ก็เพียงเพื่อน

เช้าตรู่มา ไลน์หา กูดมอร์นิ่ง
หวังประวิง สะกิดใจ ให้ไหวหวั่น
พอตกดึก กูดไนท์  มาทุกวัน
สิ้นสุดกัน หลายปี ไยมีไลน์
       อยากจะกด กีดกัน ไงไม่กด
       ก็เพราะอด อยากรู้ เห็น เป็นไปได้
       ว่าเขาเป็น อยู่ดี หรืออย่างไร
       ใจหนอใจ ไยไม่ขาด ขยาดลา
รักลุ่มดอน ถอนใจ ทุกคราครั้ง
ใจก็ยัง ถวิล ยินเพรียกหา
ตั้งหน้ารับ กับเหตุการณ์ ทุกเวลา
อยากจะมา หรือไป ให้สบาย
       ถึงอย่างไร ไม่มีใจ ให้แล้วนั้น
       อาจมีวัน คิดถึง มิพึงหมาย
       แค่เป็นเพื่อน ร่วมโลกไว้ ไม่เดียวดาย
       ก็มากมาย สำหรับการ ให้อภัย.