ผมเลิกกับแฟนมา ได้หลายเดือนแล้วครับ โดยปกติก็ไม่ค่อยจะได้เจอหน้ากันอยู่แล้ว เราอยู่คนละโรงเรียน คนละอำเภอ และผมก็กำลังจะไปเรียนต่อ มหาลัย ส่วนแฟนผมก็เรียนมัธยมต่อ เราเรียนห่างกัน 4 ครับ
เพราะ.. ความคิดถึงที่มันมากมายเหลือเกิน (คนเป็นแฟนกันที่ไม่ได้เจอหน้ากัน มันทรมานนะครับ) มันเหมือนถ้าคบกันไปก็ทรมานหัวใจเปล่าๆ อ่ะ เราเลยตัดสินใจเลิกกัน
หลังจากที่ เลิกกัน ผมก็ยังโทรหาเธอแทบทุกวันเลยครับ โทรคุยกันมากกว่าตอนคบกันซะอีกครับ เวลาคุยกับเธอผมรู้สึกมีความสุข สบายใจ รู้สึกดี อย่างบอกไม่ถูก ก็มีเจ็บบ้างเวลาเธอพูดถึงผู้ชายคนอื่นคนที่เธอไปชอบแต่ผมก็พยายามไม่คิดมากให้มันเจ็บ เคยลองห้ามใจไม่โทรหาดูบ้าง จนเธอต้องมาบ่นในเฟสว่า หายไปไหน คิดถึง อยากได้ยินเสียง ตอนนั้นผมดีใจที่สุดเลยครับ
ผมชอบโทรไปฟังเธอบ่น เรื่องนู่น นี่ นั่น ปัญหาชีวิตของเธออ่ะครับ แล้วผมก็จะบอกแต่ว่า ไม่เป็นไรๆ ไม่เอาๆ อย่าคิดมากสิ ประมาณนี้ ก็มีคุยกันเรื่องอื่นบ้างตามประสา วันไหนที่ไม่ได้คุยก็เหมือนชีวิตมันขาดหาย คุยกันเหมือนแฟน แต่ก็ไม่ใช่แฟน ผมเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าผมกับเธออยู่ในถานะอะไรกัน...
คุณคิดยังไงบ้างล่ะครับ....?
ทั้งๆที่เลิกกันแล้ว แต่ก็ยังคุยกันอยู่... ซึ่งไม่รู้ว่าในถานะอะไร ?
เพราะ.. ความคิดถึงที่มันมากมายเหลือเกิน (คนเป็นแฟนกันที่ไม่ได้เจอหน้ากัน มันทรมานนะครับ) มันเหมือนถ้าคบกันไปก็ทรมานหัวใจเปล่าๆ อ่ะ เราเลยตัดสินใจเลิกกัน
หลังจากที่ เลิกกัน ผมก็ยังโทรหาเธอแทบทุกวันเลยครับ โทรคุยกันมากกว่าตอนคบกันซะอีกครับ เวลาคุยกับเธอผมรู้สึกมีความสุข สบายใจ รู้สึกดี อย่างบอกไม่ถูก ก็มีเจ็บบ้างเวลาเธอพูดถึงผู้ชายคนอื่นคนที่เธอไปชอบแต่ผมก็พยายามไม่คิดมากให้มันเจ็บ เคยลองห้ามใจไม่โทรหาดูบ้าง จนเธอต้องมาบ่นในเฟสว่า หายไปไหน คิดถึง อยากได้ยินเสียง ตอนนั้นผมดีใจที่สุดเลยครับ
ผมชอบโทรไปฟังเธอบ่น เรื่องนู่น นี่ นั่น ปัญหาชีวิตของเธออ่ะครับ แล้วผมก็จะบอกแต่ว่า ไม่เป็นไรๆ ไม่เอาๆ อย่าคิดมากสิ ประมาณนี้ ก็มีคุยกันเรื่องอื่นบ้างตามประสา วันไหนที่ไม่ได้คุยก็เหมือนชีวิตมันขาดหาย คุยกันเหมือนแฟน แต่ก็ไม่ใช่แฟน ผมเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าผมกับเธออยู่ในถานะอะไรกัน...
คุณคิดยังไงบ้างล่ะครับ....?