[และแล้ว.... เรื่องราวของ 2 ล็อกอิน แห่งห้องถนนนักเขียน ก็มาถึงบทอวสานแล้วขอรับ]
..................
เช้าวันนี้ อากาศช่างสดชื่นแจ่มใสสุดๆเลย ร่องรอยคราบสายฝนปนน้ำผึ้งเมื่อคืนยังมีให้เห็นเต็มลานจอดรถข้างบ้าน
ผมนั่งมองรถตัวเองที่เพิ่งล้างเสร็จหมาดๆ เจ้ากระป๋องคู่ใจผมเหมือนมันจะกระดี๊กระด๊าอยู่ตลอดเวลาขณะที่ผมขัดสีฉวีวรรณให้ เอ๊ะ หรือว่าเป็นผมเองต่างหากที่ออกอาการอย่างนั้น น่าจะใช่นะ เพราะตอนล้างไปขากับเอวมันก็เต้นไปกับจังหวะเพลงใบเตยแอนด์กิ๊ปซี่ ชนิดที่แทบจะลืมหายใจ ....อย่ามะนม..อย่ามโน......ท่องนโมไว้เลย......อย่ามะนม..อย่ามโน.....เก็บอาการมั่งน๊า......อย่ามะนม..อย่ามโน.....เอ๊า....อย่ามะนม..อย่ามโน......ท่องนโมไว้เลย.....
เมื่อคืน'
คุณตฤนกร'ตอบกลับมาอย่างกระมิดกระเมี้ยน ท่าทีในข้อความเหมือนจะออกไปทางตั้งสติไม่ทัน ทั้งๆที่ตอนต่อกลอนหรือแม้กระทั่งสนทนากันธรรมดากลับแอบหลุดความนัยมาเป็นระยะๆ เยิ้มไปหมดด้วย ....
จะรอวันได้พบประสบเจอ.... ไม่ก็ ....
วอนฟ้าบอกเธอหน่อยฉันคอยเธอ.... แล้วก็ ....
สักวันคงได้ทำอะไรๆให้คุณชฏาทานนะครับ ผมเชื่อว่า วันนั้นคงจะเป็นวันที่แสนดีสำหรับผมแน่นอน แต่ที่ไม่อาจรู้ได้ ก็คือความรู้สึกของคุณชฏาเท่านั้นล่ะครับ....
นั่นมันตำราพิสมัยนงคราญนี่นา
แต่ผมต้องใช้ตำราพิชัยสงครามสิ
ผมค่อยๆตีวงล้อมควบม้าเลียบค่าย ค่อยๆให้เขาเผยออกมาว่าวันอาทิตย์นี้จะไปไหนหรือเปล่า เขาก็ได้แต่อ้อมแอ้มๆ ....มีธุระนิดหน่อยครับ....ตอนบ่ายด้วยสิ....ผมจะทำไงดีหนอ....
ก็ทำให้มันเสร็จ ก่อนมาเจอชฏายาแค่นั้นเอง ไม่เห็นจะลำบากยากเย็นตรงไหนเลยนี่ยะ !
ผมไม่ได้พิมพ์ข้อความนั้นไปหรอกนะ แค่คิดในใจเฉยๆ
อุตส่าห์เค้นคำตอบเหมือนบีบเปลือกมะนาวจนปวดนิ้วหัวแม่โป้ง น้ำมะนาวก็ไม่ยอมหยดสักหยดเสียแล้ว ผมเลยเล่นบทพจมานงอนคุณชายกลางซะเลย ผมบอกเขาไปว่า ....
ไม่ว่าคุณตฤนจะติดธุระยังไงก็ตาม คุณตฤนคงพอมีใครมารับของฝากนี้ได้อยู่แล้วแน่ๆ ถ้าเป็นคนอื่นมารับแทน ให้มาที่ม้าไม้หน้าลานนกพิราบนี้นะคะ ชฏาเคยแวะไปนั่งมาค่ะ ชอบมุมตรงนี้มาก หากหอบหนังสือไปด้วยคงอ่านเพลินจบสองสามเล่มแน่ๆ....
ผมส่งรูปประกอบสถานที่นัดหมายตามไปด้วย
แล้วผมก็หยุดสนทนา แม้เขาจะส่งหลังไมค์มาอีกกี่กรอบผมก็ไม่ยอมเปิดอ่าน ตั้งใจไว้แล้วว่า พรุ่งนี้จะเป็นการวัดใจกันระหว่างเราทั้งสอง ผมเองเตรียมแผนไว้แล้ว ทางฝ่ายเขาจะเปิดเผยตัวตนอย่างไร คงได้รู้กัน
เสร็จจากอาบน้ำให้รถเรียบร้อย ก็ถึงเวลาอาบน้ำอาบท่าให้ตัวเองเสียที
จากนั้น ผมจะต้องไปรับ'
อาฮัวกับตาลตั้น'คู่รักโลกสวยทั้งสองแล้วล่ะ เพราะผมนัดพวกเธอไว้ว่าจะพาไปแต่งตัวสวยๆ แล้วพวกเราสามคน ทั้งพวกเธอกับหนึ่งอาจารย์คนนี้ ก็จะเลยไปกู้โลกแสนสวยที่สวนเบญจสิริตอนหกโมงเย็นด้วยกัน
'
อะไรจะเกิด มันก็ต้องเกิด'กันล่ะวันนี้
(ยังไม่จบนะครับ เดี๋ยวมา เพราะผมต้องพาอาฮัวกับตาลตั้นไปร้านเสริมสวยก่อน)
☻ รักสับสน .... ในห้องถนนนักเขียน ☻
..................
เช้าวันนี้ อากาศช่างสดชื่นแจ่มใสสุดๆเลย ร่องรอยคราบสายฝนปนน้ำผึ้งเมื่อคืนยังมีให้เห็นเต็มลานจอดรถข้างบ้าน
ผมนั่งมองรถตัวเองที่เพิ่งล้างเสร็จหมาดๆ เจ้ากระป๋องคู่ใจผมเหมือนมันจะกระดี๊กระด๊าอยู่ตลอดเวลาขณะที่ผมขัดสีฉวีวรรณให้ เอ๊ะ หรือว่าเป็นผมเองต่างหากที่ออกอาการอย่างนั้น น่าจะใช่นะ เพราะตอนล้างไปขากับเอวมันก็เต้นไปกับจังหวะเพลงใบเตยแอนด์กิ๊ปซี่ ชนิดที่แทบจะลืมหายใจ ....อย่ามะนม..อย่ามโน......ท่องนโมไว้เลย......อย่ามะนม..อย่ามโน.....เก็บอาการมั่งน๊า......อย่ามะนม..อย่ามโน.....เอ๊า....อย่ามะนม..อย่ามโน......ท่องนโมไว้เลย.....
เมื่อคืน'คุณตฤนกร'ตอบกลับมาอย่างกระมิดกระเมี้ยน ท่าทีในข้อความเหมือนจะออกไปทางตั้งสติไม่ทัน ทั้งๆที่ตอนต่อกลอนหรือแม้กระทั่งสนทนากันธรรมดากลับแอบหลุดความนัยมาเป็นระยะๆ เยิ้มไปหมดด้วย ....จะรอวันได้พบประสบเจอ.... ไม่ก็ ....วอนฟ้าบอกเธอหน่อยฉันคอยเธอ.... แล้วก็ ....สักวันคงได้ทำอะไรๆให้คุณชฏาทานนะครับ ผมเชื่อว่า วันนั้นคงจะเป็นวันที่แสนดีสำหรับผมแน่นอน แต่ที่ไม่อาจรู้ได้ ก็คือความรู้สึกของคุณชฏาเท่านั้นล่ะครับ....
นั่นมันตำราพิสมัยนงคราญนี่นา
แต่ผมต้องใช้ตำราพิชัยสงครามสิ
ผมค่อยๆตีวงล้อมควบม้าเลียบค่าย ค่อยๆให้เขาเผยออกมาว่าวันอาทิตย์นี้จะไปไหนหรือเปล่า เขาก็ได้แต่อ้อมแอ้มๆ ....มีธุระนิดหน่อยครับ....ตอนบ่ายด้วยสิ....ผมจะทำไงดีหนอ....
ก็ทำให้มันเสร็จ ก่อนมาเจอชฏายาแค่นั้นเอง ไม่เห็นจะลำบากยากเย็นตรงไหนเลยนี่ยะ !
ผมไม่ได้พิมพ์ข้อความนั้นไปหรอกนะ แค่คิดในใจเฉยๆ
อุตส่าห์เค้นคำตอบเหมือนบีบเปลือกมะนาวจนปวดนิ้วหัวแม่โป้ง น้ำมะนาวก็ไม่ยอมหยดสักหยดเสียแล้ว ผมเลยเล่นบทพจมานงอนคุณชายกลางซะเลย ผมบอกเขาไปว่า ....ไม่ว่าคุณตฤนจะติดธุระยังไงก็ตาม คุณตฤนคงพอมีใครมารับของฝากนี้ได้อยู่แล้วแน่ๆ ถ้าเป็นคนอื่นมารับแทน ให้มาที่ม้าไม้หน้าลานนกพิราบนี้นะคะ ชฏาเคยแวะไปนั่งมาค่ะ ชอบมุมตรงนี้มาก หากหอบหนังสือไปด้วยคงอ่านเพลินจบสองสามเล่มแน่ๆ....
ผมส่งรูปประกอบสถานที่นัดหมายตามไปด้วย
แล้วผมก็หยุดสนทนา แม้เขาจะส่งหลังไมค์มาอีกกี่กรอบผมก็ไม่ยอมเปิดอ่าน ตั้งใจไว้แล้วว่า พรุ่งนี้จะเป็นการวัดใจกันระหว่างเราทั้งสอง ผมเองเตรียมแผนไว้แล้ว ทางฝ่ายเขาจะเปิดเผยตัวตนอย่างไร คงได้รู้กัน
เสร็จจากอาบน้ำให้รถเรียบร้อย ก็ถึงเวลาอาบน้ำอาบท่าให้ตัวเองเสียที
จากนั้น ผมจะต้องไปรับ'อาฮัวกับตาลตั้น'คู่รักโลกสวยทั้งสองแล้วล่ะ เพราะผมนัดพวกเธอไว้ว่าจะพาไปแต่งตัวสวยๆ แล้วพวกเราสามคน ทั้งพวกเธอกับหนึ่งอาจารย์คนนี้ ก็จะเลยไปกู้โลกแสนสวยที่สวนเบญจสิริตอนหกโมงเย็นด้วยกัน
'อะไรจะเกิด มันก็ต้องเกิด'กันล่ะวันนี้
(ยังไม่จบนะครับ เดี๋ยวมา เพราะผมต้องพาอาฮัวกับตาลตั้นไปร้านเสริมสวยก่อน)