สวัสดีค่ะ ดิฉันอายุ 22 ปีตอนนี้เรากำลังจะเสียคนที่เรารักจากการกระทำของดิฉันเอง เราคบกับได้เก้าเดือนแล้วค่ะตอนนี้ทุกอย่างดูแย่ไปหมด
จากทั้งตัวเราและแรงกดดันทางฝ่ายเขา...
ดิฉันนอนวันละ 1-2 ชั่วโมงมาหลายวันแล้วเพราะคิดไม่ตก คิดว่าจะสูญเสียคนๆนี้ไปใจมันเจ็บแปล๊บๆๆๆๆน้ำตานองทุกคืน
ในความคิดดิฉันอายุ20กว่าเป็นผู้ใหญ่แล้วความรักครั้งนี้ไม่ใช่ความสุขสบาย ความรักคิขุน่ารัก มันเป็นความรักจากใจ เป็นรักที่แค่ได้อยากเจอหน้ากันทุกวัน
ดูแลเขาได้เสมอเวลาเขาเป็นอะไร อยู่ด้วยกันแล้วมีความสุข ขอแค่เราไม่พรากกันก็พอ เราแอบคบกันค่ะ ดิฉันชอบเขาก่อน จนเราคบกันดิฉันไม่รู้ว่าเขารักดิฉันไหม
แต่ดิฉันอยู่กับเขาแล้วมีความสุขมากเสียจนลืมเรื่องทุกข์ในชีวิตไป แค่มีเขาก็พอจะรักดิฉันไหมก็ไม่รู้ รู้ว่าแค่ตอนนี้มีกันและกัน และยิ่งรักมากขึ้นๆทุกวัน
เพราะความรักที่มากขึ้นนี้แหละค่ะเป็นชนวน เขาค่อนข้างมีฐานะค่ะ เด็กอยู่ เป็นคนครบก็ว่าได้ แฟนเก่าเขาก็สวยทุกคน ตอนคบกันดิฉันหนักอ้วนมากไม่แต่งหน้าไม่แต่งตัว แต่เขาก็อยู่กับดิฉัน และไม่เคยมีใคร ดิฉันมีปัญหากับทางบ้านถึงขั้นรุนแรงมาก (บ้านดิฉันไม่เหมือนครอบครัวคนอื่นแน่นอนค่ะ) ตัวดิฉันไม่ใช่ลูกคนโปรดอยู่แล้วแต่เสียใจกับคำพูดและที่โดนกระทำมาจากที่บ้าน เขาก็อยู่เคียงข้างดิฉันตลอด ไม่เคยจากไปไหน ดิฉันมองเขาดี ดีมากเขาเป็นคนที่มีเมตตาสูง กับทุกคน เวลาเขาจับมือดิฉันหรือกอดเวลาที่มีปัญหาดิฉันรู้สึกอุ่น อุ่นจากข้างในจิตใจ เหมือนไม่เคยได้รับมาก่อน ไม่เคยได้รับความอบอุ่นใจในลักษณะนี้มาก่อน เขาเหมือนเป็นทั้งหมดของดิฉันในตอนนี้ คนนี้แหละที่ดิฉันจะทุ่มเท รักและซื่อสัตย์ตลอดไป ไม่ยอมให้ใครมาทำอะไรเขาได้ เวลาเขาไม่สบายบ้านดิฉันกับเขาห่างกันประมาน5กิโลค่ะ เขาโทรมาแล้วแบตหมด ดิฉันทั้งวิ่งทั้งเดิน ไปถึงประมานตีสามกว่า ดิฉันเห็นสภาพเขาเเล้วดิฉันอดร้องไห้ออกมาไม่ได้ ไม่ขอบรรยายค่ะ จับเขาเปลี่ยนเสื้อผ้า ต้มน้ำเช็ดตัว ต้มไปก็ร้องไห้ไป เขาหนาวดิฉันหาผ้าห่ม แบกเขาลงมานอนข้างล่างกอดเหมือนจะเสียไป เขาเริ่มโอเคค่อยแบกกลับขึ้นไปนอนข้างบน เป็นแบบนี้ 3 ครั้งได้ค่ะ มีครั้งหนึ่งคุณแม่เขานอนอยู่ในห้องด้วยดิฉันก็ไม่กล้าแม่เขาบอกนอนแทรกได้เกรงใจค่ะประมานตี4ได้แล้วดิฉันก็เป็นหวัดขอนอนพื้นดีกว่าตี5ดิฉันก็กลับ ดิฉันดีใจที่ดิฉันได้ทำถึงต้องเดินไกลแค่ไหน ได้ดูแลเขาก็สุขใจเสมอ แต่เคยทำก็คือเคยทำไม่ได้ขึ้นกับปัจจุบันเขาสนใจหรือเปล่าแต่เขาก็สำคัญเสมอสำหรับชีวิตดิฉัน ดิฉันยังรักเขาเหมือนเดิมและมากขึ้น มีครั้งหนึ่งเราทะเลาะกัน เขาจะขับรถหนีไปดิฉันคว้าคัตเตอร์มา เขาท้า ดิฉันก็กรีด เอ็นขาด ในหัวตอนนั้นคิดแต่อย่านะ อย่าไปไหน อย่าไปเลย ค่ะ ณ ตรงนี้บางท่านคงคิดว่าดิฉันเกินไป แต่ดิฉันไม่เคยได้รับความรักความรู้สึกจากอบอุ่นแบบนี้จากที่ไหนๆ หรือแม้แต่บ้าน ดิฉันจะไม่พูดถึงบ้าน เธอจะไปแล้วหรอความสุขเดียวของดิฉัน เย็บไป6เข็มค่ะ คนรอบข้างแอนตี้ดิฉันรู้เพราะดิฉันบ้า คนเลยเกลียดและรำคาน แต่เขาก็ยังอยู่และถามว่าเขารักดิฉันไหมเขารักเขาเลยอดทน ดิฉันเริ่มติดทำร้ายตัวเองจนเป็นการคิดฆ่าตัวตายจริงๆ คนรอบข้างรวมทั้งเขาเบื่อ และรำคาน เหตุนี้ที่ดิฉันจะเสียเขาไป มีวันหนึ่งเขาหายไป ตอนนั้นดิฉันมีจักรยานแล้วเขาค่อนข้างขับรถเร็วค่ะ อยู่ดีๆ คุยกันแล้วหายไปดิฉันออกตามหาเป็นบ้า คิดไปไกล รถชน แล้วปล้น ฆ่าสารพัดจะนึก ปั่นไปที่ๆควรจะอยู่น้ำมูกน้ำตาเต็มเสื้อ ขอแค่รู้ว่าอยู่ตรงไหน ดิฉันกำลังจะปั่นไปหาที่โรงพยาบาลต่อ เขาไลน์มาว่านอนแล้วนะ เมา ดิฉันดีใจมากน้ำตาไหลพรากๆๆๆๆ อย่างน้อยก็ไม่เป็นอะไรยังไม่ตายจากไม่เหนื่อยกลายเป็นเหนื่อยขึ้นมาเลยค่ะ ดิฉันกับเขานัดกันไว้ก่อนแล้วเขาหายไปเลยยิ่งอยู่นิ่งไม่ได้ แต่สุดท้ายก็ดีใจค่ะ ประมานตีสี่กว่าขอรอรถขนจักรยานกลับบ้านดีกว่า ดิฉันแอบออกมาค่ะวันนั้น ส่วนชีวิตประจำวัน วันหนึ่งถ้าไม่ออกไปไหนกับเขาดิฉันก็อยู่แต่ในห้องสี่เหลี่ยมปิดไฟห่มผ้า เปิดไฟจอแทบเลตตลอดเวลารอเขาอ่านรอเขาตอบ ตอนนี้หัวใจดิฉันสลาย เหมือนโดนคนรอบข้างเขากันดิฉันไม่ได้เจอเขามาประมาน เกือบ8 วันแต่ใจดิฉันจะขาดรอนๆเสียให้ได้ เหตุมาจากดิฉันมีโซเชียลของเราอยู่อันหนึ่งแล้วบังเอิญมีคนเอาให้คนในครอบครัวเขาดู ดิฉันกับเขามีฐานะแค่เพื่อนกันในสายตาผู้ใหญ่ ปรากฏว่าดิฉันเคยลงรูปทารก ดิฉันอยากมีลูกกับเขา ถูกค่ะ แล้วเราจะมีลูกกันในอนาคตแน่นอน ดิฉันดีใจ ที่เขาเคยตั้งชื่อลูกด้วย เวลาของเราก็ลดลงค่ะ แต่ไม่ใช่ประเด็น ดิฉันดีใจที่มีเขาในตอนนี้ ต้องใช้คำว่ายังมี ดิฉันเถียงแม่ แม่ดิฉันบอกหมดยุคแล้วที่คนเราจะรักกันด้วยใจโดยไม่มีปัจจัยเข้ามาเกี่ยว ดิฉันบอกไม่หมด หนูไม่เคยขอให้เขาซื้ออะไรให้ เขาให้เพราะเขาอยากให้หนูรักหนูไม่หวังอะไรจากบ้านเขา เขาเคยเขียนใส่การ์ดครบรอบ ว่า " ขอให้เรารักกันแบบนี้ตลอดไป" ดิฉันขอบคุณ สำหรับคำว่าตลอดไป. ดิฉัน นิยามคำว่าตลอดไปไว้ว่า ตลอดไปคือตลอดไป ต่อให้อีกคนหนึ่งจากหรือมีสิ่งใดมาพราก ก็ยังคือตลอดไปเหมือนยังอยู่ด้วยกัน ถึงดิฉันจะเป็นได้แค่เมียน้อย เพราะทางบ้านเขามีหน้ามีตาในสังคมค่ะ เขาน่าจะได้แต่งงานกับผู้หญิงดีๆที่แม่เขาหาให้ ดิฉันเคยมีเเฟนค่ะ เขารับไม่ได้ แล้วตอนนี้ดิฉันติดทำร้ายตัวเอง และงี่เง่าเพราะเวลาเราไม่มีเลย แต่จะไม่มีอีกแล้วดิฉันกลัวกลัวตัวดิฉันเอง ณ ตอนนั้นมันไม่ได้มีแค่ตัวดิฉันเหมือนมีอีกคนแต่เป็นดิฉันเอง ดิฉันเหมือนคนบ้าแรกเริ่ม ถ้าเป็นต่อไปคงฆ่าตัวตายแน่ๆ ซึ่งเขาก็ไม่ยุ่งแล้ว อยากทำอะไรก็ทำ เขาคงทนมามากพอแล้ว หรืออีกอย่างคืออยากให้หยุดเรียกร้องความสนใจ แต่มันไม่ใช่ค่ะ ครั้งแรกใช่ แต่ต่อมาไม่ใช่เลย มันไม่ใช่ ตัวดิฉันน่ากลัวมาก ยังไม่อยากจะเชื่อว่าดิฉันทำตัวเองขนาดนั้นตอนตื่น เหมือนไม่รู้ตัว เหมือนได้ยินคนท้า ดิฉันกำลังจะไปหาหมอในเร็วๆนี้ แต่ในตอนนี้นอนมาชั่วโมงกว่า1วัน และวันนี้คงไม่นอนแล้วค่ะ ดิฉันจะบอกว่าดิฉันรักเขามากเหลือเกิน ดิฉันควรทำอย่างไร เขาก็รักดิฉันไม่อย่างนั้นคงไม่กลับมาให้โอกาส และช่วยเหลือ เขาจับมือ กอดดิฉันร้องไห้ บอกเค้าไม่ได้อยากเป็นแบบนี้ๆ ทั้งทาง เราจะไปหาหมอด้วยกัน เขาคงเหนื่อยมากอดทนมาก ดิฉันสำนึก และจะพยายามจริงๆ มันไม่ใช่แค่9เดือนกว่าจะเจอคนที่ให้เราได้ขนาดนี้เรากลับทำมันพังเอง ถึงอนาคตเราอยุ่ด้วยกันไม่ได้ แต่ดิฉันยอมทุกอย่าง แค่มีเขา มีเรา เท่านั้น . ดิฉันกำลังปรับปรุงเริ่มใหม่ จะด่าจะว่าก็ได้ค่ะแต่ขอเป็นกำลังใจกับคำแนะนำแทนได้ไหมคะ คนโง่เท่านั้นที่ทำร้ายตัวเอง ดิฉันทราบแต่พอถึงเวลามันมา ไม่ใช่ดิฉันแล้วค่ะ ในสมองในตอนนั้น
ดิฉันมีความรักและกำลังจะเป็นบ้า ชอบทำร้ายตัวเอง
จากทั้งตัวเราและแรงกดดันทางฝ่ายเขา...
ดิฉันนอนวันละ 1-2 ชั่วโมงมาหลายวันแล้วเพราะคิดไม่ตก คิดว่าจะสูญเสียคนๆนี้ไปใจมันเจ็บแปล๊บๆๆๆๆน้ำตานองทุกคืน
ในความคิดดิฉันอายุ20กว่าเป็นผู้ใหญ่แล้วความรักครั้งนี้ไม่ใช่ความสุขสบาย ความรักคิขุน่ารัก มันเป็นความรักจากใจ เป็นรักที่แค่ได้อยากเจอหน้ากันทุกวัน
ดูแลเขาได้เสมอเวลาเขาเป็นอะไร อยู่ด้วยกันแล้วมีความสุข ขอแค่เราไม่พรากกันก็พอ เราแอบคบกันค่ะ ดิฉันชอบเขาก่อน จนเราคบกันดิฉันไม่รู้ว่าเขารักดิฉันไหม
แต่ดิฉันอยู่กับเขาแล้วมีความสุขมากเสียจนลืมเรื่องทุกข์ในชีวิตไป แค่มีเขาก็พอจะรักดิฉันไหมก็ไม่รู้ รู้ว่าแค่ตอนนี้มีกันและกัน และยิ่งรักมากขึ้นๆทุกวัน
เพราะความรักที่มากขึ้นนี้แหละค่ะเป็นชนวน เขาค่อนข้างมีฐานะค่ะ เด็กอยู่ เป็นคนครบก็ว่าได้ แฟนเก่าเขาก็สวยทุกคน ตอนคบกันดิฉันหนักอ้วนมากไม่แต่งหน้าไม่แต่งตัว แต่เขาก็อยู่กับดิฉัน และไม่เคยมีใคร ดิฉันมีปัญหากับทางบ้านถึงขั้นรุนแรงมาก (บ้านดิฉันไม่เหมือนครอบครัวคนอื่นแน่นอนค่ะ) ตัวดิฉันไม่ใช่ลูกคนโปรดอยู่แล้วแต่เสียใจกับคำพูดและที่โดนกระทำมาจากที่บ้าน เขาก็อยู่เคียงข้างดิฉันตลอด ไม่เคยจากไปไหน ดิฉันมองเขาดี ดีมากเขาเป็นคนที่มีเมตตาสูง กับทุกคน เวลาเขาจับมือดิฉันหรือกอดเวลาที่มีปัญหาดิฉันรู้สึกอุ่น อุ่นจากข้างในจิตใจ เหมือนไม่เคยได้รับมาก่อน ไม่เคยได้รับความอบอุ่นใจในลักษณะนี้มาก่อน เขาเหมือนเป็นทั้งหมดของดิฉันในตอนนี้ คนนี้แหละที่ดิฉันจะทุ่มเท รักและซื่อสัตย์ตลอดไป ไม่ยอมให้ใครมาทำอะไรเขาได้ เวลาเขาไม่สบายบ้านดิฉันกับเขาห่างกันประมาน5กิโลค่ะ เขาโทรมาแล้วแบตหมด ดิฉันทั้งวิ่งทั้งเดิน ไปถึงประมานตีสามกว่า ดิฉันเห็นสภาพเขาเเล้วดิฉันอดร้องไห้ออกมาไม่ได้ ไม่ขอบรรยายค่ะ จับเขาเปลี่ยนเสื้อผ้า ต้มน้ำเช็ดตัว ต้มไปก็ร้องไห้ไป เขาหนาวดิฉันหาผ้าห่ม แบกเขาลงมานอนข้างล่างกอดเหมือนจะเสียไป เขาเริ่มโอเคค่อยแบกกลับขึ้นไปนอนข้างบน เป็นแบบนี้ 3 ครั้งได้ค่ะ มีครั้งหนึ่งคุณแม่เขานอนอยู่ในห้องด้วยดิฉันก็ไม่กล้าแม่เขาบอกนอนแทรกได้เกรงใจค่ะประมานตี4ได้แล้วดิฉันก็เป็นหวัดขอนอนพื้นดีกว่าตี5ดิฉันก็กลับ ดิฉันดีใจที่ดิฉันได้ทำถึงต้องเดินไกลแค่ไหน ได้ดูแลเขาก็สุขใจเสมอ แต่เคยทำก็คือเคยทำไม่ได้ขึ้นกับปัจจุบันเขาสนใจหรือเปล่าแต่เขาก็สำคัญเสมอสำหรับชีวิตดิฉัน ดิฉันยังรักเขาเหมือนเดิมและมากขึ้น มีครั้งหนึ่งเราทะเลาะกัน เขาจะขับรถหนีไปดิฉันคว้าคัตเตอร์มา เขาท้า ดิฉันก็กรีด เอ็นขาด ในหัวตอนนั้นคิดแต่อย่านะ อย่าไปไหน อย่าไปเลย ค่ะ ณ ตรงนี้บางท่านคงคิดว่าดิฉันเกินไป แต่ดิฉันไม่เคยได้รับความรักความรู้สึกจากอบอุ่นแบบนี้จากที่ไหนๆ หรือแม้แต่บ้าน ดิฉันจะไม่พูดถึงบ้าน เธอจะไปแล้วหรอความสุขเดียวของดิฉัน เย็บไป6เข็มค่ะ คนรอบข้างแอนตี้ดิฉันรู้เพราะดิฉันบ้า คนเลยเกลียดและรำคาน แต่เขาก็ยังอยู่และถามว่าเขารักดิฉันไหมเขารักเขาเลยอดทน ดิฉันเริ่มติดทำร้ายตัวเองจนเป็นการคิดฆ่าตัวตายจริงๆ คนรอบข้างรวมทั้งเขาเบื่อ และรำคาน เหตุนี้ที่ดิฉันจะเสียเขาไป มีวันหนึ่งเขาหายไป ตอนนั้นดิฉันมีจักรยานแล้วเขาค่อนข้างขับรถเร็วค่ะ อยู่ดีๆ คุยกันแล้วหายไปดิฉันออกตามหาเป็นบ้า คิดไปไกล รถชน แล้วปล้น ฆ่าสารพัดจะนึก ปั่นไปที่ๆควรจะอยู่น้ำมูกน้ำตาเต็มเสื้อ ขอแค่รู้ว่าอยู่ตรงไหน ดิฉันกำลังจะปั่นไปหาที่โรงพยาบาลต่อ เขาไลน์มาว่านอนแล้วนะ เมา ดิฉันดีใจมากน้ำตาไหลพรากๆๆๆๆ อย่างน้อยก็ไม่เป็นอะไรยังไม่ตายจากไม่เหนื่อยกลายเป็นเหนื่อยขึ้นมาเลยค่ะ ดิฉันกับเขานัดกันไว้ก่อนแล้วเขาหายไปเลยยิ่งอยู่นิ่งไม่ได้ แต่สุดท้ายก็ดีใจค่ะ ประมานตีสี่กว่าขอรอรถขนจักรยานกลับบ้านดีกว่า ดิฉันแอบออกมาค่ะวันนั้น ส่วนชีวิตประจำวัน วันหนึ่งถ้าไม่ออกไปไหนกับเขาดิฉันก็อยู่แต่ในห้องสี่เหลี่ยมปิดไฟห่มผ้า เปิดไฟจอแทบเลตตลอดเวลารอเขาอ่านรอเขาตอบ ตอนนี้หัวใจดิฉันสลาย เหมือนโดนคนรอบข้างเขากันดิฉันไม่ได้เจอเขามาประมาน เกือบ8 วันแต่ใจดิฉันจะขาดรอนๆเสียให้ได้ เหตุมาจากดิฉันมีโซเชียลของเราอยู่อันหนึ่งแล้วบังเอิญมีคนเอาให้คนในครอบครัวเขาดู ดิฉันกับเขามีฐานะแค่เพื่อนกันในสายตาผู้ใหญ่ ปรากฏว่าดิฉันเคยลงรูปทารก ดิฉันอยากมีลูกกับเขา ถูกค่ะ แล้วเราจะมีลูกกันในอนาคตแน่นอน ดิฉันดีใจ ที่เขาเคยตั้งชื่อลูกด้วย เวลาของเราก็ลดลงค่ะ แต่ไม่ใช่ประเด็น ดิฉันดีใจที่มีเขาในตอนนี้ ต้องใช้คำว่ายังมี ดิฉันเถียงแม่ แม่ดิฉันบอกหมดยุคแล้วที่คนเราจะรักกันด้วยใจโดยไม่มีปัจจัยเข้ามาเกี่ยว ดิฉันบอกไม่หมด หนูไม่เคยขอให้เขาซื้ออะไรให้ เขาให้เพราะเขาอยากให้หนูรักหนูไม่หวังอะไรจากบ้านเขา เขาเคยเขียนใส่การ์ดครบรอบ ว่า " ขอให้เรารักกันแบบนี้ตลอดไป" ดิฉันขอบคุณ สำหรับคำว่าตลอดไป. ดิฉัน นิยามคำว่าตลอดไปไว้ว่า ตลอดไปคือตลอดไป ต่อให้อีกคนหนึ่งจากหรือมีสิ่งใดมาพราก ก็ยังคือตลอดไปเหมือนยังอยู่ด้วยกัน ถึงดิฉันจะเป็นได้แค่เมียน้อย เพราะทางบ้านเขามีหน้ามีตาในสังคมค่ะ เขาน่าจะได้แต่งงานกับผู้หญิงดีๆที่แม่เขาหาให้ ดิฉันเคยมีเเฟนค่ะ เขารับไม่ได้ แล้วตอนนี้ดิฉันติดทำร้ายตัวเอง และงี่เง่าเพราะเวลาเราไม่มีเลย แต่จะไม่มีอีกแล้วดิฉันกลัวกลัวตัวดิฉันเอง ณ ตอนนั้นมันไม่ได้มีแค่ตัวดิฉันเหมือนมีอีกคนแต่เป็นดิฉันเอง ดิฉันเหมือนคนบ้าแรกเริ่ม ถ้าเป็นต่อไปคงฆ่าตัวตายแน่ๆ ซึ่งเขาก็ไม่ยุ่งแล้ว อยากทำอะไรก็ทำ เขาคงทนมามากพอแล้ว หรืออีกอย่างคืออยากให้หยุดเรียกร้องความสนใจ แต่มันไม่ใช่ค่ะ ครั้งแรกใช่ แต่ต่อมาไม่ใช่เลย มันไม่ใช่ ตัวดิฉันน่ากลัวมาก ยังไม่อยากจะเชื่อว่าดิฉันทำตัวเองขนาดนั้นตอนตื่น เหมือนไม่รู้ตัว เหมือนได้ยินคนท้า ดิฉันกำลังจะไปหาหมอในเร็วๆนี้ แต่ในตอนนี้นอนมาชั่วโมงกว่า1วัน และวันนี้คงไม่นอนแล้วค่ะ ดิฉันจะบอกว่าดิฉันรักเขามากเหลือเกิน ดิฉันควรทำอย่างไร เขาก็รักดิฉันไม่อย่างนั้นคงไม่กลับมาให้โอกาส และช่วยเหลือ เขาจับมือ กอดดิฉันร้องไห้ บอกเค้าไม่ได้อยากเป็นแบบนี้ๆ ทั้งทาง เราจะไปหาหมอด้วยกัน เขาคงเหนื่อยมากอดทนมาก ดิฉันสำนึก และจะพยายามจริงๆ มันไม่ใช่แค่9เดือนกว่าจะเจอคนที่ให้เราได้ขนาดนี้เรากลับทำมันพังเอง ถึงอนาคตเราอยุ่ด้วยกันไม่ได้ แต่ดิฉันยอมทุกอย่าง แค่มีเขา มีเรา เท่านั้น . ดิฉันกำลังปรับปรุงเริ่มใหม่ จะด่าจะว่าก็ได้ค่ะแต่ขอเป็นกำลังใจกับคำแนะนำแทนได้ไหมคะ คนโง่เท่านั้นที่ทำร้ายตัวเอง ดิฉันทราบแต่พอถึงเวลามันมา ไม่ใช่ดิฉันแล้วค่ะ ในสมองในตอนนั้น