ตอนที่ ๗
http://pantip.com/topic/32318717
รพีพัฒน์ยิ้มเมื่อเห็นว่าดอกฟรีเซียที่เขานำมาวางหน้าห้องของพรีมไม่อยู่แล้ว แม้จะรู้อยู่เต็มอกว่าเธอคงไม่รู้จักดอกไม้ใบหญ้ามากนัก ที่เขาต้องทำแบบนี้เพราะเธอคงไม่ยอมคุยกับเขาอีก
ชายหนุ่มรินไวน์ใส่แก้ว หยิบถุงหนังสือที่พรีมลืมไว้ในรถเมื่อคืนมาเปิดดู ตอนแรกเขาคิดจะคืนเธอ สุดท้ายก็เปลี่ยนใจ เขาอยากรู้ว่าเธออ่านหนังสืออะไรบ้าง ในถุงผ้าใบใหญ่มีนิตยสารผู้หญิงหัวนอกหนึ่งเล่ม นิตยสารเกี่ยวกับภาพยนตร์อีกหนึ่งเล่ม เล่มสุดท้ายเป็นนิตยสารนิวยอร์กเกอร์ มีหนังสือปริศนาอักษรไขว้เล่มเล็ก ลูกอม ช็อกโกแลตหนึ่งถุง คุกกี้หนึ่งกล่อง ชายหนุ่มแกะฉีกซองช็อกโกแลต พร้อมกับแกะกล่องคุกกี้
“ผมจะซื้อคืนให้วันหลังนะ” ชายหนุ่มคิดในใจ เขาเปิดนิตยสารผู้หญิง มีเครื่องหมายดอกจันทน์ตรงนิทรรศการศิลปะ หนังสือออกใหม่ ซีดีเพลงแจ๊ส เขาเห็นว่าหน้าแฟชั่นมีดอกจันทน์กาที่ผ้าพันคอคอลเล็กชั่นใหม่ของแอร์เมส ส่วนนิตยสารภาพยนตร์มีกระดาษโพสต์อิทแปะอยู่สองสามชิ้น ส่วนนิวยอร์กเกอร์เธอคงยังไม่ได้อ่าน หนังสือปริศนาอักษรไขว้เธอเพิ่งเล่นไปได้นิดเดียว
“อยากรู้จังว่าคุณพิมทำงานอะไร ถ้ารู้ว่าจะเกิดเรื่องแบบเมื่อคืนเราคงถามไปแล้ว” ชายหนุ่มจิบไวน์ นั่งอ่านหนังสือของหญิงสาวจนครบทุกเล่ม ส่วนหนังสือปริศนาอักษรไขว้ เขาเก็บใส่กระเป๋า
พรีมเพิ่งนึกได้ตอนหยิบหนังสือบนหัวเตียงมาอ่าน เธอลืมถุงหนังสือที่ซื้อมาในรถของรพีพัฒน์
“ช่างมันเถอะ ป่านนี้เขาคงทิ้งไปแล้วล่ะ”
พรีมไม่อยากให้เลขาฯ ลำบากใจจึงยอมให้นิสาลงไปซื้อกาแฟมาให้ วันนี้เธอก็ไม่ไปนั่งที่ร้านกาแฟเจ้าประจำ
“เราไม่ใช่คนผิดสักหน่อย ทำไมต้องคอยหลบหน้าเขาด้วยนะ” พรีมคิดอย่างขุ่นเคืองพลางจิบกาแฟ
พรีมต้องรีบเคลียร์งาน ตั้งแต่ต้นเดือนหน้าเธอไม่ต้องมาทำงานที่บริษัทอีก พรีมพยายามท้วงคู่หมั้น แต่เขาอยากให้เธอเตรียมพร้อมเป็นเจ้าสาวที่สวยที่สุด การประกาศหมั้นและแต่งงานระหว่างเธอกับภูวดลเป็นข่าวใหญ่ในหน้าหนังสือพิมพ์อยู่ระยะหนึ่ง หากแต่ว่าไม่มีการเปิดเผยชื่อเธอและสถานที่จัดงานแต่งงาน ส่วนพิธีหมั้นจัดที่บ้านพักของมหาเศรษฐีชาวฮองกงเพื่อนสนิทของภูวดล ในงานเต็มไปด้วยแขกของฝ่ายชาย ส่วนแขกของพรีมมีเพื่อนของเธอไม่ถึงสิบคน เธอรู้แค่ว่างานแต่งงานจะจัดขึ้นที่โรงแรมห้าดาวที่จะเปิดก่อนงานแต่งงานเธอเพียงสามวัน
รพีพัฒน์วางกระป๋องสังกะสีสีแดงตัดกับสีฟ้าอ่อนของดอกฟรีเซียหน้าประตูห้องของพรีม วันนี้เป็นวันที่สี่แล้วที่เขานำดอกไม้มาวางหน้าห้องเธอ ส่วนภาชนะก็เปลี่ยนไปทุกวัน ชายหนุ่มไม่รู้ว่าต้องทำแบบนี้ไปอีกนานเท่าใด เขาเคยคิดอยากเขียนการ์ดขอโทษ แต่ชายหนุ่มก็แอบคิดเข้าข้างตัวเองไม่ได้ว่าเขาเองก็ไม่ได้พูดเกี่ยวกับเธอผิดเสียทั้งหมด
เสียงรองเท้าส้นสูงดังกระทบพื้นหินอ่อน รพีพัฒน์ไม่คิดว่าเขาจะได้พบเธอโดยบังเอิญ หญิงสาวกำลังคุยโทรศัพท์ น้ำเสียงเธอเหมือนคนไม่สบาย เขาได้ยินเสียงสนทนาภาษาเยอรมันชัดเจน เขารู้ภาษาเยอรมันบ้างเล็กน้อย เพราะภาษาดัทช์ที่เขาคุ้นชินใกล้เคียงกับภาษาเยอรมัน
พรีมถอนหายใจอย่างโล่งอก โชคดีตอนที่เดินสวนกันเธอกำลังคุยโทรศัพท์ทางไกลกับเพื่อน ไม่อย่างนั้นเธอคงปั้นหน้าไม่ถูก หญิงสาววางกระป๋องสีแดงลงบนโต๊ะเครื่องแป้ง พรีมถ่ายรูปดอกไม้ส่งไปให้เพื่อนที่เยอรมัน เผื่อว่าเพื่อนเธออาจจะรู้จักดอกไม้ชนิดนี้ หญิงสาวเจ็บคอตั้งแต่เช้า ภูวดลคะยั้นคะยอให้เธอไปพบแพทย์ประจำตัว แต่หญิงสาวไม่ชอบไปหาหมอหรือกินยา จึงเลี่ยงตอบไปว่าถ้าพรุ่งนี้อาการยังไม่ดีขึ้นเธอจะไปโรงพยาบาล
รพีพัฒน์วางชะลอมใบเล็กลงในตะกร้าหวาย ในชะลอมมีมะนาวแป้นใบสวยวางอัดอยู่ในนั้น พร้อมด้วยน้ำผึ้งจากสวนของเขา เมื่อคืนเขาเดินเลือกกระบอกเก็บความร้อนอยู่นาน เพราะไม่รู้จะเลือกสีอะไรดี เสียดายที่เขาไม่มีเวลาทำน้ำผึ้งผสมมะนาวให้เธอ จึงได้แต่เขียนสูตรด้วยลายมือ
พรีมกระพริบตาไล่น้ำตาที่กำลังไหลออกมา ซอนย่า เพื่อนของเธอบอกว่า ดอกไม้ที่มีคนนำมาวางที่ประตูให้นั้น คือดอกฟรีเซีย มีความหมายถึงการขอโทษและให้อภัย หญิงสาวมองดูภาชนะที่เคยใส่ดอกไม้ มีทั้งโถแก้ว แจกัน เหยือกน้ำ และกระป๋อง เสียงเคาะประตูทำให้เธอสะดุ้ง พรีมเดินไปที่ประตู เธอเห็นมีกระดาษสอดเข้ามาให้ห้อง หญิงสาวก้มลงหยิบขึ้นมาดู ในนั้นมีสูตรน้ำผึ้งผสมมะนาว พรีมขมวดคิ้ว
สูตรน้ำผึ้งผสมมะนาว (เข้มข้น)
น้ำผึ้ง ๑ ช้อนโต๊ะ
น้ำมะนาว ๓ ลูก
อัตราส่วนนี้จะได้น้ำผึ้งผสมมะนาว ๑ จิบ ถ้าไม่ชอบเข้มข้นก็เติมน้ำอุ่นลงไป (ห้ามใช้น้ำร้อนเด็ดขาด และห้ามใส่น้ำแข็งด้วย และอย่าดื่มน้ำขิง เพราะจะทำให้อาการหนักขึ้น)
พรีมขมวดคิ้ว “นี่จะมาไม้ไหนกันนะ” หญิงสาวเปิดประตูตั้งใจจะไปคุยกับเขาให้รู้เรื่อง เท้าเธอเตะเข้ากับตะกร้าหวายอย่างจัง พรีมนั่งคุกเข่ามองของในตะกร้า มีชะลอมใส่มะนาว น้ำผึ้งหนึ่งขวด และกระบอกเก็บความร้อนหนึ่งใบ ในตะกร้าขวดแก้วใส่กิ่งลาเวนเดอร์อบแห้ง หญิงสาวมองประตูห้องตรงข้าม แล้วตัดสินใจถือตะกร้ากลับเข้าห้อง
พรีมรินน้ำในกาใส่แก้ว ก่อนยกขึ้นจิบ น้ำอุ่นแล้ว หญิงสาวล้างมะนาวแล้วซับด้วยผ้าแห้ง เธอหั่นมะนาวเป็นสามซี่ บีบใส่แก้ว พอคิดว่าได้น้ำมะนาวพอแล้วจึงตักน้ำผึ้งลงไป เติมน้ำอุ่น คนให้เข้ากัน หญิงสาวลองจิบดู รสชาติกำลังดีจึงรินใส่กระบอกเก็บความร้อน
“ฉันยังโกรธคุณอยู่นะ” พรีมพูดกับตัวเอง
ถ้าไม่มีเรื่องจำเป็นจริงๆ ภูวดลจะไม่มาที่ห้องทำงานของคู่หมั้น เขามักจะให้เธอไปพบที่ห้องทำงานมากกว่า วันนี้เขาตั้งใจจะพาเธอไปโรงพยาบาล ขืนรอให้เธอไปหาหมอเองอาการคงหนักกว่าเดิม เลขานุการตกใจเล็กน้อยที่เห็นชายหนุ่ม พรีมไม่อยู่ที่ห้อง เขาจึงเข้าไปนั่งรอเธอในห้อง บนโต๊ะทำงานที่สะอาดและเป็นระเบียบ แทบไม่มีของกระจุกกระจิกแบบโต๊ะทำงานของผู้หญิงส่วนใหญ่
เขานั่งลงบนเก้าอี้ของเธอ กระบอกน้ำสีฟ้าบนโต๊ะกับดอกลาเวนเดอร์ในขวดแก้วดูแปลกที่แปลกทางท่ามกลางกองเอกสารและตำรากฎหมาย หลายครั้งหลายคราเขานึกอยากไปหาเธอที่คอนโดมิเนียม เผื่อว่าจะพบน้องชาย แต่เขาเป็นฝ่ายรอมาตลอดจึงคิดว่ารอต่ออีกนิดหน่อยจะเป็นไรไป
นิสาติดสาย เธอยื่นกระดาษโน้ตให้พรีม หญิงสาวรับมาดู “คุณภูรออยู่ในห้องค่ะ” พรีมยิ้มให้เลขาฯ รู้ดีว่าภูวดลมาหาเธอทำไม
“รอนานไหมคะ” พรีมยิ้มให้คู่หมั้น หญิงสาวเก็บเอกสารใส่ตู้ที่เรียงรายอยู่เต็มผนังห้อง
“ไม่นานครับ” ภูวดลลุกจากเก้าอี้ เดินมาหาพรีม “คุณติดกาแฟถึงขนาดต้องมีติดโต๊ะเลยหรือครับ” เขายืนใกล้เสียจนพรีมอึดอัด
“กาแฟ” พรีมขมวดคิ้ว หญิงสาวเหลือบไปเห็นกระบอกเก็บความร้อนสีฟ้า จึงยิ้มให้ชายหนุ่ม
“ไม่ใช่หรอกค่ะ น้ำผึ้งผสมมะนาวแก้เจ็บคอ”
“ช่วยได้หรือครับ” ภูวดลก้มหน้าจนจมูกทั้งคู่เฉียดกัน
“ได้ค่ะ พรีมว่าคงไม่ต้องไปโรงพยาบาลแล้ว”
“ไปให้หมอตรวจหน่อยก็ดีนะครับ” ภูวดลพูดด้วยน้ำเสียงอ้อนวอนแกมบังคับ
“เลิกงานแล้วพรีมจะไปค่ะ” หญิงสาวตัดบท เธอเดินเลี่ยงไปอีกทาง แต่ภูวดลยืนขวางไม่ยอมหลีก
“ไปตอนนี้เลย ผมนัดคุณหมอไว้ให้แล้ว” ภูวดลโอบเอวของหญิงสาวไว้หลวมๆ
“งานพรีมยังไม่เสร็จเลยค่ะ” พรีมต่อรอง
“พรุ่งนี้มาทำก็ได้นี่”
“ค่ะ” พรีมจนปัญญา รู้ดีว่าเถียงไปก็ไม่มีประโยชน์
“ผมจะไปส่ง”
“ไม่ต้องค่ะ คุณภูทำงานเถอะ”
“ผมมีธุระแถวนั้นพอดี”
“งั้นพรีมขอเก็บของก่อนนะคะ”
“ครับ ผมจะไปรอที่รถ”
พรีมสั่งงานนิสา แล้วเก็บของใส่กระเป๋า เธอมองกระบอกเก็บความร้อนสลับกับดอกลาเวนเดอร์ หญิงสาวถือกระบอกติดมือไปด้วย แม้การหมั้นหมายระหว่างเธอกับภูวดลจะไม่ได้เปิดเผยต่อสาธารณชน แต่เป็นที่รับรู้กันภายในบริษัทว่าพรีมอยู่ในสถานะใด ทั้งเธอและภูวดลต่างวางตัวในฐานะเจ้านายกับลูกน้องเพราะไม่อยากให้มีเรื่องส่วนตัวมาเกี่ยวข้องกับเรื่องงาน วันนี้ทุกคนจึงแปลกใจที่เห็นภูวดลเดินควงพรีมทักทายพนักงานทุกคนที่เจอ
หญิงสาวเริ่มอึดอัด วันนี้เขามาแปลกจู่ๆ ก็เปลี่ยนท่าทีแบบไม่ทันตั้งตัว “อารมณ์ดีเรื่องอะไรหนอ” พรีมคิดในใจ
“วันนี้คุณภูอารมณ์ดีจังนะคะ” พรีมเลียบเคียงถาม
“ผมก็เป็นแบบนี้เสมอนี่ครับ หรือว่าปกติผมดูอารมณ์เสียตลอดเวลา”
“ไม่ใช่ค่ะ” พรีมรีบแก้ “คุณภูมาหาพรีมถึงห้องทำงาน แถมยังเดินออกมาพร้อมกันอีก”
“อ้อ เรื่องนี้เอง” ภูวดลยิ้มพลางหัวเราะ “เราเป็นคู่หมั้นกันแล้วนะครับ ความจริงผมควรจะดูแลคุณพรีมให้ดีกว่านี้ แล้วก็ใช้เวลาด้วยกันมากๆ”
“ที่ผ่านมาคุณภูก็ดูแลพรีมดีมากแล้วนี่คะ” พรีมตอบเสียงอ่อนหวาน “คุณภูเองงานก็ยุ่ง พรีมเข้าใจค่ะ”
“ต่อไปนี้เราจะใช้เวลาด้วยกันมากขึ้นครับ” ภูวดลดึงตัวเธอเข้ามากอด พรีมขืนตัวเล็กน้อย ชายหนุ่มจึงกอดเธอแน่นขึ้น
“ผมอยากหาเวลาว่างสักสองสามวัน ไปเที่ยวกับคุณ” ภูวดลพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล พรีมเงยหน้ามองเห็นดวงตาคู่หมั้นเป็นประกาย หญิงสาวนิ่งเงียบ ทั้งสองไม่ได้คุยอะไรกันอีกจนถึงโรงพยาบาล
ภูวดลพาเธอไปพบแพทย์ประจำตัว นั่งรอรับยาพร้อมหญิงสาวก่อนจะให้คนขับรถประจำตัวพรีมไปส่งเธอที่บ้าน ภูวดลทำให้เธอแปลกใจอีกครั้ง เมื่อเขาหอมแก้มเธอก่อนส่งเธอขึ้นรถ
พรีมมัวแต่คิดถึงท่าทีที่เปลี่ยนไปของคู่หมั้นจนไม่ได้สังเกตว่ารถขับเร็วกว่าปกติ
*********************************************************
หนามหัวใจ โดย กัณฐมาศ
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้เพลิงสุมทรวง โดย กัณฐมาศ ตีพิมพ์แล้วกับสำนักพิมพ์ทัช 
หนามหัวใจ ตอนที่ ๘
รพีพัฒน์ยิ้มเมื่อเห็นว่าดอกฟรีเซียที่เขานำมาวางหน้าห้องของพรีมไม่อยู่แล้ว แม้จะรู้อยู่เต็มอกว่าเธอคงไม่รู้จักดอกไม้ใบหญ้ามากนัก ที่เขาต้องทำแบบนี้เพราะเธอคงไม่ยอมคุยกับเขาอีก
ชายหนุ่มรินไวน์ใส่แก้ว หยิบถุงหนังสือที่พรีมลืมไว้ในรถเมื่อคืนมาเปิดดู ตอนแรกเขาคิดจะคืนเธอ สุดท้ายก็เปลี่ยนใจ เขาอยากรู้ว่าเธออ่านหนังสืออะไรบ้าง ในถุงผ้าใบใหญ่มีนิตยสารผู้หญิงหัวนอกหนึ่งเล่ม นิตยสารเกี่ยวกับภาพยนตร์อีกหนึ่งเล่ม เล่มสุดท้ายเป็นนิตยสารนิวยอร์กเกอร์ มีหนังสือปริศนาอักษรไขว้เล่มเล็ก ลูกอม ช็อกโกแลตหนึ่งถุง คุกกี้หนึ่งกล่อง ชายหนุ่มแกะฉีกซองช็อกโกแลต พร้อมกับแกะกล่องคุกกี้
“ผมจะซื้อคืนให้วันหลังนะ” ชายหนุ่มคิดในใจ เขาเปิดนิตยสารผู้หญิง มีเครื่องหมายดอกจันทน์ตรงนิทรรศการศิลปะ หนังสือออกใหม่ ซีดีเพลงแจ๊ส เขาเห็นว่าหน้าแฟชั่นมีดอกจันทน์กาที่ผ้าพันคอคอลเล็กชั่นใหม่ของแอร์เมส ส่วนนิตยสารภาพยนตร์มีกระดาษโพสต์อิทแปะอยู่สองสามชิ้น ส่วนนิวยอร์กเกอร์เธอคงยังไม่ได้อ่าน หนังสือปริศนาอักษรไขว้เธอเพิ่งเล่นไปได้นิดเดียว
“อยากรู้จังว่าคุณพิมทำงานอะไร ถ้ารู้ว่าจะเกิดเรื่องแบบเมื่อคืนเราคงถามไปแล้ว” ชายหนุ่มจิบไวน์ นั่งอ่านหนังสือของหญิงสาวจนครบทุกเล่ม ส่วนหนังสือปริศนาอักษรไขว้ เขาเก็บใส่กระเป๋า
พรีมเพิ่งนึกได้ตอนหยิบหนังสือบนหัวเตียงมาอ่าน เธอลืมถุงหนังสือที่ซื้อมาในรถของรพีพัฒน์
“ช่างมันเถอะ ป่านนี้เขาคงทิ้งไปแล้วล่ะ”
พรีมไม่อยากให้เลขาฯ ลำบากใจจึงยอมให้นิสาลงไปซื้อกาแฟมาให้ วันนี้เธอก็ไม่ไปนั่งที่ร้านกาแฟเจ้าประจำ
“เราไม่ใช่คนผิดสักหน่อย ทำไมต้องคอยหลบหน้าเขาด้วยนะ” พรีมคิดอย่างขุ่นเคืองพลางจิบกาแฟ
พรีมต้องรีบเคลียร์งาน ตั้งแต่ต้นเดือนหน้าเธอไม่ต้องมาทำงานที่บริษัทอีก พรีมพยายามท้วงคู่หมั้น แต่เขาอยากให้เธอเตรียมพร้อมเป็นเจ้าสาวที่สวยที่สุด การประกาศหมั้นและแต่งงานระหว่างเธอกับภูวดลเป็นข่าวใหญ่ในหน้าหนังสือพิมพ์อยู่ระยะหนึ่ง หากแต่ว่าไม่มีการเปิดเผยชื่อเธอและสถานที่จัดงานแต่งงาน ส่วนพิธีหมั้นจัดที่บ้านพักของมหาเศรษฐีชาวฮองกงเพื่อนสนิทของภูวดล ในงานเต็มไปด้วยแขกของฝ่ายชาย ส่วนแขกของพรีมมีเพื่อนของเธอไม่ถึงสิบคน เธอรู้แค่ว่างานแต่งงานจะจัดขึ้นที่โรงแรมห้าดาวที่จะเปิดก่อนงานแต่งงานเธอเพียงสามวัน
รพีพัฒน์วางกระป๋องสังกะสีสีแดงตัดกับสีฟ้าอ่อนของดอกฟรีเซียหน้าประตูห้องของพรีม วันนี้เป็นวันที่สี่แล้วที่เขานำดอกไม้มาวางหน้าห้องเธอ ส่วนภาชนะก็เปลี่ยนไปทุกวัน ชายหนุ่มไม่รู้ว่าต้องทำแบบนี้ไปอีกนานเท่าใด เขาเคยคิดอยากเขียนการ์ดขอโทษ แต่ชายหนุ่มก็แอบคิดเข้าข้างตัวเองไม่ได้ว่าเขาเองก็ไม่ได้พูดเกี่ยวกับเธอผิดเสียทั้งหมด
เสียงรองเท้าส้นสูงดังกระทบพื้นหินอ่อน รพีพัฒน์ไม่คิดว่าเขาจะได้พบเธอโดยบังเอิญ หญิงสาวกำลังคุยโทรศัพท์ น้ำเสียงเธอเหมือนคนไม่สบาย เขาได้ยินเสียงสนทนาภาษาเยอรมันชัดเจน เขารู้ภาษาเยอรมันบ้างเล็กน้อย เพราะภาษาดัทช์ที่เขาคุ้นชินใกล้เคียงกับภาษาเยอรมัน
พรีมถอนหายใจอย่างโล่งอก โชคดีตอนที่เดินสวนกันเธอกำลังคุยโทรศัพท์ทางไกลกับเพื่อน ไม่อย่างนั้นเธอคงปั้นหน้าไม่ถูก หญิงสาววางกระป๋องสีแดงลงบนโต๊ะเครื่องแป้ง พรีมถ่ายรูปดอกไม้ส่งไปให้เพื่อนที่เยอรมัน เผื่อว่าเพื่อนเธออาจจะรู้จักดอกไม้ชนิดนี้ หญิงสาวเจ็บคอตั้งแต่เช้า ภูวดลคะยั้นคะยอให้เธอไปพบแพทย์ประจำตัว แต่หญิงสาวไม่ชอบไปหาหมอหรือกินยา จึงเลี่ยงตอบไปว่าถ้าพรุ่งนี้อาการยังไม่ดีขึ้นเธอจะไปโรงพยาบาล
รพีพัฒน์วางชะลอมใบเล็กลงในตะกร้าหวาย ในชะลอมมีมะนาวแป้นใบสวยวางอัดอยู่ในนั้น พร้อมด้วยน้ำผึ้งจากสวนของเขา เมื่อคืนเขาเดินเลือกกระบอกเก็บความร้อนอยู่นาน เพราะไม่รู้จะเลือกสีอะไรดี เสียดายที่เขาไม่มีเวลาทำน้ำผึ้งผสมมะนาวให้เธอ จึงได้แต่เขียนสูตรด้วยลายมือ
พรีมกระพริบตาไล่น้ำตาที่กำลังไหลออกมา ซอนย่า เพื่อนของเธอบอกว่า ดอกไม้ที่มีคนนำมาวางที่ประตูให้นั้น คือดอกฟรีเซีย มีความหมายถึงการขอโทษและให้อภัย หญิงสาวมองดูภาชนะที่เคยใส่ดอกไม้ มีทั้งโถแก้ว แจกัน เหยือกน้ำ และกระป๋อง เสียงเคาะประตูทำให้เธอสะดุ้ง พรีมเดินไปที่ประตู เธอเห็นมีกระดาษสอดเข้ามาให้ห้อง หญิงสาวก้มลงหยิบขึ้นมาดู ในนั้นมีสูตรน้ำผึ้งผสมมะนาว พรีมขมวดคิ้ว
สูตรน้ำผึ้งผสมมะนาว (เข้มข้น)
น้ำผึ้ง ๑ ช้อนโต๊ะ
น้ำมะนาว ๓ ลูก
อัตราส่วนนี้จะได้น้ำผึ้งผสมมะนาว ๑ จิบ ถ้าไม่ชอบเข้มข้นก็เติมน้ำอุ่นลงไป (ห้ามใช้น้ำร้อนเด็ดขาด และห้ามใส่น้ำแข็งด้วย และอย่าดื่มน้ำขิง เพราะจะทำให้อาการหนักขึ้น)
พรีมขมวดคิ้ว “นี่จะมาไม้ไหนกันนะ” หญิงสาวเปิดประตูตั้งใจจะไปคุยกับเขาให้รู้เรื่อง เท้าเธอเตะเข้ากับตะกร้าหวายอย่างจัง พรีมนั่งคุกเข่ามองของในตะกร้า มีชะลอมใส่มะนาว น้ำผึ้งหนึ่งขวด และกระบอกเก็บความร้อนหนึ่งใบ ในตะกร้าขวดแก้วใส่กิ่งลาเวนเดอร์อบแห้ง หญิงสาวมองประตูห้องตรงข้าม แล้วตัดสินใจถือตะกร้ากลับเข้าห้อง
พรีมรินน้ำในกาใส่แก้ว ก่อนยกขึ้นจิบ น้ำอุ่นแล้ว หญิงสาวล้างมะนาวแล้วซับด้วยผ้าแห้ง เธอหั่นมะนาวเป็นสามซี่ บีบใส่แก้ว พอคิดว่าได้น้ำมะนาวพอแล้วจึงตักน้ำผึ้งลงไป เติมน้ำอุ่น คนให้เข้ากัน หญิงสาวลองจิบดู รสชาติกำลังดีจึงรินใส่กระบอกเก็บความร้อน
“ฉันยังโกรธคุณอยู่นะ” พรีมพูดกับตัวเอง
ถ้าไม่มีเรื่องจำเป็นจริงๆ ภูวดลจะไม่มาที่ห้องทำงานของคู่หมั้น เขามักจะให้เธอไปพบที่ห้องทำงานมากกว่า วันนี้เขาตั้งใจจะพาเธอไปโรงพยาบาล ขืนรอให้เธอไปหาหมอเองอาการคงหนักกว่าเดิม เลขานุการตกใจเล็กน้อยที่เห็นชายหนุ่ม พรีมไม่อยู่ที่ห้อง เขาจึงเข้าไปนั่งรอเธอในห้อง บนโต๊ะทำงานที่สะอาดและเป็นระเบียบ แทบไม่มีของกระจุกกระจิกแบบโต๊ะทำงานของผู้หญิงส่วนใหญ่
เขานั่งลงบนเก้าอี้ของเธอ กระบอกน้ำสีฟ้าบนโต๊ะกับดอกลาเวนเดอร์ในขวดแก้วดูแปลกที่แปลกทางท่ามกลางกองเอกสารและตำรากฎหมาย หลายครั้งหลายคราเขานึกอยากไปหาเธอที่คอนโดมิเนียม เผื่อว่าจะพบน้องชาย แต่เขาเป็นฝ่ายรอมาตลอดจึงคิดว่ารอต่ออีกนิดหน่อยจะเป็นไรไป
นิสาติดสาย เธอยื่นกระดาษโน้ตให้พรีม หญิงสาวรับมาดู “คุณภูรออยู่ในห้องค่ะ” พรีมยิ้มให้เลขาฯ รู้ดีว่าภูวดลมาหาเธอทำไม
“รอนานไหมคะ” พรีมยิ้มให้คู่หมั้น หญิงสาวเก็บเอกสารใส่ตู้ที่เรียงรายอยู่เต็มผนังห้อง
“ไม่นานครับ” ภูวดลลุกจากเก้าอี้ เดินมาหาพรีม “คุณติดกาแฟถึงขนาดต้องมีติดโต๊ะเลยหรือครับ” เขายืนใกล้เสียจนพรีมอึดอัด
“กาแฟ” พรีมขมวดคิ้ว หญิงสาวเหลือบไปเห็นกระบอกเก็บความร้อนสีฟ้า จึงยิ้มให้ชายหนุ่ม
“ไม่ใช่หรอกค่ะ น้ำผึ้งผสมมะนาวแก้เจ็บคอ”
“ช่วยได้หรือครับ” ภูวดลก้มหน้าจนจมูกทั้งคู่เฉียดกัน
“ได้ค่ะ พรีมว่าคงไม่ต้องไปโรงพยาบาลแล้ว”
“ไปให้หมอตรวจหน่อยก็ดีนะครับ” ภูวดลพูดด้วยน้ำเสียงอ้อนวอนแกมบังคับ
“เลิกงานแล้วพรีมจะไปค่ะ” หญิงสาวตัดบท เธอเดินเลี่ยงไปอีกทาง แต่ภูวดลยืนขวางไม่ยอมหลีก
“ไปตอนนี้เลย ผมนัดคุณหมอไว้ให้แล้ว” ภูวดลโอบเอวของหญิงสาวไว้หลวมๆ
“งานพรีมยังไม่เสร็จเลยค่ะ” พรีมต่อรอง
“พรุ่งนี้มาทำก็ได้นี่”
“ค่ะ” พรีมจนปัญญา รู้ดีว่าเถียงไปก็ไม่มีประโยชน์
“ผมจะไปส่ง”
“ไม่ต้องค่ะ คุณภูทำงานเถอะ”
“ผมมีธุระแถวนั้นพอดี”
“งั้นพรีมขอเก็บของก่อนนะคะ”
“ครับ ผมจะไปรอที่รถ”
พรีมสั่งงานนิสา แล้วเก็บของใส่กระเป๋า เธอมองกระบอกเก็บความร้อนสลับกับดอกลาเวนเดอร์ หญิงสาวถือกระบอกติดมือไปด้วย แม้การหมั้นหมายระหว่างเธอกับภูวดลจะไม่ได้เปิดเผยต่อสาธารณชน แต่เป็นที่รับรู้กันภายในบริษัทว่าพรีมอยู่ในสถานะใด ทั้งเธอและภูวดลต่างวางตัวในฐานะเจ้านายกับลูกน้องเพราะไม่อยากให้มีเรื่องส่วนตัวมาเกี่ยวข้องกับเรื่องงาน วันนี้ทุกคนจึงแปลกใจที่เห็นภูวดลเดินควงพรีมทักทายพนักงานทุกคนที่เจอ
หญิงสาวเริ่มอึดอัด วันนี้เขามาแปลกจู่ๆ ก็เปลี่ยนท่าทีแบบไม่ทันตั้งตัว “อารมณ์ดีเรื่องอะไรหนอ” พรีมคิดในใจ
“วันนี้คุณภูอารมณ์ดีจังนะคะ” พรีมเลียบเคียงถาม
“ผมก็เป็นแบบนี้เสมอนี่ครับ หรือว่าปกติผมดูอารมณ์เสียตลอดเวลา”
“ไม่ใช่ค่ะ” พรีมรีบแก้ “คุณภูมาหาพรีมถึงห้องทำงาน แถมยังเดินออกมาพร้อมกันอีก”
“อ้อ เรื่องนี้เอง” ภูวดลยิ้มพลางหัวเราะ “เราเป็นคู่หมั้นกันแล้วนะครับ ความจริงผมควรจะดูแลคุณพรีมให้ดีกว่านี้ แล้วก็ใช้เวลาด้วยกันมากๆ”
“ที่ผ่านมาคุณภูก็ดูแลพรีมดีมากแล้วนี่คะ” พรีมตอบเสียงอ่อนหวาน “คุณภูเองงานก็ยุ่ง พรีมเข้าใจค่ะ”
“ต่อไปนี้เราจะใช้เวลาด้วยกันมากขึ้นครับ” ภูวดลดึงตัวเธอเข้ามากอด พรีมขืนตัวเล็กน้อย ชายหนุ่มจึงกอดเธอแน่นขึ้น
“ผมอยากหาเวลาว่างสักสองสามวัน ไปเที่ยวกับคุณ” ภูวดลพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล พรีมเงยหน้ามองเห็นดวงตาคู่หมั้นเป็นประกาย หญิงสาวนิ่งเงียบ ทั้งสองไม่ได้คุยอะไรกันอีกจนถึงโรงพยาบาล
ภูวดลพาเธอไปพบแพทย์ประจำตัว นั่งรอรับยาพร้อมหญิงสาวก่อนจะให้คนขับรถประจำตัวพรีมไปส่งเธอที่บ้าน ภูวดลทำให้เธอแปลกใจอีกครั้ง เมื่อเขาหอมแก้มเธอก่อนส่งเธอขึ้นรถ
พรีมมัวแต่คิดถึงท่าทีที่เปลี่ยนไปของคู่หมั้นจนไม่ได้สังเกตว่ารถขับเร็วกว่าปกติ
*********************************************************
หนามหัวใจ โดย กัณฐมาศ
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้