนมามาข้าม U-tern ที่อยู่ก่อนตรงที่เกิดเหตุ ล้อหน้ามอเตอร์ไซต์ ชนกับประตูที่ผมเปิดออกไป แต่ไม่ล้ม ทรงตัวขับออกไปอีกนืด แล้วจอดรถ เดินมาจับแขนแล้วบอกว่า ผมขอโทษนะพี่...
ผมยิ้มๆ ดูรถนิดนึง ก็บอกไม่เป็นไรครับ ไปเถอะ
แฟนเดินมาดูแล้งบอกว่า ไม่เป็นไรดีแล้ว ดีที่มอเตอร์ไซค์ไม่ล้ม รถไม่วิ่งมาทับตาย.... อารมณ์นั้น ความรู้สึกผมเริ่มเปลี่ยน
ผมมองว่า ถ้าเกิดเหตุการนั้นจริงๆใครจะเป็นคนผิด - รู้สึกผิด ในเมื่อมอเตอร์ไซต์ขับย้อนศรมา มักง่าย ชอบสะดวก กับผม...ซึ่งขับรถ ตามกฎจราจรอย่างเคร่งครัด มีพลาดวันนี้ ตรงนี้สะเพร่าที่ไม่ได้มองรถที่ย้อนศรมา
ทำไม... คนขับคนนั้นไม่เห็นใจเพื่อนร่วมทางสักนิด แค่คุณขับตามทาง ตามเลนส์
ทำไม... ผมต้อมมารับความรู้สึกที่ว่า ถ้าเปิดประตูโดนมอเตอร์ไซค์ล้มแล้วรถมาทับหัวแบะ เราจะรู้สึกแย่กว่านี้ไหม
ทำไม... ต้องมักง่าย เอาแต่ความสะดวกของตนเอง
ทำไม... ไม่เคารพสิทธิ ของคนอื่นในการ ใช้ถนนหนทางร่วมกันบ้าง
แค่มาเล่าสู้กันฟัง ปนระบายความรู้สึกแย่ๆ
เพื่อนๆ คิดเห็นอย่างไร เชิญสนทนาแลกเปลี่ยนกันครับ
**ฝากท่านประยุทธ์ด้วยครับ กวดขันให้หน่อย อุบัติเหตุในประเทศนี้จะได้ลดลง คนที่ปฎิบัติตามระเบียบวินัยอย่างเคร่งครัด จะได้รู้สึกว่า ใช้ถนนหนทางได้ปลอดภัยกว่าที่เป็นอยู่..
ท่านประยุทธ์ ขอความช่วยเหลือให้กวดขันวินัยจราจร และการบังคับใช้กฎหมายจราจร ในประเทศนี้ด้วยครับ
โดยส่วนตัวเป็นคนขับรถเคร่งครัดกฎจราจรมาก เพราะเคยฝ่าไฟเหลืองแล้วเกือบตายครั้งนึง ตั้งแต่นั้นมาเลยทำตามกฎให้เป็นนิสัย และมีสติเสมอเมื่ออยู่หลังพวงมาลัย
หลังเสร็จภารกิจทั้งวัน ผมกับแฟน จอดรถข้างถนนใกล้ร้านข้าวต้มกุ๊ยร้านหนึ่งแฟนเดินลงไปก่อน ผมเปิดประตูออกไป (โดยจังหวะนี้มองแต่รถด้านหลัง ที่ขับมาตามเลนส์ สะเพร่าไปหน่อยตรงที่ไม่ได้สังเกตรถที่ขับย้อนศรมา)
มอเตอร์ไวค์ 1 คันย้อนศรมา (ไม่ใส่หมวกกันน๊อค) คาดว่าจะย้อนมามาข้าม U-tern ที่อยู่ก่อนตรงที่เกิดเหตุ ล้อหน้ามอเตอร์ไซต์ ชนกับประตูที่ผมเปิดออกไป แต่ไม่ล้ม ทรงตัวขับออกไปอีกนืด แล้วจอดรถ เดินมาจับแขนแล้วบอกว่า ผมขอโทษนะพี่...
ผมยิ้มๆ ดูรถนิดนึง ก็บอกไม่เป็นไรครับ ไปเถอะ
แฟนเดินมาดูแล้งบอกว่า ไม่เป็นไรดีแล้ว ดีที่มอเตอร์ไซค์ไม่ล้ม รถไม่วิ่งมาทับตาย.... อารมณ์นั้น ความรู้สึกผมเริ่มเปลี่ยน
ผมมองว่า ถ้าเกิดเหตุการนั้นจริงๆใครจะเป็นคนผิด - รู้สึกผิด ในเมื่อมอเตอร์ไซต์ขับย้อนศรมา มักง่าย ชอบสะดวก กับผม...ซึ่งขับรถ ตามกฎจราจรอย่างเคร่งครัด มีพลาดวันนี้ ตรงนี้สะเพร่าที่ไม่ได้มองรถที่ย้อนศรมา
ทำไม... คนขับคนนั้นไม่เห็นใจเพื่อนร่วมทางสักนิด แค่คุณขับตามทาง ตามเลนส์
ทำไม... ผมต้อมมารับความรู้สึกที่ว่า ถ้าเปิดประตูโดนมอเตอร์ไซค์ล้มแล้วรถมาทับหัวแบะ เราจะรู้สึกแย่กว่านี้ไหม
ทำไม... ต้องมักง่าย เอาแต่ความสะดวกของตนเอง
ทำไม... ไม่เคารพสิทธิ ของคนอื่นในการ ใช้ถนนหนทางร่วมกันบ้าง
แค่มาเล่าสู้กันฟัง ปนระบายความรู้สึกแย่ๆ
เพื่อนๆ คิดเห็นอย่างไร เชิญสนทนาแลกเปลี่ยนกันครับ
**ฝากท่านประยุทธ์ด้วยครับ กวดขันให้หน่อย อุบัติเหตุในประเทศนี้จะได้ลดลง คนที่ปฎิบัติตามระเบียบวินัยอย่างเคร่งครัด จะได้รู้สึกว่า ใช้ถนนหนทางได้ปลอดภัยกว่าที่เป็นอยู่..