เรื่องนี้เกิดขึ้นเมื่อประมาณปลายปีที่แล้วค่ะ เป็นเรื่องของพ่อกับโรงบาลเอกชนแห่งหนึ่งวันที่พ่อไม่สบายวันนั้นอยู่กรุงเทพ พ่อปวดหัวค่ะ ก็เลยไปซื้อยาแก้ปวดมากินแล้วเข้านอนแต่หัวค่ำ พ่อหนูเค้าเป็นคนดูแลตัวเอ รู้ว่าปวดหัวก็รีบไปซื้อยามากินแล้วเข้านอนแต่หัวค่ำแต่คืนนั้นพ่อตื่นมาตอนตีสองบอกปวดหัวมากจนอยากจะอาเจียน พ่อเลยให้แม่พาไปหาหมอโรงบาลเอกชนใกล้บ้าน ไปถึงโรงบาลประมาณตีสามค่ะ เป็นโรงบาลเอกชนแถวแจ้งวัฒนะค่ะ
ไปถึงก็ตรวจฉี่ ตรวจอุจจาระค่ะ ก็เข้าใจค่ะว่ารอฟังผลแต่การช่วยเหลือคนไข้ฉุกเฉินสำคัญกว่ามั๊ยคะ ทำไมเค้าปล่อยคนไข้ที่มีอาการปวดศรีษะมากนั่งรอหมอ รอผลตรวจจนเกือบหกโมงเช้าคะ พนักงานที่เค้าร์เตอร์ก็นอนหลับ ตอนพ่อไปหาหมอพ่อยังมีสติถอดแหวนที่ใส่ติดตัวประจำให้แม่เก็บไว้ แต่ตอนที่นั่งรอตรวจเวลาผ่านไปเป็นชั่วโมงๆพ่อก็เริ่มเบลอ เข้าห้องน้ำผิด อุจจาระไม่กดน้ำ
จนแม่ต้องตามไปกดให้ ตอนนั้นแม่สังเกตุว่าพ่อเริ่มเบลอแล้ว ก็เลยเข้าไปตามหมอค่ะ เคาร์เตอร์แจ้งว่ารอผลตรวจ ไม่มีการรักษาใดๆให้คนไข้เลยค่ะ นอกจากเรียกแม่เข้าไปคุยเรื่องค่าห้องพัก ค่าใช้จ่ายต่อวัน แม่เลยตัดสินใจย้ายพ่อไปโรงบาลรัฐและโทรบอกให้ลูกๆไปเจอกันที่โรงบาลชลประทาน ตอนนั้นจะหกโมงเช้าแล้วค่ะ ดิชั้นไปรอพ่อที่ชลประทาน พอรถแท๊กซี่มาจอดก็รีบเข้าไปพาพ่อลงมา แต่สิ่งที่เห็นคือพ่อไม่มีสติแล้วค่ะ เรียกพ่อ พ่อก็ร้องแต่อื้อๆ พ่อเข้าห้องฉุกเฉินค่ะ หมอที่โรงบาลเอกชนส่งพ่อเข้าแสกนสมอง ตลอดทางไปห้องตรวจหนูเดินตามและเรียกพ่อตลอดทาง แต่พ่อก็ร้องแต่อื้อๆ สุดท้ายหมอแจ้งค่ะว่าต้องใส่ท่อช่วยหายใจด่วน ไม่เช่นนั้นคนไข้จะหยุดหายใจเอง สาเหตุเกิดจากติดเชื้ในสมองไม่ได้รับการรักษาทันที เราก็เลยบอกหมอว่าเราไปหาหมอตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว แต่เค้าไม่รักษาให้ ปล่อยให้พ่อเรารอจนสุดท้ายก็แก้ไขไม่ได้ ให้การรักษาไม่ทัน พ่อกลายเป็นคนป่วยโรคสมอง ต้องผ่าตัดสองสามครั้งและเข้าๆออกๆไอซียู เป็นเวลากว่าสองเดือน และท้ายที่สุดเค้าก็ฟื้นค่ะในสภาพจำใครไม่ได้ สมองไม่สั่งการ พูดง่ายๆคือเป็นอัมพาตไม่พอ ยังจำใครไม่ได้ด้วย พ่อก็ทรมานกาย แม่ก็ทรมานใจที่พ่อต้องมาเป็นอย่างนี้ในช่วงเวลาแค่ข้ามคืน ไม่มีเวลาได้บอกลากันเพราะถึงบอกอะไรไปตอนนี้ก็ได้แต่พูดอยู่ข้างเดียว อีกฝ่ายไม่รับรู้แล้ว ครอบครัวเราไม่มีใครมีความสุขเลยค่ะ บ้านเรามีเด็กอีกสองคนค่ะอยู่โรงเรียนอนุบาล เด็กสองคนนี้เป็นหลานค่ะ ผูกพันธ์กับพ่อมาก เค้าอยู่ด้วยกันมาตั้งแต่แรกเกิด ตอนนี้เด็กทั้งสองต้องดูแลพ่อค่ะ ดูดเสมหะ เช็ดตัว อะไรที่เค้าช่วยได่เค้าก็จะทำค่ะ
ถ้าสาเหตุที่ทำให้พ่อเป็นอย่างนี้เกิดจากเค้าล้มเอง หรือเพราะเค้าไม่ไปหาหมอเราจะไม่โกรธ ไม่โทษใครค่ะ แต่ทุกวันนี้เราโทษโรงบาลเอกชนที่บอก
แต่กลับไม่ทำอะไรเลยเพราะเราไม่รู้จะเริ่มยังไง ใครมีความรู้ช่วยครอบครัวเราด้วยค่ะ อย่างน้อยก็เพื่อไม่ให้เค้าปฏิบัติชุ่ยๆโดนไม่คำนึงถึงความปลอดภัยของคนไข้อื่นอีก เพื่อที่ครอบครัวอื่นจะไม่เจอ
อย่างเรา เพื่อเด็กตาดำๆสองคนและเพื่อแม่....ค่ะ ช่วยชี้แนะด้วยค่ะ ว่าเราต้องทำยังไง...ขอบคุณค่ะ
เป็นเรื่องของพ่อ....กับโรงบาลแห่งหนึ่ง...ขอความช่วยเหลือค่ะ....
ไปถึงก็ตรวจฉี่ ตรวจอุจจาระค่ะ ก็เข้าใจค่ะว่ารอฟังผลแต่การช่วยเหลือคนไข้ฉุกเฉินสำคัญกว่ามั๊ยคะ ทำไมเค้าปล่อยคนไข้ที่มีอาการปวดศรีษะมากนั่งรอหมอ รอผลตรวจจนเกือบหกโมงเช้าคะ พนักงานที่เค้าร์เตอร์ก็นอนหลับ ตอนพ่อไปหาหมอพ่อยังมีสติถอดแหวนที่ใส่ติดตัวประจำให้แม่เก็บไว้ แต่ตอนที่นั่งรอตรวจเวลาผ่านไปเป็นชั่วโมงๆพ่อก็เริ่มเบลอ เข้าห้องน้ำผิด อุจจาระไม่กดน้ำ
จนแม่ต้องตามไปกดให้ ตอนนั้นแม่สังเกตุว่าพ่อเริ่มเบลอแล้ว ก็เลยเข้าไปตามหมอค่ะ เคาร์เตอร์แจ้งว่ารอผลตรวจ ไม่มีการรักษาใดๆให้คนไข้เลยค่ะ นอกจากเรียกแม่เข้าไปคุยเรื่องค่าห้องพัก ค่าใช้จ่ายต่อวัน แม่เลยตัดสินใจย้ายพ่อไปโรงบาลรัฐและโทรบอกให้ลูกๆไปเจอกันที่โรงบาลชลประทาน ตอนนั้นจะหกโมงเช้าแล้วค่ะ ดิชั้นไปรอพ่อที่ชลประทาน พอรถแท๊กซี่มาจอดก็รีบเข้าไปพาพ่อลงมา แต่สิ่งที่เห็นคือพ่อไม่มีสติแล้วค่ะ เรียกพ่อ พ่อก็ร้องแต่อื้อๆ พ่อเข้าห้องฉุกเฉินค่ะ หมอที่โรงบาลเอกชนส่งพ่อเข้าแสกนสมอง ตลอดทางไปห้องตรวจหนูเดินตามและเรียกพ่อตลอดทาง แต่พ่อก็ร้องแต่อื้อๆ สุดท้ายหมอแจ้งค่ะว่าต้องใส่ท่อช่วยหายใจด่วน ไม่เช่นนั้นคนไข้จะหยุดหายใจเอง สาเหตุเกิดจากติดเชื้ในสมองไม่ได้รับการรักษาทันที เราก็เลยบอกหมอว่าเราไปหาหมอตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว แต่เค้าไม่รักษาให้ ปล่อยให้พ่อเรารอจนสุดท้ายก็แก้ไขไม่ได้ ให้การรักษาไม่ทัน พ่อกลายเป็นคนป่วยโรคสมอง ต้องผ่าตัดสองสามครั้งและเข้าๆออกๆไอซียู เป็นเวลากว่าสองเดือน และท้ายที่สุดเค้าก็ฟื้นค่ะในสภาพจำใครไม่ได้ สมองไม่สั่งการ พูดง่ายๆคือเป็นอัมพาตไม่พอ ยังจำใครไม่ได้ด้วย พ่อก็ทรมานกาย แม่ก็ทรมานใจที่พ่อต้องมาเป็นอย่างนี้ในช่วงเวลาแค่ข้ามคืน ไม่มีเวลาได้บอกลากันเพราะถึงบอกอะไรไปตอนนี้ก็ได้แต่พูดอยู่ข้างเดียว อีกฝ่ายไม่รับรู้แล้ว ครอบครัวเราไม่มีใครมีความสุขเลยค่ะ บ้านเรามีเด็กอีกสองคนค่ะอยู่โรงเรียนอนุบาล เด็กสองคนนี้เป็นหลานค่ะ ผูกพันธ์กับพ่อมาก เค้าอยู่ด้วยกันมาตั้งแต่แรกเกิด ตอนนี้เด็กทั้งสองต้องดูแลพ่อค่ะ ดูดเสมหะ เช็ดตัว อะไรที่เค้าช่วยได่เค้าก็จะทำค่ะ
ถ้าสาเหตุที่ทำให้พ่อเป็นอย่างนี้เกิดจากเค้าล้มเอง หรือเพราะเค้าไม่ไปหาหมอเราจะไม่โกรธ ไม่โทษใครค่ะ แต่ทุกวันนี้เราโทษโรงบาลเอกชนที่บอก
แต่กลับไม่ทำอะไรเลยเพราะเราไม่รู้จะเริ่มยังไง ใครมีความรู้ช่วยครอบครัวเราด้วยค่ะ อย่างน้อยก็เพื่อไม่ให้เค้าปฏิบัติชุ่ยๆโดนไม่คำนึงถึงความปลอดภัยของคนไข้อื่นอีก เพื่อที่ครอบครัวอื่นจะไม่เจอ
อย่างเรา เพื่อเด็กตาดำๆสองคนและเพื่อแม่....ค่ะ ช่วยชี้แนะด้วยค่ะ ว่าเราต้องทำยังไง...ขอบคุณค่ะ